ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ

ਜੈਨ ਧਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ, ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਪੰਜ ਮਹਾਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਤੱਤਵਾਰਥ ਸੂਤਰ ਆਪਣੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ: ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚ, ਅਸਤੇਯ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਜ ਅਤੇ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ। ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੈਨ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਰਤ ਹੈ ਜੋ ਬਾਕੀ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਤੱਤਵਾਰਥ ਸੂਤਰ 7.1 ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪੰਜ-ਗੁਣੇ ਵਰਤ ਵਜੋਂ ਵਰਗੀਕਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਲੋਕ 7.8 ਫਿਰ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਮੁੱਲ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਮਿੱਥਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਉਮਰ ਭਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵਧਣ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਰਖ ਕੇ ਘਟਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਸੁਚੇਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜਨ ਤੋਂ ਬਚਣ, ਅਨਾਸਕਤੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਸ ਕੇ ਨਾ ਫੜਨ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਹੈ। ਜੈਨ ਗੁਰੂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਛੂਹੀ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਭਿਆਸ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਪਰਿਗ੍ਰਹ—ਧਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਵਸਤਾਂ ਵਰਗੀ ਬਾਹਰੀ ਮਾਲਕੀ—ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਿਗ੍ਰਹ—ਲਗਾਵ, ਕ੍ਰੋਧ, ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ ਵਰਗੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਾਲਕੀ, ਜੋ ਹੱਥ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਵਿਚਕਾਰ ਫ਼ਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੈਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਅਧਿਆਤਮਕ ਮੁਕਤੀ, ਮੋਕਸ਼, ਲਈ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਝ ਲਾਹੁਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭੌਤਿਕ ਧਨ, ਰੁਤਬੇ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਲਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਚਿੰਬੜਨਾ ਕਰਮਕ ਬੰਧਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੈਨ ਦਰਸ਼ਨ ਜਿਸ ਡੂੰਘੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਲੋੜੀਂਦੀ ਵਸਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲਾਲਸਾ ਆਪ ਹੈ; ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਸਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਤਿਆਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਤਿਆਗ, ਜੈਨ ਗੁਰੂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫ਼ਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਬੇਹੱਦ ਲਾਲਸਾ ਹਿੰਸਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ। ਜੈਨ ਧਰਮ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਜਮ੍ਹਾਂਖੋਰੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਅਤੇ ਵਧਣ-ਫੁੱਲਣ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਬੇਰੋਕ ਮਾਲਕੀ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਪਰ ਅਸਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਇਰਾਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਦਿਸੇ ਨਾ। ਜੈਨ ਗੁਰੂ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਭਰਿਆ ਅਨਾਜ-ਭੰਡਾਰ, ਉਸੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਨਾਜ-ਭੰਡਾਰ ਖ਼ਾਲੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਅਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੰਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਜੈਨ ਪਰੰਪਰਾ ਬਹੁਤੀ ਮਾਲਕੀ ਨੂੰ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਕਮੀ; ਇਸੇ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਹਿੰਸਾ-ਵਿਰੋਧੀ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਰਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਸਾਧਵੀਆਂ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਗੰਬਰ ਸਾਧੂ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਸ਼ਵੇਤਾਂਬਰ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਸਾਧਵੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ: ਕੁਝ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤਰ, ਭਿੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਰਜੋਹਰਣ—ਨਰਮ ਊਨੀ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਝਾੜੂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਜਾਂ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਜੈਨ ਉਸੇ ਵਰਤ ਦਾ ਨਰਮ ਰੂਪ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਅਣੁਵਰਤ, ਜਾਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹ-ਪਰਿਮਾਣ—ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਹੱਦ—ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗ੍ਰਹਿਸਥਾਂ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਬਾਰਾਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ: ਪੰਜ ਅਣੁਵਰਤ, ਜੋ ਮਹਾਵਰਤਾਂ ਦੇ ਸੀਮਿਤ ਰੂਪ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਵਰਤ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਚਾਰ ਸ਼ਿਕਸ਼ਾਵਰਤ, ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਧਨ, ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਵਸਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਹੱਦ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਮਦਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਦੇਣ ਦਿੰਦਾ। ਸਾਧੂ ਦੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਉਲਟ, ਇਹ ਵਰਤ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਜੈਨ ਤੋਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰੱਖੇ; ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਤੈਅ ਕਰੇ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਸ ਫ਼ੈਸਲੇ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੇ, ਹੱਦ ਨੂੰ ਟੱਪਣਾ ਸੌਖਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਖਿੱਚ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।

ਅਨਾਸਕਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਧਕ ਇਹ ਮੰਨਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਰਜ਼ੀ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਰੀਰ ਵੀ—ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਸ ਕੇ ਕਿਉਂ ਨਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਅਵਸਥਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੋਚਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੈਨ ਗੁਰੂ ਅਕਸਰ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ: ਜਿਸ ਮਨ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਹੋਰ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਬਾਹਰੀ ਹੱਦ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਿਸ ਮਨ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਤੋਖ ਪਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਹੱਦ ਨੂੰ ਵਾਂਝੇਪਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਜੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਸਾਧੂ ਮਾਹੌਲ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਜਿਊਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਜੈਨ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੈਨ ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਏਚੰਦਭਾਈ ਮਹਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁੱਢਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣਿਆ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਟਰੱਸਟੀਸ਼ਿਪ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਅਪਰਿਗ੍ਰਹ ਉੱਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਲਿਆ—ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਿ ਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਸਭ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ; ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਬੀਮਾ ਪਾਲਿਸੀ ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫ਼ੀਨਿਕਸ ਬਸਤੀ ਨੂੰ ਟਰੱਸਟੀਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਦੇਣਾ, ਉਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਜਿਊਣ ਵੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੋ ਕਦਮ ਸਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਨਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਚੀ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣਾ ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਵਰਤ ਇਸ ਆਧੁਨਿਕ ਬਹਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ—ਸਾਧੂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਸਥ—ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖੇ।