အကြောက်ကြီးသော ရသေ့နှင့် သတ္တိတရား

ဤသည်မှာ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက် ပုံဥပမာဖြစ်ပြီး ကျမ်းဂန် ဘာသာပြန်ချက် မဟုတ်ပေ။ ပါဠိ ဇာတ်တော်စုစည်းမှု (ဘုရားရှင်၏ ရှေးဘဝဇာတ်များကို စုစည်းထားသော ကျမ်းဂန်) ၏ စစ်မှန်သော ဇာတ်အမှတ် ၁၃၂—တစ်ခါတစ်ရံ ဘီရုကဇာတ်ဟုလည်း ခေါ်သည်—သည် မင်းသားနှင့် တောရှိ နတ်သမီးယက္ခမများအကြောင်း ဆက်စပ်မှုမရှိသော ဇာတ်လမ်းကို ဟောပြောသည်။ ဤကြောက်ရွံ့တတ်သော တပည့်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းအတွက် ကျမ်းဂန်ရင်းမြစ် တစ်ခုမျှ မတွေ့ရှိရသေးပေ။

ဤဇာတ်ကို ဘုရားရှင်သည် ဂျေတဝန်ဝေါင်တွင် နေထိုင်စဉ် သဘာဝအရ ကြောက်ရွံ့တတ်သော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားခဲ့သည်။ ထန်းပင်ခြောက်ရွက်များကို လေတိုက်သံ သို့မဟုတ် ညကြင်းအတောင်ရဲ ရုတ်တရက် အော်သံပင်လျှင် သူ့အား တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေပြီး၊ သူသည် တစ်ဦးတည်း တောအိမ်များကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ကြောက်ရွံ့တတ်သော ရဟန်းအား ဆင့်ခေါ်ပြီး မိန့်တော်မူသည်—"ရဟန်းတို့၊ ဤရဟန်းသည် ရှေးဘဝများတွင်လည်း မသင့်မလျော် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဝန်ခံခဲ့ပြီး၊ အတွင်း သတိသာလျှင် မထိုးဖောက်နိုင်သော သံချပ်ဖြစ်ကြောင်း သင်ယူသည့်တိုင် ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။" ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ဤရှေးဘဝကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ရှေးအခါက ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး ဗာရာဏသီကို အုပ်ချုပ်စဉ်၊ ဘုရားလောင်း (ဤယခင်ဘဝတွင် နောင် ဘုရားဖြစ်မည့်သူ) သည် ထင်ရှားသော ပုဏ္ဏားမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ လောကီဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်ကာ သူသည် တောင်ခြေရှိ တောနက်ကြီးထဲသို့ ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပျော်မွေ့မှု နည်းလမ်းများကို သင်ကြားပေးသော တပည့်ငါးရာတို့ ဝန်းရံလျက် ရှိခဲ့သည်။

တပည့်များအနက် ဘီရုက (စိတ်အားနည်းသူ) ဟု အမည်ရှိသူတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ ညနေခင်း ကျရောက်ပြီး ဟိမဝန္တာတောသည် ကျားသစ်များ လိုက်လံဖမ်းဆီးစဉ် ရိုးရှိုးစေသော ဟောက်သံများ၊ ကြောင်တောင့် ဆင်များ တွန်သံများ၊ တောခွေးများ အော်ဟစ်သံများဖြင့် အသက်ဝင်လာသည့်အခါတိုင်း၊ ဘီရုကသည် မိမိ၏ မြက်တဲကို စွန့်ပယ်ကာ၊ မှောင်မိုက်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေပြီး၊ ဆိုးဝါးသော နတ်မိစ္ဆာများသည် တောကို ဆုတ်ဖြဲနေသည်ဟု ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် ငြိမ်းချမ်းသော အိမ်ထောက်နေရာကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ သူ့စိတ်ကို တရားအလေ့အကျင့်ရှိ ငြိမ်းချမ်းမှုကို မြည်းစားခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

ဘုရားလောင်းသည် ဘီရုကအား မိမိ၏ ရွက်တဲသို့ ဆင့်ခေါ်ပြီး ကရုဏာနှင့်ပြည့်စုံသော ရှင်းလင်းမှုဖြင့် မိန့်တော်မူခဲ့သည်—"ဘီရုက၊ အန္တရာယ်မရှိသော သဘာဝကို သင်သည် အဘယ်ကြောင့် လောကုတ္တရ ရန်ငြိုးဟု ထင်မှတ်မိနေသနည်း။ အသံဆိုသည်မှာ နားကို ထိတွေ့သော လေသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် နှောင့်ထိန်းရန် လက်များ မရှိ၊ ဆွဲဖြတ်ရန် သွားများလည်း မရှိ။ သင်ခံစားနေသော ထိတ်လန့်မှုသည် ကျားသစ်၏ ဟောက်သံထဲ၌ မရှိပေ။ ၎င်းသည် သင်ကိုယ်တိုင်၏ မထိန်းချုပ်ထားသော စိတ်ကူးယဉ်မှုမှ ထွက်လာသော ဖန်တီးထားသည့် ဝီရိန်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ စိတ်သည် ကွဲပြားနေသောအခါ အရိပ်တိုင်းသည် အသက်သတ်သူ ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် စိတ်ကို သတိနှင့် ချည်နှောင်ထားသောအခါ၊ ဆူညံသံ တောင်တန်းများပင် ၎င်း၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ပေ။"

ဘုရားရှင်သည် မေတ္တာနှင့် သမာဓိအကြောင်း ဘာဝနာအာရုံတစ်ခုကို သူ့အား ချပေးခဲ့သည်။ ပညာရှိ၏ အကြံဉာဏ်ကို ကျင့်သုံးရာ၊ ဘီရုကသည် ကြောက်ရွံ့မှုသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော မှောင်မှုသက်သက်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ သူသည် တောရိုင်း တောင်တောကြီး၏ ဟစ်အော်သံများ ကြားမှ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်ခဲ့ပြီး၊ မရွေ့မလှုပ်သော သမာဓိကို မွေးမြူခဲ့ကာ၊ သေဆုံးသည့်တိုင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ဤသို့ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်—"အတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှုကို အောင်မြင်သူသည် ခြင်္သေ့များနေသော တောတွင်ပင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ လျှောက်သွားနိုင်သည်။"

ဘီရုကအကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းကိုယ်တိုင်သည် မည်သည့် အသိအမှတ်ပြု ဇာတ်တော်ကမျှ မလာသော်လည်း၊ ၎င်းက ပုံဖော်သော သွန်သင်ချက်သည် ဘုရားရှင်၏ စစ်မှန်သော တရားတော်တစ်ခု—ဘယဘေရဝသုတ် ("ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်း" မဇ္ဇျိမနိကာယ် သုတ်အမှတ် ၄)—နှင့် နီးကပ်စွာ ထပ်တူကျသည်။ ထိုသုတ်တွင် ဘုရားရှင်သည် မိမိ သဗ္ဗညုတဉာဏ်မရမီ ညအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့စိတ်ထွန်းစေသော တောကျောင်းများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိစွာ ရှာဖွေသွားခဲ့ကြောင်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုက မိမိကို အစိုးရမရန် စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ပြောပြသည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်လာလျှင်၊ သူသည် ရပ်တန့်ခြင်း၊ ထိုင်ခြင်း၊ လဲလျောင်းခြင်းဖြင့် ၎င်းမှ ရှောင်မည့်အစား—ကြောက်ရွံ့မှု ပြေလည်သည်အထိ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ရပ်နေစဉ်၊ ထိုင်နေစဉ်၊ လဲလျောင်းနေစဉ် ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်လာလျှင်၊ သူသည် အခြားအနေအထားသို့ ပြေးမည့်အစား တူညီသော အနေအထားကိုသာ ဆက်ထားခဲ့သည်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို စောင့်ဆိုင်းရုံသက်သက်မက ၎င်း ဖြစ်ပေါ်ရာ အနေအထားထဲ၌ပင် နှိမ်နင်းသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သူသည် ထိုသို့သော တောကြောက်ရွံ့မှုကို မသန့်စင်သော သတိတရား—ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် အကျင့်၌ ကျန်ရှိနေသေးသော အပြစ်များ၊ အပြစ်ကင်းမှုမရသေးသော အသက်မွေးမှု—ကို ရည်ညွှန်းခဲ့ပြီး၊ ကျားသစ်၏ ဟောက်သံ သို့မဟုတ် သစ်ကိုင်း ကျိုးသံထဲ၌ စစ်မှန်သော ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အပြစ်များဖြင့် မနှောင့်ယှက်ခံရသော စိတ်သည် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ရာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအစား အနှစ်သက် ရရှိကြောင်း၊ အကြောင်းမူ ဖော်ပြခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ရန် ဖုံးကွယ်ထားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ခုမျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဘုရားရှင် သွန်သင်ခဲ့သည်။ အကျင့်စာရိတ္တ သန့်ရှင်းမှု၊ ဣန္ဒြေများ ထိန်းချုပ်မှု၊ မရွေ့မလှုပ်သော သတိတို့သာလျှင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိ နေထိုင်ခြင်းကို ဖြစ်နိုင်စေသည်၊ တောရိုင်းအသံများ မရှိခြင်းက မဟုတ်ပေ။ ဘီရုကအကြောင်း ဤပုံဥပမာသည် ယခုခေတ် စာဖတ်သူအတွက် ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် ထိုသုတ်၌ မိမိအသံဖြင့် ပေးခဲ့သော ထိုအလားတူ အသိပညာကိုပင် ပုံဖော်ပြသသည်—တောသည် ကြောက်ရွံ့မှု၏ ရင်းမြစ် တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ၊ ကုသနည်းသည်လည်း ငြိမ်သက်မှု တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ၊ သန့်စင်သော သတိတရားနှင့် တည်ငြိမ်သော စိတ်သာလျှင် ဖြစ်သည်။