অহিচা
জৈন ধৰ্মৰ সৰ্বোচ্চ অহিংসাৰ পথ
অহিচা হৈছে জৈন দৰ্শনৰ মূল ভিত্তি, যিয়ে সকলো জীৱৰ প্ৰতি মন, বাক্ আৰু কৰ্মত সম্পূৰ্ণ অহিংসা পালন কৰিবলৈ নির্দেশ দিয়ে। এয়া কেৱল আচাৰ-নিয়মেই নহয়, বৰঞ্চ সৰ্বজনীন কৰুণা আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সামঞ্জস্যৰ এক আধ্যাত্মিক অৱস্থা।
জৈন ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ পৰম্পৰাত অহিচা সৰ্বোচ্চ ধৰ্মীয় কৰ্ত্তব্য (অহিচা পৰমৌ ধৰ্মঃ) হিচাপে সৰ্বোচ্চ স্থানত বিৰাজমান। ই কেৱল শাৰীৰিক আঘাতৰ পৰা বিৰত থকাটোৱেই নহয়; ই এক গভীৰ আধ্যাত্মিক অনুশাসন যি মানৱীয় অস্তিত্বৰ প্ৰতিটো দিশকে—মন, বাক্ আৰু কৰ্মক সামৰি লয়। এজন সাধকে তেওঁৰ মনক অনিষ্টকৰ উদ্দেশ্যৰ পৰা, বাকীক কঠোৰতাৰ পৰা আৰু কাৰ্যকলাপক আক্ৰমণাত্মকতাৰ পৰা পৱিত্ৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। এই সম্পূৰ্ণ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বাবে সকলো জীৱৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰ বিষয়ে এক তীক্ষ্ণ সজাগতাৰ প্ৰয়োজন হয়, যিটো স্বীকাৰ কৰে যে প্ৰতিটো আত্মাই, ই যিকোনো শাৰীৰিক ৰূপতে নাথাকক কিয়, মুক্তিৰ বাবে দিব্য সম্ভাৱনা বহন কৰে।
জৈন ধৰ্মৰ ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানৰ কাঠামোৱে প্ৰকাশ কৰে কিয় অহিচা আধ্যাত্মিক ক্ৰমবিকাশৰ বাবে ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন অসংখ্য জীৱাত্মাৰে (জীৱ) পৰিপূৰ্ণ, যাৰ পৰিসৰ জটিল মানুহ আৰু প্ৰাণীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পানী, মাটি, জুই আৰু বতাহত পোৱা অণুবীক্ষণিক জীৱ (একেন্দ্রিয়) পর্যন্ত বিস্তৃত। হিংসাৰ প্ৰতিটো কাৰ্যই, সেয়ে জনা-বুজিয়েই হওক বা অসাৱধানতাবশতই হওক, গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰ্ম-কণা উৎপন্ন কৰে যিয়ে আত্মাক দুখ আৰু পুনৰ্জন্মৰ চক্ৰৰ (সংসাৰ) সৈতে বান্ধি পেলায়। কঠোৰ অহিংসা পালন কৰি, সাধকে নতুন কৰ্মৰ প্ৰৱেশ ৰোধ কৰে আৰু আত্মাক পৱিত্ৰ কৰে, যিয়ে পৰম মুক্তিৰ (মক্ষ) পথ মুকলি কৰে।
দৈনন্দিন জীৱনত অহিচা পালন কৰিবলৈ হ'লে অস্বাভাৱিক সজাগতা আৰু কৰুণাৰ প্ৰয়োজন হয়। সাধু আৰু সাধ্বীসকলে কঠোৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰা ইয়াৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰে, যেনে পথৰ পৰা কীট-পতংগসমূহ সাৱধানে আঁতৰাবলৈ এটা কোমল জাৰু কঢ়িয়াই নিয়া আৰু সূক্ষ্ম জীৱক উশাহ লোৱাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ মুখাপোতিকা (মুখৰ কাপোৰ) পৰিধান কৰা। গৃহস্থসকলে এনে সম্পূৰ্ণ ত্যাগ কৰিব নোৱাৰিলেও, তেওঁলোকে নিৰামিষভোজন গ্ৰহণ কৰে, ক্ষতি ন্যূনতম কৰা নৈতিক বাণিজ্যত নিয়োজিত হয়, আৰু সকলো প্ৰাণীৰ প্ৰতি সৰ্বজনীন বন্ধুত্বৰ (মৈত্ৰী) দৈনন্দিন মনোবৃত্তি আৰু সহনশীল মানৱসকলৰ প্ৰতি ক্ষমা (ক্ষমা) পালন কৰে।
অৱশেষত, অহিচা হৈছে অস্তিত্বৰ প্ৰতি অসীম প্ৰেম আৰু শ্ৰদ্ধাৰ সক্ৰিয় প্ৰকাশ। ই সাধকক জীৱনৰ উপভোক্তাৰ পৰা ৰক্ষকৰূপে পৰিণত কৰে, যিয়ে এক গভীৰ আভ্যন্তৰীণ শান্তিৰ অৱস্থা সৃষ্টি কৰে। যেতিয়া কোনোৱে কোনো জীৱৰ বাবে সন্ত্ৰাসৰ উৎস হোৱা বন্ধ কৰে, তেতিয়া তেওঁ ভয় আৰু ঘিণৰ ঊৰ্ধ্বত উঠি, নিজকে চিৰন্তন, অমৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক্ৰমৰ সৈতে খাপ খুৱাই লয়। এই পৱিত্ৰ অৱস্থিতিত, আত্মা ইয়াৰ নিৰ্মল পৱিত্ৰতাত জিলিকি উঠে, যি জিনসকলৰ সৰ্বোচ্চ আদৰ্শ মূৰ্ত কৰি তোলে।
আপুনি জানেনে?
সৰ্বোচ্চ বাণী
জৈনসকলৰ মূল আদৰ্শ হৈছে অহিচা পৰমৌ ধৰ্মঃ, যাৰ অৰ্থ হ'ল 'অহিংসাই সৰ্বোচ্চ ধৰ্ম।'
অণুবীক্ষণিক কৰুণা
জৈনসকলে পানী আৰু বতাহকো জীৱ বুলি স্বীকাৰ কৰে, সেইবাবেই কঠোৰ অনুগামীসকলে পানী ফিল্টাৰ কৰে আৰু সজাগ উশাহ-নিশাহ প্ৰণালী পালন কৰে।
পাচটি মহাৱ্ৰত
জৈন মুনিসকলে গ্ৰহণ কৰা মহাৱ্ৰতসমূহৰ ভিতৰত অহিচা হৈছে প্ৰথম আৰু সৰ্বোচ্চ গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্ৰত, যি সত্য, অসৌৰ্য, ব্ৰহ্মচৰ্য আৰু অপৰিগ্ৰহৰ ভিত্তি স্থাপন কৰে।
Mahavira
জৈন ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত