কেৱল জ্ঞান

জৈন ধৰ্ম্মৰ পৱিত্ৰ পৰম্পৰাত, কেৱল জ্ঞান হৈছে পৰম আধ্যাত্মিক সিদ্ধি—বিশুদ্ধ চেতনাৰ এক সম্পূৰ্ণ, অসীম আৰু নিৰ্মল অৱস্থা। যেতিয়া আত্মাই ঘাতীয়া কৰ্ম বুলি জনাজাত সকলো আৱৰণকাৰী কৰ্ম সফলভাৱে বিনাশ কৰে, তেতিয়া আত্মাৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিভা অৱশেষত উন্মোচিত হয়। এইটো ইন্দ্ৰিয় বা বৌদ্ধিক তৰ্কৰ জৰিয়তে অৰ্জিত কোনো জ্ঞান নহয়; বৰঞ্চ ই সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ইয়াৰ সকলো অসীম জটিলতাৰ সৈতে এক পোনপটীয়া, বাধাহীন অনুভৱ। ই হৈছে আত্মাৰ প্ৰকৃত, ঐশ্বৰিক স্বৰূপৰ উপলব্ধি, যি চিৰন্তন মুক্তি আৰু সৰ্বজ্ঞতাত জিলিকি থাকে। পূজনীয় তীৰ্থংকৰসকলৰ বাবে, কেৱল জ্ঞান লাভ কৰাটো হৈছে অগণন জন্মৰ কঠোৰ তপস্যা, অবিচলিত অহিংসা আৰু গভীৰ আত্মশৃংখলাৰ চৰম পৰিণতি। এবাৰ এই পৰম অৱস্থা উপলব্ধি হোৱাৰ পিছত, উন্মুক্ত সত্তাটোৱে অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰতিটো জীৱিত আত্মা, পদাৰ্থৰ প্ৰতিটো কণা (পুগল) আৰু প্ৰতিটো বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ পৰিঘটনাকে এনেদৰে অনুভৱ কৰে যেন কোনোৱে নিজৰ হাতৰ তলুৱাতহে চাই আছে। এই অসীম চেতনাৰ আগত কাল আৰু স্থান বিলীন হৈ যায়, কেৱল বিশুদ্ধ, দেদীপ্যমান সত্যহে বাকী ৰয়। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ৰমত, এজন কেৱলীৰ উপস্থিতি—যিজনে কেৱল জ্ঞান ধাৰণ কৰে—ব্ৰহ্মাণ্ডৰ বাবে এক গভীৰ আশীৰ্বাদ। এক অদ্ভুত ঐশ্বৰিক মণ্ডপ সমৱসৰণত বহি, কেৱলীয়ে এক মৌন অথচ পৰিৱৰ্তনশীল শক্তি বিকিৰণ কৰে যিয়ে ওচৰৰ সকলো জীৱৰ দুখ শান্ত কৰে, সাংসাৰিক অস্তিত্ব আৰু পৰম মুক্তিৰ মাজৰ ব্যৱধান দূৰ কৰে। তেওঁলোকৰ পৰৱৰ্তী শিক্ষাসমূহ, যাক শ্ৰুতজ্ঞান বুলি জনা যায়, মৌলিক শাস্ত্ৰ গঠন কৰে যিয়ে আধ্যাত্মিক সাধকসকলক ধৰ্ম্মৰ পথত পথ প্ৰদৰ্শন কৰে। মানৱ জাতিৰ বাবে, কেৱল জ্ঞান হৈছে আশাৰ পৰম বেলি আৰু আধ্যাত্মিক সম্ভাৱনাৰ প্ৰমাণ। ই প্ৰতিটো আত্মাকে সোঁৱৰাই দিয়ে যে ভৌতিক শৰীৰটোৰ ভিতৰত জ্ঞান, কৰুণা আৰু উত্তৰণৰ এক অসীম ক্ষমতা নিহিত হৈ আছে। আমাৰ চিন্তা, কথা আৰু কৰ্মক পৱিত্ৰ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰি, আমি কেৱলীসকলৰ দ্বাৰা আলোকিত পৱিত্ৰ পথত আগবাঢ়ো, মোক্ষৰ চিৰন্তন শান্তিৰ আৰু অধিক কাষ চাপো।