ইৰিয়াবহীয়া প্ৰতিক্ৰমণ স্তোত্ৰ

এই গীতটো জৈন ধৰ্মৰ চতুৰ্বিংশ তীৰ্থংকৰ মহাবীৰ স্বামীৰ স্তুতিৰে ৰচিত এখন ভক্তিগীত। ইয়াত তেওঁৰ জন্ম, তপস্যা, জ্ঞানলাভ আৰু দয়াৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে পাঠকক শান্তি আৰু সুখ প্ৰদান কৰে।

এই প্ৰাৰ্থনাটি জৈন ধৰ্মৰ এটি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মংগল স্তোত্ৰ। ইয়াত চাৰি বস্তুক মংগল, লোকোত্তম আৰু শৰণ হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছে: অৰিহন্ত, সিদ্ধ, সাধু আৰু কেৱলী প্ৰণীত ধৰ্ম।

এই অংশটো জৈন ধৰ্মৰ সামায়িক নামৰ এক ধ্যান-প্ৰাৰ্থনাৰ অংশ, য'ত ভক্তই কিছু সময়ৰ বাবে সকলো পাপ কাৰ্য ত্যাগ কৰি আত্মশুদ্ধিৰ বাবে প্ৰতিজ্ঞা কৰে।

এই মন্ত্ৰটো জৈন ধৰ্মৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু পৱিত্ৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত পাঁচজন পৰম পূজ্য ব্যক্তি অৰ্থাৎ অৰিহন্ত, সিদ্ধ, আচাৰ্য, উপাধ্যায় আৰু সাধুক নমস্কাৰ জনোৱা হয়।

এই আৰতি ভগৱান মহাবীৰৰ প্ৰশংসাত ৰচিত এক ভজন। ই জৈন ধৰ্মৰ ২৪তম তীৰ্থংকৰ মহাবীৰৰ জীৱন, পৰোপকাৰীতা আৰু দয়াধৰ্মৰ কথা কৈছে।

এই ৰচনাখনত জৈন পৰম্পৰা অনুসৰি প্ৰভু জিনেশ্বৰৰ মূৰ্তিৰ স্নাত্ৰ (অভিষেক) পূজাৰ বাবে প্ৰাথমিক প্ৰস্তুতি, মন্ত্ৰ আৰু স্তোত্ৰসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত পূজা কৰোঁতাৰ ব্যৱস্থা, পঞ্চামৃতৰ ব্যৱহাৰ, আৰু কুশুমাঞ্জলি অৰ্পণৰ দৰে পদক্ষেপসমূহ স্পষ্টভাৱে উল্লেখ আছে।

এই জৈন স্তোত্রটো (স্তুতি)ত ২৪ গৰাকী তীৰ্থংকৰৰ নাম আৰু গুণগান কৰা হৈছে, যিসকলে জীৱনৰ পৰা সংসাৰৰ বন্ধন কাটি মুক্তি লাভ কৰিছিল। এই স্তোত্র পাঠ কৰিলে তেওঁলোকৰ আশীৰ্বাদ পোৱা যায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইদৰে এটা পবিত্ৰ জৈন পূজা, য’ত অক্ষত (চাউল) আৰু নৈবেদ্য (ভোগ্য বস্তু) অৰ্পণ কৰি জিনেন্দ্ৰ (পৰম পুৰুষ) আৰু সিদ্ধশিলাৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰা হয়। ইয়াৰ উদ্দেশ্য জন্ম-জৰা-মৃত্যুৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰা আৰু অষ্টকৰ্ম নাশ কৰা।

এই প্ৰাৰ্থনাটো জৈন ধৰ্মৰ প্ৰতিক্ৰমণ নামৰ দৈনিক প্ৰাৰ্থনাৰ এটা অংশ, য'ত ভক্তই নিজৰ দোষ বা পাপবোৰৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰি শুদ্ধি কামনা কৰে।

গুৰু আৰু উপাধ্যায় (আধ্যাত্মিক পথপ্ৰদৰ্শক) ক সন্মান জনোৱা, তেওঁলোকৰ গুণ, ব্ৰত আৰু ইন্দ্ৰিয় নিয়ম বৰ্ণনা কৰা এটা জৈন গুৰু বন্দনা স্তোত্র।