အရကဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝနတွင် ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၆၉ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်ကို ဇာတ်တော် အဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ရှင်းလင်းချက်ကျမ်းက ဗုဒ္ဓရှင်သည် မေတ္တာသုတ်နှင့် ဆက်စပ်၍ ဟောကြားခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်သည် ထိုအကျင့်က ရဟန်းများအား ပေးနိုင်သည့်အရာအကြောင်းကို ရဟန်းများအား တိုက်ရိုက် ပြောဆိုခြင်းဖြင့် စတင်တော်မူသည်။

မေတ္တာကို စိတ်ရင်းအပြည့်ဖြင့် ပွားများ၊ တိုးတက်စေ၊ ယာဉ်အဖြစ်ပြုလုပ်၊ အမြဲတမ်း ရည်မှန်းချက်ဖြစ်စေ၍ ကောင်းစွာ စတင်ခဲ့လျှင် ကောင်းချီး ဆယ့်တစ်ပါး ရရှိနိုင်ကြောင်း ဗုဒ္ဓရှင်က မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် တစ်ခုချင်းစီကို ဖော်ပြတော်မူပြီး၊ ဤစာရင်းကို ဖတ်ရှုရန် တန်ဖိုးရှိသည်။

မေတ္တာကို ကျင့်ကြံသူသည် ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်စက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နိုးထသည်။ ဆိုးသော အိပ်မက်များ မမက်ရ။ လူတို့ကို ချစ်ခင်စေပြီး နတ်ဝိညာဉ်များက စောင့်ရှောက်သည်။ မီး၊ အဆိပ်နှင့် ဓားတို့သည် သူ့အနီးသို့ မရောက်နိုင်ပေ။

သူ၏ စိတ်သည် အမြန်ဆုံး သမာဓိတွင် စုစည်းလာပြီး မျက်နှာသည် ငြိမ်သက်လာသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ သေဆုံးသည်။ ထို့ပြင် ပိုမြင့်သော အရာကို မရရှိခဲ့ပါက ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်သွားသည်၊ ယင်းသည် ဈာန်ဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သော မြင့်မြတ်သော နတ်ပြည်ဖြစ်သည်။ ဤကောင်းချီး ဆယ့်တစ်ပါးသည် မေတ္တာကို ကိုယ်ပိုင်တောင့်တချက်များ စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံသောအခါ ရောက်ရှိကြောင်း ဗုဒ္ဓရှင်က ထပ်လောင်းမိန့်တော်မူသည်။

ထို့နောက် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ရဟန်းတစ်ပါးသည် ဤတရားကို မည်သို့ ကျင့်ဆောင်ရမည်ကို ပြောတော်မူသည်။ သတ္တဝါအားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ခံရခြင်းရှိရှိ မရှိရှိ ကရုဏာပြရမည်။ မိတ်ဆွေဖြစ်သူများအား မိတ်ဆွေ၊ မဖြစ်သူများအား မိတ်ဆွေ၊ ဝမ်းကွဲသူများအား မိတ်ဆွေ ဖြစ်ရမည်။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းတွင် မုဒိတာနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတွင် ကရုဏာကို ပေးရမည်။ စိတ်ကို ညီမျှစွာ ထားရမည်။

ဤသို့ ကျင့်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ရဟန်းသည် မဂ်ဖိုလ်များကို မရရှိသေးသော်လည်း ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ သွားရမည်ဟု ဗုဒ္ဓရှင်က မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလ ပညာရှိများသည် ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် မေတ္တာကို ပွားများခြင်းဖြင့် ခုနစ်ကမ္ဘာ ဗြဟ္မာ့နတ်ပြည်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း၊ ကမ္ဘာတစ်ခုစီတွင် တိုးပွားသော အချိန်တစ်ခုနှင့် ယုတ်လျော့သော အချိန်တစ်ခု ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရှေးဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးအခါ ဘုရားအလောင်းသည် ဗြဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ရင့်ကျက်လာသောအခါ တပ်မက်မှုများကို စွန့်ပြီး ဘာသာရေးဘဝကို လက်ခံခဲ့သည်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာနှင့် ဥပေက္ခာ ဖြစ်သော ဗြဟ္မဝိဟာရ လေးပါးကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ အမည်မှာ အရက ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆရာဖြစ်လာပြီး ဟိမဝန္တာတောင်ဒေသတွင် တပည့်အများအပြားနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရသေ့အာရုံ၏ အသေးစိတ်ကို သို့မဟုတ် တိကျစွာ ဘယ်နေရာတွင် တည်ရှိသည်ကို ဇာတ်တော်က အသေးစိတ် မပေးပေ။ ဇာတ်တော်က ပေးသည်မှာ ဆရာ၏ တရားစကားဖြစ်ပြီး ထိုအရာသည် ဇာတ်ပုံဝတ္ထု၏ အဓိက အချက်ဖြစ်သည်။

အရကသည် သူ၏ ရသေ့အုပ်စုသို့ ပြောဆိုပြီး ရဟန်းတစ်ပါး မည်သို့ နေထိုင်သင့်သည်ကို ပြောခဲ့သည်။ ရဟန်းသည် မေတ္တာကို ပြသရမည်။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း နှစ်မျိုးလုံးတွင် ကရုဏာရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ဥပေက္ခာပြည့်ဝရမည်။ ဤမေတ္တာ၏ အတွေးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်အားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လမ်းပြပေးကြောင်း ဆိုသည်။

ထို့နောက် ဂါထာဖြင့် မေတ္တာ၏ ကောင်းချီးကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ဂါထာတစ်ပုဒ်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အထက်ကောင်းကင်၊ အောက်ပိုင်းနယ်ပယ်နှင့် အလယ်ကမ္ဘာ၌ အကန့်အသတ်မရှိ သနားစိတ် ခံစားရသော စိတ်အကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဂါထာတွင် အကန့်အသတ်မရှိ သနားစိတ်နှင့် အကန့်အသတ်မရှိ ကရုဏာဖြင့် ပြည့်နေသော စိတ်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသည့်အရာ မရှိကြောင်း ဆိုသည်။

ဤဂါထာများသည် ဤကျင့်စဉ်သည် သာမန် ကောင်းမွန်သော စိတ်ထားနှင့် မည်သို့ ကွဲပြားသည်ကို ရှင်းပြသည်။ အရက၏ မေတ္တာသည် လူအနည်းငယ်အား ပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားသူ၏ ထိုက်တန်မှုဖြင့် ကန့်သတ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် ဘုံဘဝအားလုံးရှိ သတ္တဝါတိုင်းသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုသို့သော စိတ်သည် ပြည့်ဝနေသည့်နေရာတွင် ကျဉ်းမြောင်းသည့်အရာ မကျန်တော့ပေ။

ဤအရာသည် ဗုဒ္ဓရှင်က မိတ်ဆွေ၊ မဖြစ်သူ နှင့် ဝမ်းကွဲသူတို့အား မိတ်ဆွေ ဖြစ်ရမည်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည့် အရာ ဖြစ်သည်။ ဂါထာများကို ဆရာက တပည့်များအား သင်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရုံသာမက လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်လည်း ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးသည် ဤသဘောထားကို စိတ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်လာသည်အထိ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကျင့်ကြံရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဇာတ်တော် အဋ္ဌကထာက အရကသည် တပည့်များအား မေတ္တာကျင့်စဉ်နှင့် ၎င်း၏ ကောင်းချီးများအကြောင်း ဤနည်းဖြင့် သင်ကြားခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ သူ၏ ဈာန်သမာဓိကို တစ်ခဏမျှ မပြတ်တောက်ဘဲ ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ခုနစ်ကမ္ဘာတိုင်တိုင်၊ ကမ္ဘာတစ်ခုစီတွင် တိုးပွားရန်နှင့် ယုတ်လျော့ရန် အချိန်ရှိပြီး၊ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ဤအသေးစိတ်သည် ရှေးပညာရှိများ ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် မေတ္တာကို ပွားများခဲ့ကြောင်း ဗုဒ္ဓရှင်၏ ယခင်ပြောကြားချက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်သည် အရက၏ ဘဝကို ရှည်လျားသည် သို့မဟုတ် ဇာတ်ကြောင်းအလွန်ထူးခြားသည်ဟု ဤနေရာတွင် မဖော်ပြပေ။ ထို့အစား ငြိမ်သက်စွာ ကျင့်ကြံမှု တစ်ခုအပြီး ကံကောင်းစွာ ဘဝကူးပြောင်းခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။

ပါဠိတော်ကို ဖတ်ရှုသူများက အင်္ဂုတ္တိုရနိကာယ်တွင် ရှိသော အရကသုတ် ဟု သီးခြား ဒေသနာတစ်ခုသည်လည်း အရက ဟု အမည်ရှိသော ဆရာတစ်ဦးကို ပြန်ပြောပြကြောင်း သတိရကြလိမ့်မည်။ ထိုဒေသနာသည် လူ့ဘဝ၏ တိုတောင်းမှုနှင့် အားနည်းမှုကို ပြသပြီး၊ မြက်ရွက်ပေါ်ရှိ နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ထိုဒေသနာသည် ဤဇာတ်တော်နှင့် ကွဲပြားသော စာသားဖြစ်ပြီး သီးခြား တရားရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနှစ်ခုကို ရောထွေးခြင်း မပြုသင့်ပေ။ အမှတ် ၁၆၉ ရှိ ဇာတ်ကြောင်းသည် မေတ္တာ ကျင့်စဉ်အကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဒေသနာကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဘဝကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုအချိန်ရှိ ရသေ့အုပ်စုသည် ယခု ဗုဒ္ဓရှင်၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်များ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကမူ ဆရာ အရက ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၆၉ သည် တိုတောင်းသော်လည်း ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှုမှ လူများစွာ ရလိုသော အရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုအရာမှာ အန္တရာယ်မပြုသော၊ အမုန်းတရားဖြင့် ထိခိုက်ခြင်းမခံရသော စိတ်ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်သည် မေတ္တာကို အယူအဆ၏ ဘောင်တစ်ခုအဖြစ် မတင်ပြဘဲ၊ ဤဘဝ၌ အိပ်စက်ခြင်း ကောင်းမွန်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် အခြားသူများ၏ မေတ္တာတို့ကဲ့သို့ အကျိုးများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ သေဆုံးပြီးနောက် အကျိုးကိုလည်း ညွှန်ပြတော်မူသည်။

ဤပုံပြင်တွင် ဒုက္ခ၊ ဆိုးသွမ်းသူ သို့မဟုတ် အံ့ဖွယ်အရာ မပါဝင်ပေ။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်သုံးသည့်အရာကို ပြောသော ဆရာတစ်ဦးနှင့် ထိုအရာကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့သော နားထောင်သူအုပ်စုကို ရိုးရှင်းစွာ ပြသသည်။ ဤဇာတ်တော်၏ တိတ်ဆိတ်သော အင်အားပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ ရန်ငြိုးမထားသော စိတ်ကို အရင်ဆုံး ပွားများရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း ဖတ်ရှုသူအား သတိပေးသည်။