চৌবিশ তীৰ্থংকৰ স্তুতি

এই ৰচনাখন জৈন ধৰ্মৰ প্ৰথম তীৰ্থংকৰ আদেশ্বৰ (ঋষভদেৱ)ৰ মহিমা গুণি গাইছে। ই সিদ্ধাচল (শত্ৰুঞ্জয়) পৰ্বতত জ্বলোৱা দীপৰ সৈতে আদেশ্বৰৰ শোভাক তুলনা কৰি ভক্তসকলক দৰ্শনৰ অমৃত পান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে।

ভক্তামৰ স্তোত্ৰ হৈছে জৈন ধৰ্মৰ এটি প্ৰসিদ্ধ স্তোত্ৰ, যি প্ৰথম তীৰ্থংকৰ ঋষভনাথ (আদিনাথ)ৰ স্তুতিৰ ৰচনা। এই স্তোত্ৰ পাঠ কৰিলে শান্তি, সুৰক্ষা আৰু আধ্যাত্মিক উন্নতি লাভ হয়।

এই শ্লোকটো বৰ্ধমান (মহাবীৰ) ভগৱানৰ উদ্দেশ্যে এটা স্তুতি। ইয়াত তেওঁৰ প্ৰতি নমস্কাৰ জ্ঞাপন কৰি কোৱা হৈছে যে তেওঁ অনাসক্তিৰ পোহৰ প্ৰকাশ কৰিছে আৰু সংসাৰ সাগৰ পাৰ হোৱাৰ বাবে এই শাস্ত্ৰ প্ৰদান কৰিছে।

এই স্তোত্ৰটোত জিন (তীৰ্থংকৰ)ৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু তেওঁৰ নাম স্মৰণ কৰিলে সংসাৰৰ সকলো দুখ-দুৰ্দশা নাশ হয় বুলি কোৱা হৈছে।

এই আৰতি ভগৱান মহাবীৰৰ প্ৰশংসাত ৰচিত এক ভজন। ই জৈন ধৰ্মৰ ২৪তম তীৰ্থংকৰ মহাবীৰৰ জীৱন, পৰোপকাৰীতা আৰু দয়াধৰ্মৰ কথা কৈছে।

এই গীতটো জৈন ধৰ্মৰ চতুৰ্বিংশ তীৰ্থংকৰ মহাবীৰ স্বামীৰ স্তুতিৰে ৰচিত এখন ভক্তিগীত। ইয়াত তেওঁৰ জন্ম, তপস্যা, জ্ঞানলাভ আৰু দয়াৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে পাঠকক শান্তি আৰু সুখ প্ৰদান কৰে।

এই মন্ত্ৰটো জৈন ধৰ্মৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু পৱিত্ৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত পাঁচজন পৰম পূজ্য ব্যক্তি অৰ্থাৎ অৰিহন্ত, সিদ্ধ, আচাৰ্য, উপাধ্যায় আৰু সাধুক নমস্কাৰ জনোৱা হয়।

এই ৰচনাখনত জৈন পৰম্পৰা অনুসৰি প্ৰভু জিনেশ্বৰৰ মূৰ্তিৰ স্নাত্ৰ (অভিষেক) পূজাৰ বাবে প্ৰাথমিক প্ৰস্তুতি, মন্ত্ৰ আৰু স্তোত্ৰসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত পূজা কৰোঁতাৰ ব্যৱস্থা, পঞ্চামৃতৰ ব্যৱহাৰ, আৰু কুশুমাঞ্জলি অৰ্পণৰ দৰে পদক্ষেপসমূহ স্পষ্টভাৱে উল্লেখ আছে।