चौवीसी स्तोत्र
चोवीस जिनांची वंदना
हे एक जैन भक्तिगीत (स्तोत्र) आहे जे चोवीस जिनांना (ज्ञानप्राप्त आध्यात्मिक गुरूंना) वंदन करते आणि त्यांच्याकडून जन्म-मृत्यूच्या चक्रातून मुक्तीसाठी आशीर्वाद मागते.
श्लोक
अर्हंत, जिन, केवली, जे जगाला प्रकाशित करतात, जे धर्मात स्थापित आहेत आणि आध्यात्मिक सम्राट आहेत—ते सर्व चोवीस जण मनःपूर्वक स्तुत केले जातात.
श्लोक 1
मी प्रभु ऋषभ, प्रभु अजित, प्रभु संभव, प्रभु अभिनंदन, प्रभु सुमती, प्रभु पद्मप्रभ, प्रभु सुपार्श्व आणि प्रभु चंद्रप्रभ यांना नमस्कार करतो.
श्लोक 2
मी प्रभु सुविधी, प्रभु शीतल, प्रभु श्रेयांस, प्रभु वसुपूज्य, प्रभु विमल, प्रभु अनंत, प्रभु धर्म, प्रभु शांती आणि प्रभु कुंथू यांना नमस्कार करतो.
श्लोक 3
मी प्रभु अर, प्रभु मल्ली, प्रभु मुनिसुव्रत, प्रभु नमी, प्रभु नेमी, प्रभु पार्श्व आणि प्रभु महावीर यांना नमस्कार करतो.
श्लोक 4
अशाप्रकारे माझ्याकडून स्तुत केले गेलेले, ज्यांनी राग, आसक्ती, क्लेश, शोक आणि मत्सर यांचा पराभव केला आहे आणि जे जन्म-मृत्यूच्या चक्रातून मुक्त झाले आहेत, असे हे महान प्रभू माझ्यावर प्रसन्न होवोत.
श्लोक 5
जे चोवीस परम जिन, तीर्थंकर, स्तुत, पूजित आणि सन्मानित आहेत, जे एकाकी आणि निर्मळ आहेत—ते माझ्यावर प्रसन्न होवोत.
श्लोक 6
शुद्ध मनाने स्तुत केलेल्या, परिपूर्ण धर्मात सन्मानित, सर्वज्ञ केवली, निर्मळ आणि एकाकी अशा चोवीस परम जिन, तीर्थंकरांना.
श्लोक 7
आदरपूर्वक हात जोडून, मी चोवीस तीर्थंकरांना नमस्कार करतो. मी स्थावर-जंगमाच्या पलीकडे असलेल्या, परम व शाश्वत मोक्ष अवस्थेला प्राप्त होऊ इच्छितो.
श्लोक 8
महान कीर्ती असलेले आणि प्रव्रजित झालेले चोवीस तीर्थंकर मला आरोग्य, लाभ, प्राप्ती आणि उत्तमोत्तम समाधी प्रदान करोत.
श्लोक 9
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
दररोज किंवा शुभ तिथींवर
ब्राह्ममुहूर्त (पहाटे 4 ते 6) किंवा संध्याकाळ
तुपाचा दिवा, अगरबत्ती, ताजी फुले व नैवेद्य
- मानसिक शांती, आत्मिक उन्नती व सकारात्मक ऊर्जा
पृष्ठभूमि
हे स्तोत्र जैन भक्तिपरंपरेचा भाग आहे, प्राकृत भाषेत रचले गेले आहे, जी जैन शास्त्रांशी जवळून संबंधित प्राचीन भारतीय भाषा आहे. हे पारंपारिकपणे जैन लोक दैनंदिन पूजेदरम्यान, पवित्र दिवशी किंवा चोवीस जिनांना (आध्यात्मिक विजेते) सन्मानित करण्यासाठी विधी म्हणून म्हणतात, ज्यांना तीर्थंकर (जे जीवांना जन्म-मृत्यूच्या सागरातून पार करण्यास मदत करतात) म्हणूनही ओळखले जाते. हे स्तोत्र जैन समाजात मोठ्या प्रमाणात आदरणीय आहे, आणि त्याचे लेखकत्व सामान्यतः प्राचीन जैन आचार्यांना दिले जाते, जरी नेमके लेखकत्व स्थापित नाही. श्लोक भक्तीपूर्वक म्हणण्यासाठी आहेत ज्यामुळे अंत:शुद्धी, मार्गदर्शन आणि मुक्ती मिळावी.
तुम्हाला माहीत आहे का?
हे स्तोत्र काय आहे
हे जैन स्तोत्र (स्तुतिगीत) आहे जे सर्व २४ तीर्थंकरांना — प्रबुद्ध आध्यात्मिक गुरूंना, ज्यांनी मुक्तीचा मार्ग दाखवला — सन्मानित करते. 'तीर्थंकर' या शब्दाचा अर्थ 'तीर्थ करणारा' आहे, म्हणजे संसारसागरावर पूल बांधणारा.
भाषा आणि परंपरा
हे स्तोत्र प्राकृत भाषेत रचले गेले आहे, जी संस्कृतशी जवळचा संबंध असलेली प्राचीन भारतीय भाषा आहे, पण सर्वात जुन्या जैन शास्त्रांमध्ये वापरली जाते. संस्कृतमध्ये असलेल्या अनेक हिंदू स्तोत्रांच्या विपरीत, जैन भक्ती ग्रंथ अनेकदा तीर्थंकरांच्या मूळ शिकवणी जतन करण्यासाठी प्राकृत भाषा टिकवून ठेवतात.
रचना आणि यादी
पहिल्या चार श्लोकांमध्ये पारंपरिक क्रमाने २४ तीर्थंकरांची नावे दिली आहेत, ऋषभ (या युगातील पहिले) पासून महावीर (शेवटचे) पर्यंत. प्रत्येक श्लोक त्यांपैकी अनेकांना एकत्र गटबद्ध करतो, आणि शेवटचे श्लोक त्यांचे आशीर्वाद मागतात — मोह, आसक्ती आणि पुनर्जन्मापासून मुक्ती.
उद्देश आणि लाभ
हे स्तोत्र 'शुद्ध मनाने' (सुद्ध-मण) पठण करावे तीर्थंकरांची कृपा प्राप्त करण्यासाठी. हे विशेषतः आरोग्य, समृद्धी, आणि अंतिम मुक्ती (निर्वाण) कडे नेणारी उच्चतम ध्यान एकाग्रता (समाधी) मागते.
Rishabhanatha
जैन धर्म से और
सभी देखेंसंबंधित शिकवणी
तीच शिकवण, विविध परंपरांमध्ये प्रतिध्वनीत
