অঘোৰকবচম বা অঘোৰ মূৰ্তি কবচম

ওঁ, শ্ৰী গণেশক প্ৰণাম। এতিয়া অঘোৰ কবচমৰ লিখন আৰম্ভ হৈছে। শ্ৰী অঘোৰ ভৈৰৱক প্ৰণাম। ভৈৰৱীয়ে ক'লে: হে প্ৰভু, কৰুণাৰ সাগৰ, শাস্ত্ৰৰ সাগৰ পাৰ কৰোঁতা! আপুনি পূৰ্বে মোক এটা বৰদান দিছিল; অনুগ্ৰহ কৰি এতিয়া তাক মোক প্ৰদান কৰক।

ভৈৰৱে ক'লে: সঁচাকৈয়ে, পূৰ্বে এটা বৰদান দিয়া হৈছিল। হে পাৰ্বতী, বৰদান খোজা! তোমাৰ হৃদয়ে যি ইচ্ছা কৰে, তাক প্ৰদান কৰিবলৈ মই সমৰ্থ।

দেৱীয়ে ক'লে: হে মহাদেৱ! মই যদি আপোনাৰ প্ৰিয় হয়, তেন্তে দেৱতাসকলৰ বাবেও দুৰ্লভ অঘোৰ কবচ কৃপা কৰি মোক শীঘ্ৰে কওক।

ভৈৰৱে ক'লে: মই মহামন্ত্ৰ যুক্ত পৰম অঘোৰ কবচ বৰ্ণনা কৰিম। এইটো পৰম গোপনীয় আৰু সত্য, যিটো দুষ্ট বুদ্ধিৰ লোকৰ আগত প্ৰকাশ কৰিব নালাগে।

এই শ্ৰী অঘোৰ কবচৰ ঋষি মহাকাল ভৈৰৱ, ছন্দ অনুষ্টুপ আৰু অধিষ্ঠাতৃ দেৱতা শ্ৰী কালাগ্নিৰুদ্ৰ। 'ক্ষ্মীং' বীজ, 'ক্ষ্মাং' শক্তি আৰু 'ক্ষ্মঃ' কীলক। শ্ৰী অঘোৰ বিদ্যা প্ৰাপ্তিৰ বাবে এই কবচ পাঠ কৰা হয়।

এতিয়া মন্ত্ৰ: অঘোৰসকলক (শান্ত ৰূপ), ঘোৰসকলক ( ভয়ংকৰ ৰূপ) আৰু ভয়ংকৰতকৈও অতি ভয়ংকৰসকলক প্ৰণাম। ৰুদ্ৰৰ সেই সকলো ৰূপকে সৰ্বত্ৰ আৰু সৰ্বপ্ৰকাৰে প্ৰণাম।

ওঁ শুভংকৰ অঘোৰে মোৰ মূৰ ৰক্ষা কৰক। শ্ৰী অঘোৰে মোৰ কপাল ৰক্ষা কৰক। হ্ৰীং ঘোৰে মোৰ চোখু দুটা ৰক্ষা কৰক। ক্লিঁ ঘোৰে মোৰ কাণ দুখন ৰক্ষা কৰক।

সৌঃ তাৰেভ্যঃ মোৰ কণপটি ৰক্ষা কৰক। ক্ষাং সকলো ফালৰ পৰা মোৰ নাক ৰক্ষা কৰক। শৰ্ব অঘোৰে মোৰ মুখ ৰক্ষা কৰক, আৰু সৰ্বে মোৰ ডিঙি ৰক্ষা কৰক।

ঘোৰে মোৰ কান্ধ দুখন ৰક્ષા কৰক। জ্বলন্নমহঃ মোৰ হাত দুখন ৰક્ષા কৰক। জ্বলনে মোৰ বুকু ৰક્ષા কৰক, আৰু প্ৰজ্জ্বল-ৰুদ্ৰকে মোৰ পেট ৰક્ષા কৰক।

প্ৰজ্জ্বল-ৰূপেভ্যঃ মোৰ কোহ ৰક્ષા কৰক। অঘোৰ স্বৰূপে মোৰ নাভি ৰક્ષા কৰক। শূলপাণিয়ে মোৰ জননেন্দ্ৰিয় ৰક્ષા কৰক, আৰু ৰুদ্ৰই সদায় মোৰ গুপ্ত অঙ্গসমূহ ৰક્ષા কৰক।

অমৃতমূৰ্তিয়ে মোৰ কঁকাল ৰક્ષા কৰক। নীলকণ্ঠই মোৰ গুপ্ত স্থান ৰક્ષા কৰক। চন্দ্ৰজটাই মোৰ উৰু দুটা ৰક્ષા কৰক, আৰু ত্ৰিপুৰান্তকে মোক ৰક્ષા কৰক।

ত্রিলোচনে মোৰ ভৰিৰ ডিমো ৰક્ષા কৰক। যজ্ঞৰূপে মোৰ গোৰোহা ৰક્ષા কৰক। অঘোৰে মোৰ ভৰিৰ তলুৱা ৰક્ષા কৰক, আৰু অঘোৰ ভৈৰৱে মোৰ ভৰি দুখন ৰક્ષા কৰক।

ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে, অঘোৰ ৰূপী ভগৱান শিৱই মোক ৰક્ષા কৰক। মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে, অঘোৰ ভৈৰৱে মোক ৰક્ષા কৰক।

ৰাতিপুৱা ভৈৰৱে মোক ৰક્ષા কৰক। দুপৰীয়া বটুকে মোক ৰક્ષા কৰক। গধূলি মহাকালে মোক ৰક્ષા কৰক, আৰু ৰাতি কাল ভৈৰৱে মোক ৰક્ષા কৰক।

মধ্যৰাত্ৰিত স্বয়ং ঘোৰে মোক ৰক্ষা কৰক; ৰাতিৰ শেষত অমৃতস্বৰূপে মোক ৰক্ষা কৰক। পূবত ঋগ্বেদে আৰু দক্ষিণত যজুৰ্বেদে মোক ৰক্ষা কৰক।

পশ্চিমত સામવેদে, উত্তৰত અથৰ্বવેদে, অগ্নিকোণত অগ্নিয়ে আৰু নৈঋতকোণত নিত্যচেতনাই মোক ৰক্ষা কৰক।

বায়ুকোণত ৰৌদ্ৰৰূপে, ঈশানকোণত কলশাসনে, ওপৰত উৰ্ধ্বৰেতাই আৰু পাতালত পৰমেশ্বৰে মোক ৰক্ষা কৰক।

দহো দিশত ভগৱান কালাগ্নিৰুদ্ৰই সদায় মোক ৰক্ষা কৰক। অগ্নিৰ পৰা কালাগ্নি আৰু বায়ুৰ পৰা বায়ুভক্ষকে মোক ৰক্ষা কৰক।

পানীৰ পৰা ঔৰ্বমুখে, পথত শংকৰে মোক ৰক্ষা কৰক। বহি থকা অৱস্থাত যোগধ্যেয়ে আৰু খোজ কাঢ়ি থকা অৱস্থাত বায়ূৰূপীয়ে মোক ৰક્ષા কৰক।

ঘৰৰ ভিতৰত শৰ্ৱই সদায় মোক ৰক্ষা কৰক, আৰু ঘৰৰ বাহিৰত বৃষধ্বজে। সকলো স্থানতে আৰু সকলো সময়তে অঘোৰ আৰু ঘোৰকে মোক ৰক্ষা কৰক।

যুদ্ধত, ৰাজসভাত, দুৰ্গম স্থানত, দুৰ্ভিক্ষত, শত্ৰুসভাত, দ্যূতক্ৰীড়াত, মহামাৰীৰ ভয়ত, ৰাষ্ট্ৰত, প্ৰলয়ত বা প্ৰতিবাদীসকলৰ মাজত...

...অঘোৰ (শান্ত) ৰূপ, ঘোৰ (ভয়ংংকৰ) ৰূপ আৰু ঘোৰতকৈও অতি ভয়ংকৰ ৰূপসমূহৰ পৰা ঘোৰ ভৈৰৱে মোক ৰક્ષા কৰক; কামৰ যুদ্ধতো তেওঁ মোক ৰક્ષા কৰক।

সকলো দিশৰ পৰা, সকলো প্ৰকাৰৰ ভয়ৰ পৰা আৰু আহাৰ গ্ৰহণৰ সময়ত মই যেন ৰক্ষিত হওঁ। হে ৰুদ্ৰৰূপসকল, আপোনালোকলৈ প্ৰণাম! ঘোৰ ভৈৰৱে মোক ৰક્ષા কৰক।

সৰ্বত্ৰ, সদায়, সকলো অঙ্গত আৰু সকলো প্ৰকাৰৰ ভয়ত, 'হং যং ৰং লং বং শং ষং সং হং লং ক্ষঃ' বীজ মন্ত্ৰসমূহৰ সাৰস্বৰূপ অঘোৰকে মোক ৰક્ષા কৰক।

'অঘোৰাস্ত্ৰায় ফট্' মন্ত্ৰই মোক ৰক্ষা কৰক, আৰু ভৈৰৱৰ সৈতে অঘোৰে মোক ৰક્ષા কৰক। স্মৰণৰ পৰা বাদ পৰি যোৱা কোনো স্থান হওক বা যি স্থানৰ নাম ইয়াৰ উল্লেখ কৰা হোৱা নাই...

...সেই সকলো স্থানত ভৈৰৱৰ সৈতে অঘোৰে মোক ৰક્ષા কৰক। তেওঁ মোৰ পত্নী, পুত্ৰসকল, বন্ধুসকল, কন্যা আৰু মোৰ সকলো সম্পদো ৰক্ষা কৰক।

অঘোৰ আৰু ঘোৰকে সদায় তেওঁলোক সকলোকে ৰক্ষা কৰক। স্নান, স্তুতি, জপ, পাঠ আৰু হোম কৰাৰ সময়ত 'ক্ষঃ' মন্ত্ৰৰূপী অঘোৰকে মোক ৰক্ষা কৰক।

অঘোৰ ৰূপসমূহলৈ প্ৰণাম, ঘোৰ ৰূপসমূহলৈ প্ৰণাম আৰু ঘোৰতকৈও অতি ভয়ংকৰ ৰূপসমূহলৈ প্ৰণাম। সকলো দিশৰ পৰা সকলোকে ৰক্ষা কৰা ৰুদ্ৰৰূপসকললৈ প্ৰণাম।

'ওঁ শ্ৰীং হ্ৰীং ক্লীং সৌঃ ক্ষনং' মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা শ্ৰী অঘোৰকে মোক নিত্য ৰক্ষা কৰক। তিনিঅও লোকতে দুৰ্লভ, এই অতি গোপনীয় কবচ ইয়াতে সমাপ্ত হ'ল।

হে দেৱী! এই দিব্য কৱচ মূল মন্ত্ৰেৰে সমৃদ্ধ, ত্ৰিভুৱনৰ পৰম সাৰ আৰু এই গোপনীয় কৱচ অযোগ্য ব্যক্তিক কেতিয়াও প্ৰদান বা পাঠ কৰা উচিত নহয়।

দীক্ষাহীন মন্ত্ৰসাধকে এই কৱচ প্ৰাৰ্থনা কৰা বা ইয়াৰ প্ৰশংসা কৰা উচিত নহয়। দীক্ষাহীন শিষ্যক বা আনকি নিজৰ পুত্ৰকো (শৰজন্ম - কাৰ্তিক) এই কৱচ দিয়া উচিত নহয়।

"এই কৱচ আনক দিয়া বা পাঠ কৰা উচিত নহয়" — মোৰ এই আদেশ শুনা। আৰু এতিয়া এই উত্তম কৱচৰ পৰম আৰু মহিমান্বিত মাহাত্ম্য শুনা।

জ্ঞানপ্ৰাৰ্থী দীক্ষাহীন সাধকে যেতিয়া এই কৱচ পাঠ কৰে, তেতিয়া তেওঁক প্ৰকৃততে দীক্ষিত বুলি গণ্য কৰা উচিত আৰু তেওঁ মন্ত্ৰজ্ঞ তথা পৰম সাধকত পৰিণত হয়।

যিয়ে নিশা, ব্ৰহ্মমুহূৰ্তত, পূজাৰ সময়ত বা মধ্যৰাতিত মানসিকভাৱে এই কৱচ পাঠ কৰে, সকলো অষ্টসিদ্ধি তেওঁৰ হস্তগত হয়।

দুঃস্বপ্ন দেখিলে, বন্দীদশাত, তীব্র কষ্টত, ঘন হাবিত, সাগৰত বা ভয়ৰ সময়ত, হে প্ৰিয়ে! জ্ঞানৰ ভঁৰালস্বৰূপ মন্ত্ৰসাধকে এই কৱচৰাজ পাঠ কৰা উচিত।

এই কৱচ পাঠ কৰিলে সেই সকলো ভয় সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰশমিত হয়। ৰজঃ, সত্ত্ব আৰু তমঃ গুণান্বিত এই অঘোৰ কৱচ পাঠ কৰা উচিত।

সাধকে তেওঁৰ হৃদয়ত যি কামনাই পোষণ নকৰক কেলেই, তেওঁ সেয়া সকলো লাভ কৰে। দেওবাৰে বা ভগৱান শিৱৰ কোনো শুভ দিনত কুংকুমেৰে ভোজপত্ৰত এই কৱচ লিখি...

...অথবা কেৱল শুদ্ধ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি আৰু মূৰত বা বাহুত এই কৱচ ধাৰণ কৰি, সাধকে অবিলম্ভে তেওঁৰ ইচ্ছানুসৰি কাংক্ষিত ফল লাভ কৰে।

যাৰ গৃহত বা মন্দিৰত এই অঘোৰ কৱচ থাকে, তাত জ্ঞান, খ্যাতি, ধন, স্বাস্থ্য আৰু সমৃদ্ধি বৃদ্ধি পায়; ইয়াঅত কোনো সন্দেহ নাই।

যিয়ে এই কৱচ অবিহনে অঘোৰ বিদ্যা জপ কৰে, তেওঁৰ জ্ঞান আৰু জপ নিষ্ফল হৈ পৰে; গতিকে ধৰ্মস্বৰূপ এই কৱচ সদায় পাঠ কৰা উচিত।

অঘোৰ মন্ত্ৰ-বিদ্যা, স্তোত্ৰ আৰু মন্ত্ৰ জপ কৰাৰ মাধ্যমেৰে ভগৱান অঘোৰৰ কৃপাত আধ্যাত্মিক সিদ্ধি অবিলম্ভে লাভ হয়।

এনেদৰে, হে দেৱাধিদেৱৰ দেৱী! এই অঘোৰ কৱচ স্মৰণ আৰু পাঠ কৰা উচিত।