அகிம்சா பரமோ தர்மம்

இந்தியச் சிந்தனையில் "அஹிம்சா பரமோ தர்மஃ" என்பதைப் போல எடை கொண்ட சொற்கள் சில மட்டுமே உள்ளன; அதாவது அகிம்சையே உயர்ந்த தர்மம். இந்தக் கூற்று மகாபாரதத்தின் அனுசாசன பர்வத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது; அங்கு அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் பீஷ்மர், நீதியுள்ள அரசனின் கடமைகளைப் பற்றி யுதிஷ்டிரருக்கு உபதேசிக்கிறார். அங்கு 13.117.37 ஆம் ஸ்லோகம், யாகம், சடங்கு, போரில் வெற்றி ஆகியவற்றுக்கும் மேலாக, எல்லா நற்குணங்களிலும் உச்சமாக அகிம்சையை அறிவிக்கிறது. இதிகாசம் அகிம்சையை பல விதிகளில் ஒன்றாக அல்ல, மற்ற எல்லா நெறிக் கடமைகளும் வளரும் வேராகவே வகுக்கிறது; ஏனெனில் பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமையில் உண்மையாகத் தேர்ச்சி பெற்றவர், சத்தியம், தானம், சுயக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் அடித்தளத்தை ஏற்கெனவே பெற்றுவிட்டவர்.

அகிம்சையை மையமான ஒழுக்கமாக உயர்த்தும் மரபுகள் முழுவதிலும், இந்த விரதம் ஒரே நேரத்தில் மூன்று நிலைகளில் செயல்படுவதாகக் கருதப்படுகிறது. காயம், அதாவது உடலின் செயல், எந்த உயிரையும் கொல்வதிலிருந்தும், கொடுமையிலிருந்தும், தேவையற்ற தீங்கிலிருந்தும் விலகியிருக்க வேண்டும் என்று கோருகிறது. வாக்கு, அதாவது பேச்சு, மற்றவரின் கண்ணியத்தைப் புண்படுத்தும் கடுஞ்சொற்களையும், அவதூறையும், கேலியையும் விட்டுவிடுமாறு சாதகரிடம் கேட்கிறது. மனம் என்னும் மிக நுட்பமான நிலை, ஒவ்வொரு தீய சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் முன் எழும் பொறாமை, வன்மம், வெறுப்பு ஆகியவற்றை வேரோடு களைவதைப் பற்றியது. இதயத்தில் கோபத்தைப் பேணிக்கொண்டு கையை மட்டும் அடக்குபவர் இன்னும் அகிம்சையை அடையவில்லை; மூன்று நிலைகளும் ஒன்றாக, ஒன்றையொன்று தாங்கும் வகையில் பயிற்சி செய்யப்பட வேண்டும்.

பதஞ்சலி, தம் யோக சூத்திரங்களில் யோகத்தின் எண்வகை வழியைத் திறக்கும் ஐந்து யமங்களில் முதன்மையாக அகிம்சையைக் குறிப்பிடுகிறார். சூத்திரம் 2.35 கூறுகிறது: அஹிம்சாப்ரதிஷ்டாயாம் தத்சந்நிதௌ வைரத்யாகஃ; அதாவது, சாதகர் அகிம்சையில் உறுதியாக நிலைபெறும்போது, அவரது முன்னிலையில் பகைமை நீங்கிவிடுகிறது. இந்தச் சூத்திரம் செயலற்ற கட்டுப்பாட்டை விட வலிமையான ஒன்றைக் குறிக்கிறது. அகிம்சையில் உண்மையாக நிலைகொண்ட ஆன்மா, மற்றவர்களின் விரோதத்தை நிராயுதபாணியாக்கும் ஒரு குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; இயல்பாகவே பகையுணர்வுடைய உயிரினங்களும் அருகில் தங்கள் ஆக்ரோஷத்தை விட்டுவிடுகின்றன. பதஞ்சலி இந்தப் பயிற்சியை மற்ற எல்லா யமங்களுக்கும் முன்னால் வைக்கிறார்; உண்மை பேசுதல், களவு செய்யாமை, மற்ற நெறி அடித்தளம் ஆகியவை நிற்க வேண்டிய தரையாக அதைக் கருதுகிறார்.

மகாவீரர் தம் துறவிச் சீடர்களுக்கு உபதேசித்த ஐந்து பெரிய விரதங்களான பஞ்ச மகாவிரதங்களில், சத்தியம், களவின்மை, பிரம்மச்சரியம், பற்றின்மை ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து அகிம்சையை முதலிடத்தில் வைப்பதன் மூலம், சமணம் வேறு எந்த மரபையும் விட அகிம்சையை மேலும் தொலைவுக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. சமணத்தின் மிகப் பழமையான நூல்களில் ஒன்றான ஆசாராங்க சூத்திரம், எந்த உயிரும், எவ்வளவு சிறியதாயினும், துன்பப்பட விரும்புவதில்லை என்ற மகாவீரரின் வலியுறுத்தலைப் பதிவுசெய்கிறது; எனவே ஞானிகள் தமக்கு வேண்டுவதையே பிறருக்கும் அளிக்க வேண்டும். சமணத் துறவிகளுக்கு, ஆணாயினும் பெண்ணாயினும், இந்த விரதம் நடக்கும் விதத்தையும் ஆளுகிறது; பூச்சிகளைக் காலால் நசுக்காதவாறு கவனமாக நடக்க வேண்டும். பேச்சும் உணவும் கூட இதன் கீழ் வருகின்றன; ஏனெனில் ஒவ்வொரு செயலும் பிற உயிர்களின் நலனில் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

சமண அகிம்சையின் தத்துவ ஆழம், அதன் உலகளாவிய சைதன்ய கோட்பாட்டில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆசார்ய உமாஸ்வாதி இயற்றிய தத்துவார்த்த சூத்திரம், நீர், நெருப்பு, காற்று, தாவர வாழ்க்கை ஆகியவற்றிலும் உயிர்கள் இருப்பதாகப் பட்டியலிடுகிறது; பழக்கமான விலங்கு, மனித உலகங்களோடு, வெற்றுக் கண்ணுக்குப் புலப்படாத உயிர் வடிவங்களுக்கும் நெறிக் கருத்தை விரிவுபடுத்துகிறது. எனவே சமண சாதகர், வெறும் வழக்கமாக அல்ல, எந்த உயிரின் விடுதலைப் பயணத்தையும் குறுக்கிடாமல் இருக்கும் வேண்டுமென்றே முயற்சியாக, அன்றாட நடத்தையில் மிகுந்த கவனத்துடன் பயிற்சி செய்கிறார்: குடிக்கும் முன் நீரை வடிகட்டுவது, மண்ணை தேவையின்றிக் கலைக்காமல் இருப்பது, இரவில் பயணத்தைக் குறைப்பது ஆகியவை இதன் அங்கங்கள்.

பகவத் கீதை, அதன் பதினாறாம் அத்தியாயத்தில், தெய்வீக இயல்புடன் பிறந்தவரின் குணங்களில் அகிம்சையைப் பட்டியலிடுகிறது. ஸ்லோகம் 16.2 பிறருக்குத் தீங்கின்மையை, உண்மை, கோபமின்மை, துறவு, எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து, கிருஷ்ணர் அதே அத்தியாயத்தில் விவரிக்கும் அசுர குணங்களுக்கு எதிராக வைக்கும் தெய்வீக மனோபாவத்தின் அடையாளங்களாகக் குறிப்பிடுகிறது. கீதையின் போதனை உடலைத் தாண்டிச் செல்கிறது: இங்கு தீங்கின்மை, மென்மை, அடக்கம், சபலமற்ற மனம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்படுகிறது; அகிம்சை ஒரு தனிச் செயலாக இல்லாமல், பேராசை மற்றும் வெறுப்பிலிருந்து சுத்தமான மனத்தின் இயல்பான கனியாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது.

உடல், வாக்கு, மனம் ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டைத் தாண்டி, சமண ஆசிரியர்கள் அகிம்சையை அனேகாந்தவாதத்தின் வழியாகக் கருத்துலகிற்கும் விரிவுபடுத்துகின்றனர். பல பக்கங்களைக் கொண்ட உண்மை என்ற இந்தக் கோட்பாடு, எந்த ஒரு பார்வையும் உண்மையின் முழுமையைப் பற்றிக்கொள்ள முடியாது என்றும், அறிவுசார் பிடிவாதமே ஒரு நுட்பமான வன்முறையின் வடிவம் என்றும் கூறுகிறது. அன்றாட வாழ்வில் இது, கவனத்துடனும் உயிர்க்கொலையற்ற முறையிலும் உணவு உண்பது, தாம் ஏற்காத கருத்துகளைப் பொறுமையுடன் கேட்பது, பெருமையையும் சுய நியாயப்படுத்தலையும் விட்டுவிடும் மனப்பான்மை ஆகியவற்றாக மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. வெளிநோக்கிய கருணை, உள்நோக்கிய கருணையால் ஈடுசெய்யப்பட வேண்டும்; அகிம்சை வளர்க்க நாடும் அமைதியையே அமைதியாக அரிக்கும் குற்றவுணர்வையும் சுய விமர்சனத்தையும் விடுவிக்க வேண்டும்.

அகிம்சையைக் கற்பிக்கும் மரபுகள், அதை செயலற்ற தன்மையிலிருந்தோ அச்சத்திலிருந்தோ வேறுபடுத்திக் காட்டுவதில் கவனமாக உள்ளன. மகாபாரதத்தில் பீஷ்மரின் உபதேசம், போர்க்களத்தில் வாழ்நாள் முழுவதும் கழித்த ஒரு வீரரால் வழங்கப்பட்டது; கீதையின் தெய்வீக இயல்பின் சித்திரம், அகிம்சையை கோழைத்தனத்துடன் அல்ல, அச்சமின்மையுடன் இணைக்கிறது. அகிம்சையில் தேர்ச்சி பெறுவது என்பது, தீங்கின் மூலம் தன்னை நிரூபிக்கத் தேவையில்லாத அரிய வலிமையைப் பெறுவதாகும்; அதை சாஸ்திரங்கள் அபயம், அதாவது அச்சமின்மை என்று அழைக்கின்றன; வன்முறைக்கு வழிவகுக்கும் கவலைகளால் இனி உந்தப்படாத மனதின் கனி அது. இந்த ஒளியில் பார்த்தால், அகிம்சா பரமோ தர்மஃ என்பது பின்வாங்குதலுக்கான அறிவுரை அல்ல; மனித ஆன்மாவுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிக உயர்ந்த தைரியத்திற்கான அழைப்பு.