அபரிகிரஹம்

சமண மதத்தின் புனித மரபில், அபரிகிரஹம் ஐந்து மகாவிரதங்களில் ஒன்றாக நிற்கிறது. அவற்றை தத்வார்த்த சூத்திரம் அதன் ஏழாம் அத்தியாயத்தில் குறிப்பிடுகிறது: அகிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், மற்றும் அபரிகிரஹம். அபரிகிரஹம் ஐந்தாவது விரதம்; பல சமண ஆசிரியர்களின் பார்வையில், மற்ற நான்கையும் ஒன்றாக இணைக்கும் விரதம் இதுவே. தத்வார்த்த சூத்திரம் 7.1 இந்த ஐந்தையும், ஒவ்வொரு துறவியும் அதன் முழு வடிவில் ஏற்க வேண்டிய ஐந்து மடங்கு விரதமாக வகைப்படுத்துகிறது. ஸ்லோகம் 7.8 அபரிகிரஹத்துக்கான குறிப்பிட்ட கடைப்பிடிப்புகளை விவரிக்கிறது: சாதகர் தாம் வைத்திருக்கும் பொருட்களின் அளவிலும் மதிப்பிலும் உறுதியான வரம்புகளை நிர்ணயிக்க வேண்டும்; அந்த வரம்புகள் வாழ்நாள் முழுவதும் அமைதியாக உயர்ந்து செல்ல விடாமல், தொடர்ந்து மறுபரிசீலித்துக் குறைக்க வேண்டும்.

அதன் மையத்தில், அபரிகிரஹம் என்பது உணர்வுடன் உடைமை பற்றிக்கொள்ளாமை, பற்றின்மை, பிடித்துக்கொள்ளாமை ஆகியவற்றின் வளர்ப்பு. சமண ஆசிரியர்கள் இதை, உடைமைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் வெளிப்புற பயிற்சி என்றும், மனம் தொடும் அனைத்தின் மீதும் தன் பிடியைத் தளர்த்தும் உள்முகப் பயிற்சி என்றும் விவரிக்கின்றனர். அவர்கள் பாஹ்ய பரிக்ரஹத்தை—பணம், நிலம், பொருட்கள் போன்ற வெளிப்புற உடைமை—அந்தர பரிக்ரஹத்திலிருந்து—கைகள் வெறுமையாக இருந்தாலும் ஒருவரைக் கட்டிப்போடக்கூடிய பற்று, கோபம், பெருமை, பேராசை போன்ற உள்ளார்ந்த உடைமை—வேறுபடுத்திக் காண்கின்றனர். உண்மையான ஆன்மீக விடுதலையான மோட்சம் அடைய, ஆன்மா இவ்விரு வகைச் சுமைகளையும் உதறிவிட வேண்டும் என்று சமண உலகப்பார்வை கற்பிக்கிறது. ஒருவர் பொருள் செல்வம், அந்தஸ்து, இறுதியில் உணர்வுப்பூர்வமான பற்றுகளையும் பற்றிக்கொள்ளும்போது, அப்பற்று கர்ம பந்தங்களை உருவாக்குகிறது; அவை ஆன்மாவை மறுபிறப்பின் முடிவற்ற சக்கரத்தில் கட்டிப்போடுகின்றன. சமண தத்துவம் அடையாளம் காணும் ஆழமான தடை, விரும்பப்படும் பொருள் மட்டுமல்ல, ஆசையே ஆகும்; ஒருவர் பொருளை வெளியில் துறக்கலாம், ஆனால் உள்ளுக்குள் இன்னும் அதை விரும்பலாம்; அத்தகைய துறவு எதையும் சாதிக்காது என்று சமண ஆசிரியர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

இத்தத்துவம் தேவைக்கும் ஆசைக்கும் இடையே வேறுபாடு காட்டுகிறது; அளவற்ற ஆசை வன்முறைக்கு இட்டுச்செல்கிறது என்பதை அடையாளம் காண்கிறது—தனக்கும், பிற உயிர்களின் நுட்பமான வலைப்பின்னலுக்கும் எதிராக. சமணம் விவரிக்கும் பிரபஞ்ச அமைப்பில், அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்துள்ளன. தேவைக்கு மேல் வளங்களைப் பதுக்குவது, பிறர் வாழவும் வளரவும் உள்ள அவர்களுடைய உரிமையை நேரடியாகப் பறிக்கிறது; கட்டுப்பாடற்ற உடைமை, வன்முறை நேரடியாக நோக்கப்படாவிட்டாலும் அல்லது காணப்படாவிட்டாலும், ஒரு அமைதியான ஆனால் உண்மையான தீங்காக மாறுகிறது. எந்தக் குடும்பத்தின் தேவைக்கும் மிக அதிகமாக நிரம்பிய தானியக் களஞ்சியம், அதே ஒன்றோடொன்று இணைந்த உலகில் வேறெங்கோ ஒருவரின் களஞ்சியத்தை வெறுமையாக விட்டுவிடுகிறது என்று சமண ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்—பதுக்குபவர் வாடுகின்றவரைச் சந்தித்தாலும் சந்திக்காவிட்டாலும். அதனால்தான் அபரிகிரஹம் அகிம்சையிலிருந்து விலகி நிற்காமல், ஐந்து விரதங்களில் அதனுடன் நிற்கிறது. அதிகப்படியான உடைமையை வெறும் ஒழுக்கக் குறைபாடாக அன்றி, வன்முறைக்கான ஒரு காரணமாகவே சமண மரபு கருதுகிறது; அதனால் அதை வன்முறை எதிர்ப்பு விரதத்துக்குச் சமமான நிலையில் வைக்கிறது.

துறவிகளும் துறவறத்தாரும் அபரிகிரஹத்தை அதன் முழுமையான வடிவில் மேற்கொள்கின்றனர். திகம்பர துறவிகள் ஆடை உட்பட எதையும் வைத்துக்கொள்வதில்லை; ஸ்வேதாம்பர துறவிகளும் துறவறத்தாரும் அனுமதிக்கப்பட்ட சில பொருட்களை மட்டுமே வைத்துக்கொள்கின்றனர்: சில வெண்ணிற ஆடைகள், பிச்சைக்கான ஒரு பாத்திரம், மற்றும் ரஜோஹரணம்—மென்மையான கம்பளி நூல்களால் ஆன சிறிய விளக்குமாறு; உட்காருவதற்கு முன்போ நடப்பதற்கு முன்போ பூச்சிகளை வழியிலிருந்து மெதுவாகப் பெருக்கி அகற்றப் பயன்படுவது. இவ்வாறு அவர்களின் குறைந்தபட்ச உடைமைகளும்கூட சௌகரியத்துக்காக அல்ல, அகிம்சைக்குச் சேவை செய்கின்றன.

இல்லறச் சமணர்கள் அதே விரதத்தின் மென்மையான வடிவத்தைப் பின்பற்றுகின்றனர்; அது அபரிகிரஹ அணுவிரதம், அல்லது பரிக்ரஹ-பரிமாணம்—பொருட்களின் வரம்பு—என அழைக்கப்படுகிறது. இது இல்லறத்தார்க்குக் கிடைக்கும் பன்னிரண்டு விரதங்களில் ஒன்று: மகாவிரதங்களின் வரையறுக்கப்பட்ட வடிவங்களான ஐந்து அணுவிரதங்கள்; அவற்றை வலுப்படுத்தும் மூன்று குணவிரதங்கள்; தொடர்ச்சியான ஒழுக்கத்தை வளர்க்கும் நான்கு சிக்ஷாவிரதங்கள். இல்லறத்தார் செல்வம், சொத்து, பொருட்கள் மீது தனிப்பட்ட வரம்பை நிர்ணயித்து, அதற்கு மேற்பட்ட வருமானத்தைத் தானமாக அளிக்கிறார்; பொருட்கள் முடிவின்றிக் குவிய விடுவதில்லை. துறவியின் துறப்பிலிருந்து மாறுபட்டு, இவ்விரதம் இல்லறச் சமணர் எதையும் உடைமையாகக் கொள்ளக்கூடாது என்று கோருவதில்லை; எது போதுமானது என்பதை முன்கூட்டியே, வேண்டுமென்றே தீர்மானித்து, சூழ்நிலைகள் மாறும்போதும் அந்த முடிவில் உறுதியாக இருக்குமாறு கோருகிறது—வரம்பைத் தாண்டுவது எளிதாகும்போது அதை உயர்த்த வேண்டும் என்ற இயல்பான ஈர்ப்பை எதிர்த்து.

அனாசக்தியின் வழியாக, சாதகர் இந்த நிலையற்ற உலகில் உண்மையில் எதுவும் தனக்குச் சொந்தமில்லை என்பதை உணர்கிறார். அதற்குப் பதிலாக, தம் கைகள் வழியாகக் கடந்து செல்லும் எதற்கும் தற்காலிகப் பாதுகாவலராக அவர் செயல்படுகிறார். இவ்வாழ்வில் வைத்திருக்கும் அனைத்தும்—செல்வம், உறவுகள், இறுதியில் உடலும்கூட—எவ்வளவு இறுக்கமாகப் பற்றப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு நாள் கீழே வைக்கப்படும் அல்லது இழக்கப்படும்.

அபரிகிரஹத்தை ஏற்பது அக அமைதி, மனநிறைவு, அனைத்து உயிர்களிடத்தும் கருணை ஆகியவற்றின் ஆழ்ந்த நிலையை வளர்க்கிறது; ஏனெனில் எதையும் விரும்பாதவர் எந்த உயிருக்கும் அச்சுறுத்தல் இல்லை. சமண ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி அபரிகிரஹத்தை சந்தோஷத்துடன் (சந்தோஷ) இணைக்கின்றனர். நடைமுறையில் இரண்டையும் பிரிக்க முடியாது: மேலும் வேண்டும் என்ற அமைதியின்மை கொண்ட மனத்துக்கு, உடைமைகள் மீதான ஒவ்வொரு வெளிப்புற வரம்பும் வெறும் ஏமாற்றமாகவே தோன்றும். மாறாக, உண்மையில் மனநிறைவைக் கண்டடைந்த மனம் அதே வரம்பை இழப்பாக அல்ல, விடுதலையாக அனுபவிக்கிறது. இத்தத்துவம் அதன் தொடக்க துறவற பின்னணியையும் கடந்து வாழ்ந்தது. குஜராத்தின் சமண சமூகங்களிடையே வளர்ந்தவரும், சமண அறிஞர் ராயசந்திர்பாய் மேத்தாவை தம் ஆரம்ப தாக்கங்களில் ஒருவராக எண்ணியவருமான மகாத்மா காந்தி, தம் சொந்த அறங்காவலர் கோட்பாட்டை உருவாக்கியபோது அபரிகிரஹத்தின் மீது தெளிவாக ஆதாரம் கொண்டார்—செல்வத்தைத் தனக்காகப் பதுக்காமல், அனைவரின் நலனுக்காகப் பேணிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற கருத்து அது.

காந்தி தம் வாழ்நாள் முழுவதும் வேண்டுமென்றே தம் உடைமைகளைச் சிலவாக வைத்துக்கொண்டார்; ஒரு ஆயுள் காப்பீட்டுப் பத்திரத்தை விட்டுவிட்டதும், தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்த தம் ஃபீனிக்ஸ் குடியிருப்பை அறங்காவல் பொறுப்பில் ஒப்படைத்ததும், தாம் ஏற்ற விரதத்தை வாழ்வதற்கான அவருடைய ஆரம்பக் படிகளில் இரண்டாக இருந்தன. இவ்வாறு, இருபத்தைந்து நூற்றாண்டுகள் பழமையான ஒரு துறவு விரதம், துறவியாக இருந்தாலும் இல்லறத்தாராக இருந்தாலும், எவரும் தம் உடைமையுடன் எவ்வாறு உறவு கொள்ள வேண்டும் என்ற நவீன விவாதங்களுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டது.