ভক্তামৰ স্তোত্ৰ

ভক্তসকলৰ দ্বাৰা প্ৰণামিত দেৱতাৰ মুকুটৰ মণিৰ প্ৰভা উজ্জ্বল কৰা আৰু পাপৰ অন্ধকাৰ ধ্বংস কৰা, সেই জিনৰ পদযুগলক মই সম্যক প্ৰণাম কৰোঁ, যি সংসাৰ-সাগৰত পতিত মানুহৰ বাবে একমাত্ৰ আশ্ৰয়।

যি সমস্ত শাস্ত্ৰৰ তত্ত্বজ্ঞানৰ পৰা উৎপন্ন বুদ্ধিৰে পটু দেৱলোকৰ অধিপতি সকলৰ দ্বাৰা স্তুত, ত্ৰিজগতৰ চিত্ত হৰণ কৰা উদাৰ স্তোত্ৰৰে, সেই প্ৰথম জিনেন্দ্ৰক ময়ো স্তুতি কৰিম।

হে বুদ্ধিসম্পন্ন দেৱতাৰ দ্বাৰা পূজিত চৰণপীঠ! বুদ্ধি নথকাকৈয়ো মই লজ্জাহীন হৈ তোমাক স্তুতি কৰিবলৈ উদ্যত হৈছোঁ। পানীত থকা চন্দ্ৰবিম্বক এৰি দি সন্তানক ধৰিবলৈ কোনে ইচ্ছা কৰে?

হে গুণসমুদ্ৰ! চন্দ্ৰৰ দৰে শীতল তোমাৰ গুণবোৰ ক’বলৈ সূৰ্যগুৰুৰ সমান বুদ্ধি থকা কোনজন সক্ষম? কল্পান্তৰ বতাহত উত্তাল নক্ৰচক্ৰযুক্ত সমুদ্ৰক বাহুৰে কোনে পাৰ হ’ব পাৰে?

হে মুনীশ্বৰ! তথাপি মই তোমাৰ ভক্তিৰ বশবৰ্তী হৈ শক্তিহীন হৈয়ো স্তুতি কৰিবলৈ প্ৰবৃত্ত হৈছোঁ। নিজৰ শক্তি বিবেচনা নকৰি মৃগই নিজৰ সন্তানক ৰক্ষা কৰিবলৈ সিংহৰ ওচৰলৈ নাযায়নে?

মই অল্পশ্ৰুত, শ্ৰুতবানসকলৰ পৰিহাসৰ ঠাই। কিন্তু তোমাৰ ভক্তিয়েই মোক বলেৰে মুখৰ কৰি তোলে। যেনেকৈ বসন্তত কোকিলে মধুৰ ধ্বনি কৰে, সেইটো আম্ৰকলিৰ সমূহৰ কাৰণেহে।

তোমাৰ স্তৱনৰ দ্বাৰা দেহধাৰীসকলৰ জন্মপৰম্পৰাত লাগি থকা পাপ তৎক্ষণাত নষ্ট হয়, যেনেকৈ ৰাতিৰ অন্ধকাৰ সূৰ্যৰ কিৰণেৰে তৎক্ষণাত ধ্বংস হয়।

হে নাথ! এই বুলি বিবেচনা কৰি মই তনুবুদ্ধিৰ দ্বাৰাও তোমাৰ প্ৰভাৱত এই স্তৱন আৰম্ভ কৰিছোঁ। ই সজ্জনৰ চিত্ত হৰণ কৰিব। পদুমৰ পাতত থকা পানীৰ বিন্দু মোতিমণিৰ দীপ্তি পায় নেকি?

তোমাৰ স্তৱনে সমস্ত দোষ নাশ কৰিয়েই, তোমাৰ বিষয়ে কথোপকথনেও জগতৰ পাপ ধ্বংস কৰে। সহস্ৰকিৰণ সূৰ্য দূৰত থাকিয়েই প্ৰভাৰ দ্বাৰা পদ্মসৰোবৰত পদ্মসমূহক বিকশিত কৰে।

হে ভুবনভূষণ, ভূতনাথ! পৃথিৱীত যিসকলে তোমাক সমস্ত গুণেৰে স্তুতি কৰে, তেওঁলোক তোমাৰ সমান হয়, ই বৰ অদ্ভূত নহয়। কিয়নো আশ্ৰিত সেৱকে নিজৰ স্বামীক নিজৰ সমান নকৰে নে?

অবিৰাম দৰ্শনীয় তোমাক দৰ্শন কৰি লোকৰ চকু আন কোনো বিষয়ত তুষ্ট নহয়। চন্দ্ৰকিৰণৰ দৰে দীপ্তিৰে দুগ্ধসিন্ধুৰ পয়ঃ পান কৰি কোনে সমুদ্ৰৰ লুণীয়া পানী পান কৰিব বিচাৰে?

শান্ত ৰাগযুক্ত পৰমাণুৰে তোমাৰ নিৰ্মাণ, তুমি ত্ৰিভুৱনৰ একমাত্ৰ ললাম। সেইবোৰ পৰমাণু পৃথিৱীত আছে, কিন্তু তোমাৰ সমান আন কোনো ৰূপ নাই।

তোমাৰ মুখ, যি দেৱ-মানৱ-নাগৰ নেত্ৰ হাৰী, ত্ৰিজগতৰ সমস্ত উপমাক জয় কৰা, সি ক’ত? আৰু চন্দ্ৰৰ কলঙ্ক-মলিন বিম্ব, যি দিনত পাণ্ডুপাতৰ নিচিনা হয়, সি ক’ত?

পূৰ্ণিমাৰ চন্দ্ৰকলাৰ দৰে তোমাৰ শুভ্ৰ গুণসমূহ ত্ৰিভুৱনত বিস্তৃত। যিসকলে ত্ৰিজগতৰ একমাত্ৰ নাথ তোমাক আশ্ৰয় কৰে, তেওঁলোকক ইচ্ছামতে বিচৰণ কৰাত কোনে বাধা দিব পাৰে?

ইয়াত আচৰ্য কি? যদি দেৱাঙ্গনাসকলেও তোমাৰ মনক ৰাগৰ পথলৈ অলপো নিব নোৱাৰে, তেন্তে কল্পান্তৰ বতাহে পৰ্বতবোৰকো চলাই দিয়ে, কিন্তু মন্দৰাচলৰ শৃংগ কি কেতিয়াও বিচলিত হৈছে?

ধূমহীন, বৰ্তি আৰু তেলবিহীন তুমি সমস্ত ত্ৰিজগত প্ৰকাশ কৰিছা। পৰ্বতচালক বতাহৰ দ্বাৰাও তুমি গম্য নোহোৱা। হে নাথ! তুমি জগতৰ প্ৰকাশস্বৰূপ আন এক দীপ।

তুমি কেতিয়াও অস্ত নাযোৱা, ৰাহুৰ দ্বাৰা গ্ৰাস্য নোহোৱা, যুগপত্ সমস্ত জগতক প্ৰকাশ কৰা। মেঘৰ উদৰে তোমাৰ মহাপ্ৰভাৱক নিবাৰণ কৰিব নোৱাৰে। হে মুনীন্দ্ৰ! সংসাৰত তুমি সূৰ্য্যতকৈও অধিক মহিমান্বিত।

তোমাৰ মুখপদ্ম নিত্য উদয়শীল, মোহৰ মহান্ধকাৰ বিনাশক, ৰাহুৰ মুখ বা মেঘৰ দ্বাৰা গম্য নহয়, অপূৰ্ব চন্দ্ৰবিম্বৰ দৰে জগতক প্ৰকাশ কৰি অনন্ত কান্তিৰে বিভ্ৰাজিত হয়।

হে নাথ! তোমাৰ মুখৰ চন্দ্ৰৰ দ্বাৰা তিমিৰ বিনষ্ট হ’লে ৰাতিৰ চন্দ্ৰ বা দিনৰ ৰবিৰ কি প্ৰয়োজন? শালিধান্যেৰে শোভিত জীৱলোকত জলভাৰনম্ৰ মেঘৰ কি কাৰ্য?

যেনেকৈ তোমাত জ্ঞান পূৰ্ণৰূপে প্ৰকাশ পায়, হৰি-হৰ আদি নায়কসকলত সেইদৰে নহয়। যেনেকৈ স্ফুৰণশীল মণিত তেজঃ মহত্ত্ব পায়, কিন্তু কাচৰ টুকুৰাত কিৰণাকুল হ’লেও নহয়।

মই বিবেচনা কৰোঁ যে হৰি-হৰ আদিক দৰ্শন কৰাই ভাল, কিয়নো তেওঁলোকক দৰ্শন কৰিলে হৃদয় তোমাত তুষ্ট হয়। কিন্তু হে নাথ! পৃথিৱীত তোমাক দৰ্শন কৰি কি লাভ, যিহেতু আন কোনোৱে ভৱান্তৰতো মন হৰণ নকৰে?

স্ত্ৰীসকলে শত শত পুত্ৰ জন্ম দিয়ে, কিন্তু কোনো মাতৃয়ে তোমাৰ সমান পুত্ৰ প্ৰসূত কৰা নাই। সকলো দিশেই সহস্ৰকিৰণ সূৰ্য্যক ধাৰণ কৰে, কিন্তু কেৱল পূৰ্ব দিশেই স্ফুৰণশীল কিৰণজাল জন্ম দিয়ে।

মুনিসকলে তোমাক পৰম পুৰুষ, আদিত্যবৰ্ণ, নিৰ্মল, তমসৰ পৰা পৰত বুলি কয়। তোমাক সম্যকভাবে লাভ কৰিয়েই তেওঁলোকে মৃত্যু জয় কৰে। হে মুনীন্দ্ৰ! শিৱপদ লাভ কৰাৰ আন কোনো পথ নাই।

সাধুসকলে তোমাক অৱ্যয়, বিভু, অচিন্ত্য, অগণ্য, আদি, ব্ৰহ্মা, ঈশ্বৰ, অনন্ত, অনঙ্গকেতু, যোগীশ্বৰ, বিদিতযোগ, অদ্বিতীয়, জ্ঞানস্ৱৰূপ, নিৰ্মল বুলি কয়।

ৱিবুধসকলৰ দ্বাৰা পূজিত, বুদ্ধিৰ বোধৰ কাৰণে তুমি বুদ্ধ। ত্ৰিভুৱনৰ শংকৰৰ বাবে তুমি শংকৰ। হে ধীৰ! শিৱমাৰ্গৰ বিধান দিয়াৰ বাবে তুমি ধাতা। হে ভগৱান! স্পষ্টভাৱে তুমিয়েই পুৰুষোত্তম।

হে নাথ! ত্ৰিভুৱনৰ আৰ্তি হৰণকাৰী তোমাক নমস্কাৰ। পৃথিৱীৰ নিৰ্মল ভূষণ তোমাক নমস্কাৰ। ত্ৰিজগতৰ পৰমেশ্বৰ তোমাক নমস্কাৰ। হে জিন! সংসাৰ-সাগৰ শোষণকাৰী তোমাক নমস্কাৰ।

হে মুনীশ! ইয়াত বিস্ময় কি? তুমি সমস্ত গুণেৰে নিৰৱকাশভাৱে পৰিপূৰ্ণ। দোষবোৰে, যিসকলৰ বিবিধ আশ্ৰয় আছে আৰু যিসকল গৰ্বিত, তেওঁলোকক তোমাৰ স্বপ্নতো কেতিয়াও দেখা নাযায়।

ওপৰত অশোক বৃক্ষৰ তলত স্থিত প্ৰভাময় তোমাৰ নিৰ্মল ৰূপ অতি উজ্জ্বল হৈছে। স্পষ্টভাৱে উদিত ৰশ্মিৰে তমোৱিতান বিনাশক, কিন্তু মেঘৰ পাৰ্শ্বত থকা সূৰ্যৰ বিম্বৰ দৰে।

মণিৰ কিৰণশিখাৰে চিত্ৰিত সিংহাসনত তোমাৰ কনকৰ দৰে উজ্জ্বল ৱপু শোভা পায়। যেনেকৈ উদয়াচলৰ শৃঙ্গত সহস্ৰকিৰণ সূৰ্যৰ বিম্ব আকাশত বিস্তৃত কিৰণজালেৰে শোভা পায়।

কুন্দপুষ্পৰ দৰে শুভ্ৰ চলমান চামৰেৰে শোভিত তোমাৰ কলধৌতকান্তি ৱপু বিভ্ৰাজিত হয়। যেনেকৈ উদ্যত চন্দ্ৰৰ দৰে শুভ্ৰ নিৰ্ঝৰৰ ধাৰাযুক্ত সুৰগিৰিৰ উচ্চ শ্বেত শৃংগ।

তোমাৰ ত্ৰিছত্ৰ চন্দ্ৰৰ দৰে কান্তিযুক্ত, উচ্চত স্থিত, সূৰ্যৰ প্ৰতাপক আচ্ছাদিত কৰি, মুক্তাফলৰ জালেৰে শোভা বৃদ্ধি কৰি, ত্ৰিজগতৰ পৰমেশ্বৰত্ব প্ৰকাশ কৰি শোভা পায়।

দিগন্তৰ গম্ভীৰ ধ্বনিৰে পূৰ্ণ কৰা, ত্ৰৈলোক্যৰ লোকৰ শুভ সংগমত দক্ষ, সদ্ধৰ্মৰাজৰ জয়ঘোষণা ঘোষণা কৰা, তোমাৰ যশস্যাৰ প্ৰৱাদী দুন্দুভি আকাশত বাজে।

মন্দাৰ, সুন্দৰ, মেৰু, সুপাৰিজাত, সন্তানক আদি পুষ্পসমূহৰ বৰ্ষণেৰে, গন্ধোদকবিন্দু আৰু শুভ মন্দ মৰুতৰ পতনেৰে দিৱ্য দিৱস্পতিৰ পৰা পতিত হোৱা এইবোৰ তোমাৰ বচনৰ সমূহ নেকি?

হে বিভো! তোমাৰ প্ৰভাৰ প্ৰচুৰ দীপ্তি ত্ৰিলোকত দীপ্তিমান বস্তুবোৰৰ দীপ্তিৰো আক্ষেপ কৰে। অগণিত উদীয়মান সূৰ্যৰ দীপ্তিৰে সোম-সৌম্য ৰাত্ৰিকো জয় কৰে।

স্বর্গ আৰু অপবৰ্গলৈ যোৱা পথ অন্বেষণৰ ইষ্ট, ত্ৰিলোক্যৰ সদ্ধৰ্মতত্ত্ব কহনত এক পটু, তোমাৰ দিৱ্যধ্বনি বিশদ অৰ্থ সত্ত্বা আৰু ভাষাৰ স্বভাৱ পৰিণামৰ গুণেৰে প্ৰযোজ্য হয়।

হে জিনেন্দ্ৰ! উন্নিদ্ৰ নৱহেমপদ্মৰাশিৰ কান্তিৰে সদৃশ, পৰ্যুল্লসিত নখৰশ্মিশিখাৰে ৰমণীয় তোমাৰ দুই পাদ। য’ত তোমাৰ পাদযুগল পদ স্থাপন কৰে, তাত বিদ্বানসকলে পদ্মবোৰ কল্পনা কৰে।

হে জিনেন্দ্ৰ! ধৰ্মোপদেশৰ পদ্ধতিত তোমাৰ যি প্ৰভাৱ, পৰৰ সেইদৰে নহয়। যেনেকৈ দিবাকৰৰ প্ৰভা অন্ধকাৰ নাশ কৰে, গ্ৰহগণৰ বিকাশশীল হ’লেও তেনেকুৱা প্ৰভা ক’ত?

মত্ততাৰে সিক্ত, বিহ্বল কপোলমূলত প্ৰবাহিত মদ, মত্তভ্ৰমৰৰ নাদে কোপ বৃদ্ধি, ঐৰাৱতৰ দৰে সেই মত্ত হস্তী উদ্ধতভাৱে আগবাঢ়ি আহিলেও, তোমাৰ আশ্ৰিত লোকসকলৰ ভয় নহয়।

ভগ্ন হস্তীৰ কুম্ভৰ পৰা নিৰ্গত উজ্জ্বল শোণিতেৰে সিক্ত মুক্তাফলপুঞ্জেৰে ভূষিত ভূমিত, ক্ৰমশঃ গমন কৰি, বদ্ধক্ৰম ৰাজাহঁটেও তোমাৰ ক্ৰমযুগল আশ্ৰিতক আক্রমণ নকৰে।

কল্পান্তৰ বতাহত উত্তাল অগ্নিৰ দৰে, জ্বলন্ত, উজ্জ্বল, উৎফুলিঙ্গযুক্ত, জগতক গ্ৰাস কৰিবলৈ উদ্যত হৈ সম্মুখত আগবাঢ়ি অহা দাৱানলকো তোমাৰ নামকীৰ্তনৰূপী জল সম্পূৰ্ণৰূপে শান্ত কৰে।

ৰক্তবৰ্ণ চক্ষু, মদিৰ কোকিলৰ কণ্ঠৰ দৰে নীল, ক্ৰোধে উদ্ধত, ফণা তুলি আগবাঢ়ি অহা সাপকো, যাৰ হৃদয়ত তোমাৰ নাগদমনী নাম আছে, সেই ব্যক্তিয়ে নিৰ্ভয় হৈ নিজৰ চৰণযুগলেৰে তাক দমন কৰে।

যুদ্ধত অশ্বৰ হ্ৰেষা আৰু গজৰ গৰ্জনেৰে ভীষণ নাদযুক্ত, বলৱান ৰাজন্যবৰ্গৰো সৈন্যবল, উদীয়মান সূৰ্যৰ কিৰণশিখাৰ দ্বাৰা বিদ্ধ অন্ধকাৰৰ দৰে তোমাৰ কীৰ্তনৰ দ্বাৰা তৎক্ষণাত ভেদিত হয়।

কুন্তৰ অগ্ৰভেদী হস্তীৰ শোণিতৰ বাৰিৰ প্ৰবাহ, দ্ৰুতগতি অৱতৰণত তৰণত আতুৰ যোদ্ধাৰে ভীষণ যুদ্ধত, যিসকলে তোমাৰ চৰণপদ্মৰ বনৰ আশ্ৰয় লয়, তেওঁলোকে দুৰ্জয় জেয় পক্ষক জয় কৰি বিজয় লাভ কৰে।

ক্ষুব্ধ ভীষণ নক্ৰচক্ৰ, পাটীনৰ পীঠেৰে ভয়ঙ্কৰ আৰু উল্বণ বাডৱানলেৰে ভৰা সমুদ্ৰত, ৰঙ্গত তৰংগৰ শিখৰত স্থিত যানপাত্ৰবোৰে, তোমাৰ স্মৰণৰ দ্বাৰা ত্ৰাস পৰিত্যাগ কৰি পাৰ হয়।

উদিত ভীষণ জলোদৰৰ ভাৰে ভগ্ন, শোচনীয় দশা প্ৰাপ্ত, জীৱিতাশা চ্যুত হোৱা মানুহবোৰেও তোমাৰ পদপদ্মৰ ৰজোৰূপী অমৃতলিপ্ত দেহৰ দ্বাৰা মকৰধ্বজৰ সমান ৰূপৱান হয়।

আপাদকণ্ঠ উৰুশৃংখলেৰে বেষ্টিত অঙ্গ, গাঢ় বৃহৎ নিগড়ৰ কোটিৰ দ্বাৰা নিঘৃষ্ট জঙ্ঘাযুক্ত মানুহেও, তোমাৰ নামমন্ত্ৰ অহৰ্নিশি স্মৰণ কৰি, তৎক্ষণাত বন্ধভয়ৰ পৰা বিগত হৈ নিজেই স্বাধীন হয়।

মত্তদ্বিপ, মৃগৰাজ, দাৱানল, অহি, সংগ্ৰাম, জলধি, মহোদৰ, বন্ধন ইত্যাদিৰ পৰা উৎপন্ন ভয়, সেই ভয়ও তৎক্ষণাত নাশ হয়, যি মতিৱান ব্যক্তিয়ে তোমাৰ এই স্তৱ অধ্যয়ন কৰে।

হে জিনেন্দ্ৰ! তোমাৰ গুণেৰে গ্ৰথিত, ভক্তিৰ দ্বাৰা মোৰ দ্বাৰা বিবিধবৰ্ণৰ চিত্ৰপুষ্পময়ী এই স্তোত্ৰমালা যি জনে ইহলোকত কণ্ঠত অজস্ৰ ধাৰণ কৰে, সেই মানতুঙ্গৰ ওচৰলৈ লক্ষ্মী বশীভূত হৈ আহে।