কবচ

এই পবিত্ৰ স্তোত্রটো দেৱীৰ কবচ বা বৰ্ম নামেৰে জনাজাত। ইয়াত দেৱীৰ বিভিন্ন ৰূপ আৰু শক্তিক আহ্বান কৰি ভক্তৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটি অংগক সুৰক্ষিত কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে।

এইয়া হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ দেৱতা শিৱৰ এটা উগ্ৰ আৰু শক্তিশালী স্বৰূপ অঘোৰ ভৈৰৱক উৎসৰ্গা কৰা এক দেৱত্বমূলক প্ৰাৰ্থনা, যি ভক্তসকলক সকলো ধৰণৰ ভয়, বিপদ আৰু শত্ৰুৰ পৰা সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইখন ভগৱান মূৰুগন (স্কন্দ)ৰ উদ্দেশ্যে ৰচিত এক পৱিত্ৰ স্তোত্ৰ, যাক 'কবচ' বুলি কোৱা হয়। ইয়াক পঢ়িলে ভক্তসকলৰ ওপৰত ভগৱানৰ আশীৰ্বাদ বৰ্ষণ হয় আৰু শৰীৰ আৰু আত্মাৰ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে।

শ্ৰীমদ্ভাগৱত মহাপুৰাণৰ ষষ্ঠ স্কন্ধৰ অষ্টম অধ্যায়ত বৰ্ণিত ৪২টি শ্লোকৰ এই কৱচ পৰম সিদ্ধ ৰক্ষাকৱচ। মহৰ্ষি বিশ্ৱৰূপে দেৱৰাজ ইন্দ্ৰক উপদেশ কৰা এই কৱচে শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংগ, ইন্দ্ৰিয় আৰু দিশত ভগৱান শ্ৰীহৰিৰ বিভিন্ন অৱতাৰ, পাৱন নাম আৰু দিব্য আয়ুধ (সুদৰ্শন চক্ৰ, কৌমোদকী গদা, পাঞ্চজন্য শঙ্খ, নন্দক খড্গ)ৰ অভেদ্য শক্তি স্থাপন কৰি সাধকক সকলো ভয়, নেতিবাচক শক্তি আৰু শত্ৰুৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।