வர்ஷிதப்

சமண மரபில், வர்ஷிதப் ஒரு மனிதன் தனது வாழ்நாளில் மேற்கொள்ளக்கூடிய மிகக் கடுமையான மற்றும் ஆன்மீகத்தில் மாற்றம் தரும் அனுஷ்டானங்களில் ஒன்றாக பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. சுமார் பதின்மூன்று மாதங்கள் நீடிக்கும் இந்தப் பயிற்சியில், பக்தர்கள் ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்; உபவாச நாட்களில் சூரிய உதயம் முதல் சூரிய அஸ்தமனம் வரை வெந்நீர் மட்டுமே அருந்த வேண்டும், உண்ண அனுமதிக்கப்பட்ட மாற்று நாட்களில் ஒரே ஒரு எளிய உணவு மட்டுமே உட்கொள்ள வேண்டும். ‘வர்ஷா’ என்றால் ஆண்டு, ‘தப’ என்றால் சம்ஸ்கிருதத்தில் தவம் அல்லது பிராயச்சித்தம்; இவை இரண்டும் சேர்ந்து, வழியில் எந்த விதிவிலக்கும் குறுக்குவழியும் இல்லாமல் முழு சுழற்சியையும் நிறைவு செய்ய வேண்டிய பெரும் அர்ப்பணிப்பைக் குறிக்கின்றன.

வர்ஷிதப்பின் வேர்கள் நேரடியாக ரிஷபநாதரிடம் செல்கின்றன; அவரை ஆதிநாதர் என்றும் அழைக்கின்றனர். தற்போதைய பிரபஞ்ச யுகத்தின் முதல் தீர்த்தங்கரர் அவர். அவரது முழு வாழ்க்கை ஆதிபுராணம், பர்வம் 1இல் பதிவாகியுள்ளது; அவரது கதையைப் பாதுகாக்க நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் இயற்றப்பட்ட சமண இதிகாசம் அது. இந்த மரபின்படி, தனது அரசை துறந்த பின் ரிஷபநாதர் உணவின்றி நானூறு நாட்கள் நீண்ட உபவாசத்தை மேற்கொண்டார்; துறவு ஒழுக்கம் கோரும் துல்லியமான முறையில் பிக்ஷை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் பல ஊர்களிலும் கிராமங்களிலும் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோரிடத்திற்குச் சென்றார். வழியில் அவரைச் சந்தித்த எவருக்கும் சரியான தானத்தின் முறை தெரியவில்லை; ஏனெனில் ஒரு துறவிக்கு முறையான பிக்ஷை அளிக்கும் பழக்கம் நினைவில் வாழும் காலத்தில் நடைமுறையில் இருந்ததில்லை. அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு காணிக்கையும் அவரது விரதங்கள் ஏற்க அனுமதித்ததற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது; எனவே அவர் தான் நிறுவிக்கொண்டிருந்த சமூகத்திற்காக தானே வகுத்த ஒழுக்கத்தில் சமரசம் செய்வதற்குப் பதிலாக முன்னேறிச் சென்றார்.

ரிஷபநாதரின் உபவாசம் வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, துல்லியமாக நானூறு நாட்கள் என்ற நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் அல்ல; சூழ்நிலையால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட தொடர்ச்சியாக இருந்தது: முறையாக பிக்ஷை அளிக்கக்கூடியவர் அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை, வேறு எந்த வழியில் அளிக்கப்பட்ட உணவையும் ஏற்று தனது விரதத்தை அவர் மீறவும் இல்லை. இந்த நீண்ட தேடலே உபவாசத்தைப் போலவே முக்கியமான ஒரு போதனையாக மாறியது என்று மரபு கருதுகிறது. துறவு ஒழுக்கத்திற்கு ரிஷபநாதர் காட்டிய சமரசமற்ற விசுவாசத்தை அது வெளிப்படுத்தியது; அந்த ஒழுக்கம் அவருக்கு மாதக்கணக்கில் தொடர்ந்த பசியை ஏற்படுத்திய போதிலும். வழியில் அவ்வாறு செய்ய ஒவ்வொரு நடைமுறை வாய்ப்பும் இருந்தபோதும், அந்த நெறியை அவர் ஒரு முறைகூட தளர்த்தவில்லை என்று மரபு கூறுகிறது.

ரிஷபநாதர் ஹஸ்தினாபுரம் நகரை அடைந்தபோது உபவாசம் இறுதியாக முடிவுற்றது; அங்கே அவரது சொந்தப் பேரனான ஸ்ரேயாம்ச குமாரர் அவரை அடையாளம் கண்டார். முன்ஜென்மத்திலிருந்து மேலெழுந்த நினைவு என மரபு கருதும் ஒன்றின் மூலம், அவர் சரியான தான முறையை நினைவுகூர்ந்தார்: கரும்புச் சாற்றை எந்தப் பாத்திரத்திலும் அல்லாமல் துறவியின் கைக் கோப்பையில் நேரடியாக ஊற்றுவது, அதாவது பாணிபாத்திரம். ஸ்ரேயாம்ச குமாரர் சாற்றை இதே முறையில் சரியாக அளித்தார்; எந்தக் கிண்ணத்திலும் வைக்காமல், தனது சொந்த உள்ளங்கைகளிலேயே ஏந்தினார். ரிஷபநாதர் அதை ஏற்று, தனது நானூறு நாள் உபவாசத்தை இறுதியாக முறையாக முடித்தார். மரபின்படி இந்தத் தருணம், இன்று அக்ஷய திருதியையாகக் கொண்டாடப்படும் நாளில் நிகழ்ந்தது. சமண போதனை இந்த ஒரே நிகழ்வை சரியான பிக்ஷை தானத்திற்கான அடிப்படை எடுத்துக்காட்டாகக் கருதுகிறது; இதுவே சரியான காணிக்கையின் மாதிரியை நிலைநாட்டியது, அதை சமண துறவு பயிற்சி இன்றும் பின்பற்றுகிறது. இந்த மாதிரி குறிப்பாக இல்லறச் சமணர்களுக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது; ரிஷபநாதர் ஒருகாலத்தில் செய்தது போல, ஒரு துறவி ஒரு சரியாக அளிக்கப்பட்ட உணவுக்காக மாதக்கணக்கில் அலைய வேண்டிய நிலை மீண்டும் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக.

நவீன வர்ஷிதப் பயிற்சியாளர்கள் இந்தப் பழமையான துறவு உணர்வைப் பின்பற்ற முயல்கின்றனர்; ஆனால் அது ரிஷபநாதரின் தொடர்ச்சியான, முடிவற்ற சோதனையை விட மிகவும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட, கணிசமாகக் குறுகிய வடிவத்தில் இருக்கும். பதின்மூன்று மாதங்களில் ஒவ்வொரு இரண்டாவது நாளும் உடலுக்கு உணவு மறுப்பதன் மூலம், பசியை வெல்வது, அகங்காரத்தை அமைதிப்படுத்துவது, கவனத்தை முழுமையாக ஆன்மீக வளர்ச்சியின் பக்கம் திருப்புவது ஆகியவற்றை பங்கேற்பாளர்கள் இலக்காகக் கொள்கின்றனர். இந்தப் பயிற்சி உடல் வலிமையை மட்டுமல்லாமல், ஆழமான மன உறுதியையும் பொறுமையையும் கோருகிறது. பக்தரின் உபவாச அட்டவணையைச் சுற்றி குடும்ப உறுப்பினர்கள் அடிக்கடி வீட்டு வழக்கங்களைச் சரிசெய்கின்றனர்; சக பயிற்சியாளர்களும் பெரும்பாலும் தளர்வாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட குழுக்களாக இணைந்து இதை மேற்கொள்கின்றனர், எனவே எவரும் பதின்மூன்று மாதங்களை முழுமையாகத் தனியாக எதிர்கொள்ள வேண்டியதில்லை. குடும்பம் மற்றும் சமூகத்தின் இந்த நிலையான ஆதரவு இல்லாமல் இது அரிதாகவே மேற்கொள்ளப்படுகிறது; ஏனெனில் ஓர் ஆண்டுக்கு மேல் ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உபவாசத்தைத் தொடர்வது, வேலை, குடும்பப் பொறுப்புகள், உபவாசம் இருந்தாலும் தொடரும் அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரணக் கோரிக்கைகள் ஆகியவற்றின் மத்தியில், வேறு எந்த மதச் சடங்குகளும் சோதிப்பதை விட அதிக மன உறுதியைச் சோதிக்கிறது.

வர்ஷிதப்பின் நிறைவு பாரணை எனப்படும் மகிழ்ச்சியான கொண்டாட்டத்தால் குறிக்கப்படுகிறது. இந்தக் கொண்டாட்டம் பொதுவாக அக்ஷய திருதியை என்ற சுபநாளில் வருகிறது; அந்நாளில் பக்தர்கள் கரும்புச் சாறு அருந்தி தங்கள் நீண்ட ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உபவாசத்தை முடிக்கின்றனர்; ரிஷபநாதர் ஸ்ரேயாம்ச குமாரரின் கைகளால் தனது உபவாசத்தை இறுதியாக முடித்த வரலாற்று தருணத்தை வேண்டுமென்றே பிரதிபலிக்கும் வகையில். பக்தரின் பாரணையில் கலந்துகொள்ள குடும்ப மற்றும் சமூக உறுப்பினர்கள் பெரும்பாலும் கணிசமான தொலைவு பயணம் செய்கின்றனர்; ஏனெனில் வர்ஷிதப்பை நிறைவு செய்வது அரிதான சாதனை, பின்னர் கேள்விப்படுவதைவிட நேரில் கண்டு சாட்சியாக இருக்கத் தகுந்தது என்று கருதப்படுகிறது. பக்தரின் சொந்த சமூகம் அந்நாளை ஒரு தனிப்பட்ட மைல்கல்லாக அல்லாமல், பகிர்ந்துகொள்ளப்படும் திருவிழாவாகப் பெரும்பாலும் கருதுகிறது.

அதை நிறைவு செய்பவர்களுக்கு, வர்ஷிதப் ஒரு உடல் சவாலைவிட மிக அதிகம். அது நம்பிக்கையின் ஒரு புனித மைல்கல்லாக நிற்கிறது; ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துவதாகவும், அகிம்சை, எளிமை, சுய கட்டுப்பாடு ஆகிய சமண அடிப்படை விழுமியங்களை வலுப்படுத்துவதாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. இதே விழுமியங்களை, தற்போதைய பிரபஞ்ச யுகத்தின் தொடக்கத்திலேயே ரிஷபநாதரின் தொடர்ச்சியான உபவாசம் முதன்முதலில் வெளிப்படுத்தியது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; அதைக் கவனிக்கவோ பதிவு செய்யவோ ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சமண சமூகம் உருவாகுவதற்கு முன்பே அது நடந்தது. முழு சுழற்சியை நிறைவு செய்யும் ஒவ்வொரு பக்தரும், சுருக்கமான, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட வடிவத்தில், ரிஷபநாதர் முதலில் நடந்த அதே சமரசமற்ற பாதையின் ஒரு பகுதியை நடந்ததாகக் கருதப்படுகிறார்; அவர் தனியாக, நிலையான முடிவுத் தேதி இல்லாமல், தற்போதைய பிரபஞ்ச யுகத்தின் தொடக்கத்திலேயே அந்தப் பாதையில் நடந்தார்.