ଚଉବିଶ ତୀର୍ଥଙ୍କର ସ୍ତୁତି

ସିଦ୍ଧାଚଳ ପର୍ବତରେ ବିରାଜମାନ ଭଗବାନ ଆଦେଶ୍ୱର (ଋଷଭନାଥ)ଙ୍କ ମହିମାରେ ଗୁଜରାଟୀ ଜୈନ ସ୍ତବନ, ଯାହା ପଣ୍ଡିତ ବୀରବିଜୟଜୀଙ୍କ ନବ୍ୟାନୁ ପ୍ରକାରୀ ପୂଜାରୁ ନିଆଯାଇଛି।

ଭକ୍ତାମର ସ୍ତୋତ୍ର, ପ୍ରଥମ ତୀର୍ଥଙ୍କର ଋଷଭନାଥଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ୪୮ ଶ୍ଲୋକର ଏକ ଜୈନ ସ୍ତୋତ୍ର, ଯାହା ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ମାନତୁଙ୍ଗଙ୍କ ରଚନା ବୋଲି ଶ୍ରେୟ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ପାଠ କରାଯାଏ।

ଏହି ଶ୍ଲୋକଟି ଜୈନ ଧର୍ମର ତୀର୍ଥଙ୍କର ଭଗବାନ ମହାବୀର (ବର୍ଦ୍ଧମାନ) ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଜଣାଇବା ପାଇଁ ରଚିତ ଏକ ସ୍ତୁତି। ଏହା ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁରୁତ୍ୱ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ।

ଏହା ଏକ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ର, ଯେଉଁଥିରେ ଜିନ (ମୁକ୍ତିଦାତା ପରମ ପୁରୁଷ)ଙ୍କ ନାମ ଓ ଚରଣର ମହିମା ଗାନ କରାଯାଇଛି। ଏହି ପଠନ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ।

ଏହା ହେଉଛି ଭଗବାନ ମହାବୀରଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଭକ୍ତିସଙ୍ଗୀତ, ଯାହା ଜୈନ ଧର୍ମରେ ଆରତୀ (ଦୀପ ଜଳାଇ ଗାନ କରାଯାଉଥିବା ପ୍ରାର୍ଥନା) ରୂପେ ଗାନ କରାଯାଏ।

ଏହା ଏକ ଭକ୍ତିମୂଳକ ରଚନା ଯାହା ଭଗବାନ ମହାବୀରଙ୍କ ଜୀବନ, ଗୁଣ ଓ ଉପଦେଶକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଏଥିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଜନ୍ମ, ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନଲାଭ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି।

ଜୈନ ଧର୍ମର ସବୁଠାରୁ ମୌଳିକ ପ୍ରାର୍ଥନା, ଯେଉଁଥିରେ ପାଞ୍ଚ ପରମ ସତ୍ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଜଣାଯାଏ: ଅରିହନ୍ତ, ସିଦ୍ଧ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ଉପାଧ୍ୟାୟ ଓ ସମସ୍ତ ସାଧୁ।

ଏହା ଜୈନ ଧର୍ମର ଏକ ପୂଜା ବିଧି ଯେଉଁଥିରେ ତୀର୍ଥଙ୍କର ପ୍ରତିମାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇବାର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ତୈୟାରୀ ଓ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।