ஜீவ மற்றும் அஜீவ

சமண மெய்யியலின் மையத்தில் ஓர் அடிப்படை இருமை உள்ளது; இது ஆச்சாரிய உமாஸ்வாதியின் தத்துவார்த்த சூத்திரத்தில் (அத்தியாயம் 5) பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது — சமண கோட்பாட்டின் உறுதியான, முறையான நூல் அது: அனைத்து யதார்த்தமும் ஜீவம், அஜீவம் என்று பிரிக்கப்படுதல். இந்தப் புரிதலில் பிரபஞ்சம் ஒரு குழப்பமான தற்செயல் அல்ல; எந்த ஒரு தெய்வீகச் சாரத்தின் நீட்சியும் அல்ல. அது ஆறு நித்திய பொருட்களின் பரந்த, படைக்கப்படாத விரிவு; அவற்றில் ஒன்று உணர்வுள்ளது, ஐந்து உணர்வற்றவை; தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாமல் அவை அனைத்தும் ஒன்றாக இருக்கின்றன. இந்த அடிப்படைப் பிரிவே ஒவ்வொரு சமண ஆன்மீகத் தேடுபவரும் பிரபஞ்சத்தை ஆராயும் கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது; இதைப் புரிந்துகொள்வது உலகியல் பந்தத்தையும் அதிலிருந்து வெளியேறும் வழியையும் புரிந்துகொள்வதற்கான முதல் படி.

ஜீவம், அதாவது உயிருள்ள ஆன்மா, சமண போதனையில் அதன் தூய, மறைவற்ற நிலையில் எல்லையற்ற தரிசனம், எல்லையற்ற ஞானம், எல்லையற்ற ஆனந்தம், எல்லையற்ற ஆற்றல் கொண்டதாக விவரிக்கப்படுகிறது. அது அடிப்படையில் தூயது; அதன் உண்மை இயல்பில் அழியாதது; இருப்பினும் இந்தத் தூய்மை ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு ஆன்மாவின் சாதாரண அனுபவத்திலும் மறைக்கப்பட்டுள்ளது. மிகச் சிறிய நுண்ணுயிரியிலும், ஒரு மரத்திலும், ஒரு மனிதனிலும் உடலுடன் இருந்தாலும், அல்லது சமணர்கள் சித்தசிலா என்று அழைக்கும் விடுதலை நிலையில் உறைந்திருந்தாலும், தற்போது அதைத் தாங்கும் உடலுக்குக் கீழே ஜீவம் இதே அடிப்படையான, உணர்வுள்ள அடையாளத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. அதன் வரையறுக்கும் பண்பு சேதனம் — உணர்வு; ஒவ்வொரு ஜீவத்தையும் அதைச் சுற்றியுள்ள உணர்வற்ற உலகம் முழுவதிலிருந்தும் முழுமையாகப் பிரிக்கும் ஒரே குணம் இதுவே.

ஜீவத்திலிருந்து வேறாக நிற்பது அஜீவம்; அதனை தத்துவார்த்த சூத்திரம் ஐந்து தனிப் பொருட்களாகப் பிரிக்கிறது: புத்கலம், பொருள்; ஆகாசம், வெளி; காலம், காலம்; தர்மம், இயக்கத்தை சாத்தியமாக்கும் ஊடகம்; அதர்மம், நிலைப்பை சாத்தியமாக்கும் ஊடகம். இவற்றில் புத்கலம் மட்டுமே உருவம் கொண்டது; அது சேர்க்கை, மாற்றம், சிதைவு ஆகியவற்றுக்குரியது; ஆன்மாக்கள் வசிக்கும் பௌதிக உடல்களாகவும், அவற்றின் காலடியில் உள்ள பூமியாகவும், அவற்றைக் கட்டிப்போடும் நுண்ணிய கர்மத் துகள்களாகவும் அது வெளிப்படுகிறது. மற்ற நான்கு அஜீவப் பொருட்களும் உருவமற்றவை எனினும் அதே அளவு உண்மையானவை: தர்மமும் அதர்மமும் இல்லாமல் எதுவும் நகரவோ நிலைக்கவோ முடியாது; ஆகாசமும் காலமும் இல்லாமல் எதுவும் இடத்தை ஆக்கிரமிக்கவோ காலத்தில் நிலைக்கவோ முடியாது என்று சமண பிரபஞ்சவியல் கூறுகிறது. சமண புரிதலில் அஜீவம் தீயதோ மாயையோ அல்ல. ஒவ்வொரு ஜீவத்தின் உலகியல் அனுபவமும் விரியும் அவசியமான களம் அதுவே.

சமண போதனையில் மனித நிலை இவ்விரு வகையிலும் வேறுபட்ட யதார்த்தங்களின் பின்னிப் பிணைவால் வரையறுக்கப்படுகிறது. அறியாமையாலும் கஷாயத்தாலும் — அதாவது ராக துவேஷங்களாலும் — உணர்வுள்ள ஜீவம் கர்மப் பொருளின், அதாவது புத்கலத்தின் ஒரு வடிவமான நுண்ணிய துகள்களை ஈர்க்கிறது; ஈரமான கண்ணாடியில் தூசு படிவது போல அவை ஆன்மாவில் ஒட்டிக்கொள்கின்றன. இந்தக் கர்ம மேலோடு ஆன்மாவின் பிறவிப் பிரகாசத்தை மறைக்கிறது; ஜீவத்தை பிறப்பு, துன்பம், மரணம் என்ற இடைவிடாத சுழற்சியான சம்சாரத்தில் சிக்கவைக்கிறது. இந்தக் கட்டமைப்பில் மனித வாழ்க்கை அரிய, மதிப்புமிக்க வாய்ப்பாகக் கருதப்படுகிறது: ஒழுக்கமான நெறி வாழ்வு, தியானம், அனைத்திற்கும் மேலாக அகிம்சை — ஒவ்வொரு உயிர் வடிவத்தின் மீதும் வன்முறையின்மை — மூலம் ஓர் ஆன்மா புதிய கர்மப் பாய்ச்சலைத் தடுத்து, ஏற்கனவே சேர்ந்துள்ளதை உதிர்க்கத் தொடங்க முடியும்.

சமண ஆன்மீகப் பாதை, அதன் மையத்தில், விவேகத்தின் ஒழுக்கம் — விவேகம், அதாவது உணர்வுள்ள சுயத்தை அது சிக்கியுள்ள உணர்வற்ற பொருளிலிருந்து கவனமாகப் பிரித்தறிதல். தேடுபவரின் பணி, பெருகும் தெளிவுடன், “நான் தூய, ஒளிமயமான ஜீவம்; என்னைச் சூழ்ந்துள்ள பௌதிக உடலிலிருந்தும் மனத்திலிருந்தும் வேறுபட்டவன்” என்று அறிவது. இந்த அறிதல் ஒரே கணத்தில் கிடைக்கும் ஒற்றை உள்ளுணர்வு அல்ல; வாழ்நாள் முழுவதும் பேணப்படும் ஒழுக்கம், ஆன்மா தான் அல்லாததுடன் மீண்டும் அடையாளம் கொள்ளத் தூண்டும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் சோதிக்கப்படுவது. கர்ம அஜீவம் வெறும் நம்பிக்கையால் அல்ல, படிப்படியாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது, நீண்ட காலம் மறைந்திருந்த ஆன்மாவின் இயல்பான குணங்கள் குறைந்த தடைகளுடன் ஒளிரத் தொடங்குகின்றன.

இது சமண போதனை வெறும் கல்விசார்ந்ததாகக் கருதாத வேறுபாடு. மிகப்பெரிய துறவு விரதம் முதல் மிகச் சிறிய தினசரிப் பழக்கம் வரை ஒவ்வொரு நிலையிலும் அது உறுதியான நடைமுறையை வடிவமைக்கிறது. ஒரு சமணத் துறவி ஒவ்வோர் அடிக்கும் முன் பாதையைப் பெருக்குகிறார்; குடிநீரை வடிகட்டுகிறார் — அது அதீத நுணுக்கப் பிடிவாதத்தால் அல்ல; இவ்விரு பழக்கங்களும் பயிற்சியற்ற கண்ணுக்கு சாதாரண அஜீவம் போலத் தோன்றுவதில் — தூசு, பூச்சிகள், அல்லது நீரிலுள்ள நுண்ணுயிர்கள் ஆகியவற்றில் — ஏற்படும் தீங்கைக் குறைப்பதால். இவை உயிருள்ள ஆன்மாக்கள்; அவற்றின் வெளித்தோற்றம் எவ்வளவு வேறுபட்டாலும், மனித ஜீவத்திற்கு உள்ள அதே அடிப்படைக் கருத்தில் தகுதியானவை. தேடுபவரின் ஜீவ-அஜீவ விவேகம் எவ்வளவு நுட்பமாகிறதோ, அவரது அகிம்சை அவ்வளவு துல்லியமாகக் கடைப்பிடிக்கப்படலாம்; ஏனெனில் சமண புரிதலில் தற்செயலாகத் தவிர்க்கப்பட்ட தீங்கு, உண்மையில் உயிருள்ளது எது என்பதை தெளிவாக அறிவதன் மூலம் தவிர்க்கப்படும் தீங்கை விட மிகக் குறைந்த மதிப்புடையது.

ஓர் ஆன்மா இறுதியாக கர்ம அஜீவம் அனைத்திலிருந்தும் முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தப்படும்போது, மேலும் முயற்சி இல்லாமலேயே அது பிரபஞ்சத்தின் உச்சியான சித்தசிலைக்கு உயர்கிறது என்று சமண போதனை கூறுகிறது; அங்கு அது தனது இயல்பான சர்வஞ்ஞத்துவம், தடையற்ற அமைதி நிலையில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கிறது. இந்த இறுதி விடுதலை, மோட்சம், ஆன்மா புதிதாக எதையோ பெறுவதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவதில்லை; ஜீவம் எப்போதும் இருந்ததை மறைத்த அனைத்தையும் நீக்குவதாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. இந்த வெளிச்சத்தில் ஜீவ-அஜீவ தியானம் சமண சாதனைக்கு ஒருபோதும் வெறும் அறிவுசார் பயிற்சியாக இருப்பதில்லை. ஒருவர் உண்மையில் யார், யார் அல்ல என்பதை முதலில் அறியாமல், அகிம்சை, தியானம், அல்லது நெறிக் கட்டுப்பாட்டின் எந்த ஒழுக்கத்திற்கும் தெளிவான இலக்கு இல்லை. விடுதலைப் பாதையை முழுவதுமாகப் புரிந்துகொள்ள வைப்பது இதுவே தத்துவத் திறவுகோல். துறவு நடைமுறையை முழுமையாகப் பின்பற்ற இயலாத சமணக் குடும்பஸ்தரும் கூட இதே ஒழுக்கத்தின் சில வடிவங்களைப் பின்பற்றுகிறார் — நீரை வடிகட்டுதல், ஒரே நேரத்தில் பல ஆன்மாக்கள் வாழ்வதாக நம்பப்படும் வேர்க் காய்கறிகளைத் தவிர்த்தல் — இந்த அடிப்படைப் பகுத்தறிவை முழு துறவு நெறியை எட்ட முடியாத தனது வாழ்க்கைக்கும் எடுத்துச் செல்கிறார்.