ප්‍රභාස්වර පැවැත්මේ අනන්ත වියමන

ජෛන පරමාර්ථවාදයේ හදවතෙහි පිහිටා ඇත්තේ උත්තුංග සහ නොමඟ යැවිය නොහැකි ද්විත්වවාදයකි: එනම් යථාර්ථය ජීව සහ අජීව ලෙස සදාකාලිකව බෙදී පැවතීමයි. විශ්වය යනු අවුල්සහගත අහම්බයක්වත්, ඒකීය දිව්‍ය සාරයක හුදු විස්තාරණයක්වත් නොවේ; ඒ වෙනුවට එය අසංඛ්‍යාත ජීවී ආත්මයන්ගෙන් සහ අචේතනාන්විත ද්‍රව්‍යයන්ගෙන් පිරී පවතින, කිසිදු නිර්මාතෘවරයෙකු විසින් මවන ලද්දක් නොවන අනන්ත අවකාශයකි. මෙම මූලික සත්‍යය මඟින් සත්‍යය සොයන සෑම ගවේෂකයෙකුටම විශ්වය දෙස බැලිය හැකි දෘෂ්ටිකෝණය සපයන අතර, සජීවී සහ අජීවී අතර පවතින උත්තුංග අන්තර්ක්‍රියාකාරීත්වය හඳුනා ගැනීමට මඟ පෙන්වයි. මෙම ද්විත්වභාවය අවබෝධ කර ගැනීම යනු පැවැත්මේ සැබෑ ස්වභාවය සහ අපගේ ලෞකික බන්ධනයේ ස්වභාවය අවබෝධ කර ගැනීමයි.

ජීවය හෙවත් ජීවමාන ආත්මය හෝ විඥානය යනු සෑම සංවේදී ජීවියෙකුගේම ප්‍රභාස්වර හරයයි. අනන්ත අවබෝධය, අනන්ත ඥානය, අනන්ත ආනන්දය සහ අනන්ත ශක්තිය යන ලක්ෂණවලින් හෙබි ජීවය, මූලික වශයෙන් පිරිසිදු, බබළන සහ අමරණීය වේ. එය භෞතික ඉන්ද්‍රියයන් ඉක්මවා යන අතර විනාශයෙන් ස්පර්ශ නොවී, අනන්ත ජන්මයන් හරහා සවිඥානික දැනුවත්භාවයකින් යුතුව පවතී. එය කුඩාම ක්ෂුද්‍ර ජීවියා තුළ, උත්තුංග වෘක්ෂයක් තුළ, මනුෂ්‍යයෙකු තුළ හෝ සිද්ධශිලාහි මුදා හරින ලද ආනන්දය තුළ වාසය කළත්, ජීවය විසින් එහි ශුද්ධ වූ, සවිඥානික අනන්‍යතාවය රඳවා ගනී. එහි නිර්වචනාත්මක ගුණාංගය වන්නේ චේතනා හෙවත් සංවේදීතාවයි, එය අචේතනාන්විත ලෝකයෙන් එය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන් කරනු ලබයි.

ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ව අජීවය පවතී, එය විශ්වයේ භෞතික රාමුව සපයන අචේතනාන්විත ද්‍රව්‍ය කාණ්ඩයයි. අජීවයට ආත්මයක් නොමැති සියල්ල ඇතුළත් වන අතර, ඒවාට පදාර්ථය (පුද්ගල), අවකාශය (ආකාශ), කාලය (කාල), චලන මාධ්‍යය (ධರ್ಮ) සහ විශ්‍රාම මාධ්‍යය (අධರ್ಮ) අයත් වේ. පදාර්ථය යනු පරිවර්තනයට, සංයෝජනයට සහ ක්ෂය වීමට හැකියාව ඇති ගතික යථාර්ථයක් වන අතර, එය අප වාසය කරන භෞතික ශරීර, අප පා තබන පොළොව සහ අපව බඳිනු ලබන ක්ෂුද්‍ර කර්ම කණිකා ලෙස ප්‍රකාශ වේ. අජීවය තුළ හැඟීම් හෝ දැනුවත්භාවය නොමැති වුවද, එය නරක හෝ මායාවක් නොවේ; ඒ වෙනුවට එය ජීවය ලෞකික ජීවිතය අත්විඳින මහත් රඟමඩල සහ උපකරණය වේ.

ජෛන ප්‍රඥාවට අනුව මිනිස් තත්ත්වය නිර්වචනය වන්නේ මෙම වෙනස් යථාර්ථයන් දෙකේ ගැඹුරු බැඳීමෙනි. නොදැනුවත්කම සහ ආශාවන් නිසා, සවිඥානික ජීවය විසින් අජීවයේ ක්ෂුද්‍ර කණිකා - විශේෂයෙන් කර්ම පදාර්ථ - ආකර්ෂණය කර ගන්නා අතර, එය තෙමුණු කැඩපතකට ಧූළි මෙන් ආත්මයට ඇලී සිටී. මෙම කර්ම ආවරණය ආත්මයේ සහජ දීප්තිය අපැහැදිලි කරන අතර, ජීවය ඉපදීම, දුක් විඳීම සහ මරණය යන සංසාරය නමින් හැඳින්වෙන අනුකම්පා විරහිත චක්‍රය තුළ සිර කරයි. එබැවින්, මනුෂ්‍ය ජීවිතය යනු ශුද්ධ වූ යුධ පිටියක් සහ අගනා අවස්ථාවකි. විනයගරුක සදාචාරාත්මක ජීවිතයක්, ගැඹුරු භාවනාවක් සහ அகிംසා (අහිංසාව) පිළිපැදීම හරහා, මනුෂ්‍ය ආත්මයට නව කර්ම ඇතුල් වීම වැළැක්විය හැකි අතර පැරණි කර්ම ඉවත් කර ගත හැකිය.

අවසාන වශයෙන්, ජෛන අධ්‍යාත්මිකත්වයේ ගමන යනු විවේක ලෙස හැඳින්වෙන දැඩි විචක්ෂණශීලී භාවයකි, එය සවිඥානික ස්වයං-ආත්මය පදාර්ථයේ අචේතනාන්විත ආවරණවලින් වෙන් කරයි. 'මම භෞතික ශරීරයෙන් සහ මනසින් වෙනස් වූ පිරිසිදු, ප්‍රභාස්වර ජීවය වෙමි' යනුවෙන් අවබෝධ කර ගැනීමෙන්, ගවේෂකයා විමුක්තියේ දුෂ්කර මාවත ආරම්භ කරයි. ආත්මය අවසානයේ සියලු කර්ම අජීවයෙන් පවිත්‍ර වූ විට, එය වෙහෙසකින් තොරව විශ්වයේ මුදුනට නැඟී, එහි පිරිසිදු සර්වඥතා තත්ත්වයේ සහ කිසිදු කළුකමක් නොමැති සාමයේ සදාකාලිකව ඇළී ගැලී සිටී. මේ අනුව, ජීව සහ අජීව පිළිබඳ මෙනෙහි කිරීම හුදු බුද්ධිමය අභ්‍යාසයක් නොව, පරම අධ්‍යාත්මික නිදහසට ඇති විමුක්තිදායක යතුරයි.