অপৰগ্ৰহ

জৈন ধৰ্মৰ পবিত্ৰ পৰম্পৰাত, অপৰগ্ৰহ হৈছে মূল মহাৱ্ৰতসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, যিটো তপস্বীসকলে পালন কৰে আৰু গৃহস্থসকলে পৰিবৰ্তিত ৰূপত গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ মূলতে, অপৰগ্ৰহ হৈছে অনাসক্তি, অপ্ৰতিগ্ৰহ আৰু অসঞ্চয়ৰ সচেতন সাধন। জৈন বিশ্বদৃষ্টিয়ে শিকায় যে প্ৰকৃত আধ্যাত্মিক মুক্তি বা মক্ষপ্ৰাপ্তিৰ বাবে আত্মাই পাৰ্থিৱ কামনাৰ βαρύ বোজা এৰি পেলাব লাগিব। যেতিয়া আমি ভৌতিক সম্পদ, মৰ্যাদা, আনকি আৱেগিক আসক্তিসোৰৰ প্ৰতিও আকুৱা লৈ থাকোঁ, তেতিয়া আমি গভীৰ কৰ্মৰ বান্ধোন সৃষ্টি কৰোঁ যিয়ে বিশুদ্ধ চেতনাটো জন্ম-মৃত্যুৰ অনন্ত চক্ৰত বান্ধি পেলায়। অপৰগ্ৰহ পালন কৰি, এজনে এই ভ্ৰমটো সক্ৰিয়ভাৱে ভাঙি পেলায় যে বাহ্যিক বস্তুবোৰে কেতিয়াও আত্মাৰ অসীম λαভাক পূৰণ কৰিব পাৰে। দৰ্শনখনে প্ৰয়োজনীয়তা আৰু ইচ্ছাৰ মাজত পাৰ্থক্য দেখুৱায়, এই কথা স্বীকাৰ কৰে যে সীমাহীন ইচ্ছাই হিংসাৰ সৃষ্টি কৰে, যিটো নিজৰ প্ৰতি আৰু জীৱনৰ সুক্ষ্ম জালখনৰ প্ৰতিও প্ৰযোজ্য। ব্ৰহ্মাণ্ডৰ নিয়মত, সকলো বস্তু পৰস্পৰ সংযুক্ত; সেয়েহে, সম্পদ জমা কৰি ৰখাটোৱে প্ৰত্যক্ষভাৱে আনৰ জীয়াই থকা আৰু উন্নতি কৰাৰ অধিকাৰ খাপ পৰে। অনাসক্তিৰ জৰিয়তে, এজন সাধকে স্বীকাৰ কৰে যে আমি এই নশ্বৰ জগতত একোৱেই গৰাকী নহয়, বৰঞ্চ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ অস্থায়ী অভিভাৱক হিচাপেহে কাম কৰোঁ। অপৰগ্ৰহ গ্ৰহণ কৰিলে অন্তৰৰ গভীৰ শান্তিপূৰ্ণ অৱস্থা, সন্তুষ্টি, আৰু সৰ্বজনীন দয়াৰ সৃষ্টি হয়, যাক অহিংসা বুলি কোৱা হয়, কিয়নো একো নিবিচাৰা ব্যক্তিয়ে কোনো জীৱৰ প্ৰতি কোনো ভাবুকি কঢ়িয়াই নানে।