စူဠနန္ဒိယဇာတ်

ဝေဠုဝန်တိုက်၌ ဘုရားရှင်၏ ရဟန်းတို့သည် ဒေဝဒတ်၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်က ဤကဲ့သို့ ရက်စက်မှု ပေါ်ထွက်ခြင်းသည် ယခုအကြိမ်သာ မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အလွန်ရှေးကာလ၏ အတိတ်ဘဝ ဇာတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ ထိုဘဝတွင်လည်း အလားတူ နှလုံးမာကျောမှုက ကောင်းမွန်သော သားနှစ်ယောက်ထံမှ ၎င်းတို့၏ မိခင်ကို ယူသွားခဲ့သည်။

ထိုရှေးဟောင်းကာလ၊ ဟိမဝန္တာတောများတွင် ဘုရားအလောင်းသည် မဟာနန္ဒိယ အမည်ရှိသော မျောက်ညီနောင်နှစ်ဦးတွင် အကြီးဆုံးအဖြစ် မွေးဖွားတော်မူသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှစ်သောင်းရှိသော မျောက်အုပ်ကို အတူ ဦးဆောင်ကြသည်။ ညီငယ်ကို စူဠနန္ဒိယ ဟု အမည်ပေးထားသည်။ မိခင်သည် မျက်စိကန်းပြီး အားနည်းလာ၍ သစ်ပင်ထိပ်များသို့ ကိုယ်တိုင် တက်၍ အစားအစာ ရှာနိုင်တော့ပေ။ မိခင်အပေါ် ကြည်ညိုသော စိတ်ဖြင့် ညီနောင်နှစ်ဦးသည် မျောက်အုပ်ကို အခြားသူတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီး၊ ညောင်ပင်ကြီး၏ အပေါက်တွင် နူးညံ့သော အနားယူရာ နေရာကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကြသည်။ နေ့စဉ် ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့် ချိုမြိန်သော သစ်သီးနှင့် ပျားရည်ကို ရှာဖွေ၍ ယူဆောင်ပေးကြသည်။

ထိုဒေသမှ ဗြာဟ္မဏ လူပျိုတစ်ဦးသည် တက္ကသိုလ်ပြည်တွင် စရိုက်ကို မြင်နိုင်သော ဉာဏ်ရှိသည့် ကျော်ကြားသော ဆရာကြီးတစ်ပါးထံ ပညာသင်ယူခဲ့သည်။ လူပျိုသည် သင်ကြားမှုမပြီးမီ ဆရာက သူ၏ အတွင်း၌ ထိန်းချုပ်မှု မရှိပါက ကြီးပွားခြင်း ရှိမည်မဟုတ်သော ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် ရက်စက်မှု ရှိနေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိပေးခဲ့သည်။ လူပျိုက ထိုသတိပေးချက်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ပညာကြောင့် ရရှိသင့်သော ထိန်းချုပ်မှုကို စွန့်ပစ်ကာ အမဲလိုက်ခြင်းကို အလုပ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်လေသည်။

တစ်နေ့တွင် တောထဲ၌ သားကောင်တစ်ကောင်မျှ မရဘဲ လှည့်လည်နေသော မုဆိုးသည် ညီနောင်တို့ မိခင်ကို ထားရှိရာ ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ညီနောင်တို့ အစားအစာ ရှာနေစဉ် မိခင်သည် နိမ့်သော ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း၊ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်ကို မုဆိုးက မြင်တွေ့ရသည်။ လွယ်ကူစွာ ရနိုင်သော၊ ကာကွယ်မှု မရှိသော ပစ်မှတ်ကို မြင်သောအခါ မုဆိုးသည် စဉ်းစားစရာ မလိုဘဲ သူမဘက်သို့ လေးကို မော့တင်လေသည်။

မဟာနန္ဒိယသည် မုဆိုးက မိခင်ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ တွေဝေခြင်း မရှိပေ။ မြားနှင့် မိခင်၏ ကိုယ်ကြားတွင် ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ရပ်တည်လိုက်ပြီး၊ မိခင်ကို ပြုစုမည့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အခြားသူ မရှိသောကြောင့် မုဆိုးအား မိမိ၏ အသက်ကို ယူရန် အသနားခံ၍ တောင်းပန်သည်။ မုဆိုးက သနားမှု မပြဘဲ မြားကို လွှတ်လိုက်ပြီး မဟာနန္ဒိယ လဲကျသွားသည်။

အကြီးဆုံးညီ လဲကျသွားသည်ကို မြင်သော် စူဠနန္ဒိယက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး တူညီသော တောင်းပန်ချက်ကို ပြုသည်။ မိခင်တစ်ဦးတည်းကိုသာ ကယ်တင်ရန် မိမိ၏ အသက်ကို ပူဇော်ပါသည်။ မုဆိုးသည် ဒုတိယ တောင်းပန်ချက်ကို ပထမအတိုင်း တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး၊ စူဠနန္ဒိယသည် အစ်ကို၏ ဘေးတွင် လဲကျသွားသည်။

မိခင်၏ အသက်ကိုသာ တောင်းခံခဲ့သော ညီနောင်နှစ်ဦးကို သတ်ပြီးနောက် မုဆိုးသည် သူ၏ လေးကို မိခင်ဘက်သို့ ထပ်မံ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ ဆရာကြီးက တားမြစ်ရန် တစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော လုပ်ရပ်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။ သုံးကောင်စလုံးကို စုဆောင်း၍ အိမ်သို့ ထမ်းသွားသည်။ ပြုခဲ့သော အမှုအပေါ် ဘာမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ညီနောင်တို့၏ အချင်းချင်း ကြည်ညိုမှုကို ၎င်းကို အမှတ်မမှတ်ခဲ့သော ရက်စက်မှုက အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်။

မုဆိုးသည် မိမိ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်သည် ရိုက်ခတ်ခံရပြီး ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်း၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများသည် ၎င်း ယူဆောင်လာသော မိသားစုနှင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် သေဆုံးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကြုံတွေ့ရသော အရာကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကြီးမားသောအခါ ၎င်း၏ အိမ်ပျက်အကြွင်းအကျန်များ ပြိုကျ၍ ၎င်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ကမ္ဘာမြေကိုယ်တိုင် ၎င်းကို လက်ခံရန် ပွင့်ဟသွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ မိမိ ဖြစ်ပေါ်စေရန် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိခဲ့သော ထိုဒုက္ခဆီသို့ ၎င်းကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းအတွင်းရှိ ဇာတ်ကောင်များကို အမည်ပေးခြင်းဖြင့် ဤဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ မုဆိုးမှာ ဒေဝဒတ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ၎င်းကို သတိပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော ပညာရှိ ဆရာကြီးမှာ သာရိပုတ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ညီငယ် စူဠနန္ဒိယမှာ အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မိခင်မှာ မဟာပဇာပတိ ဂေါတမီ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်မှာ ပထမဆုံး ကိုယ်ပူဇော်ခဲ့သော အကြီးဆုံးညီ မဟာနန္ဒိယ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပါဠိတိပိဋက၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၂၂ တွင် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဤဖော်ပြပုံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဆရာကြီး၏ မုဆိုးအား ပေးခဲ့သော သတိပေးချက်သည် မုဆိုးက မျောက်မိသားစုအပေါ် လေးကို မော့တင်မီ၊ ကြာမြင့်စွာ ကတည်းက ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤဇာတ်ကြောင်းအား အခြားနည်းဖြင့် မရှိနိုင်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပေးထားသည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ သဘောသဘာဝကို မသိနားမလည်ခြင်းကြောင့် ရက်စက်မှုထဲ ရောက်သွားသူ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းအတွင်း၌ ရှိသည့်အရာနှင့် ထိန်းချုပ်မထားပါက ဘယ်သို့ ဦးတည်သွားမည်ကို ထိုအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သော ပညာရှိတစ်ဦးက ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကြောင်းသည် ၎င်း၏ နောက်ဆုံး ပျက်စီးခြင်းကို ၎င်းအပြင်မှ ရောက်လာသော ဒဏ်ခတ်ခြင်းအဖြစ် မဖော်ပြပေ။ ထိုအစား ဆရာကြီး အမည်ပေးခဲ့သော ကြမ်းတမ်းမှုသည် ကြီးထွားလာ၍ ကောင်းမွန်သော သားနှစ်ယောက်၏ မိသားစုကို ထို့နောက် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် မိသားစုကိုပါ ပျက်စီးစေနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်လာခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။

မဟာနန္ဒိယနှင့် စူဠနန္ဒိယတို့သည် တောင်းပန်ချက်တစ်ခုတည်းကို ညှိနှိုင်း၍ ပြုခြင်း မရှိကြပေ။ ညီနောင်တစ်ဦးစီသည် မိမိ၏ အချိန်တွင်၊ ဆွေးနွေးရန် မလိုဘဲ၊ မိခင်အတွက် မိမိ၏ အသက်ကို ပူဇော်သော တူညီသည့် လဲလှယ်မှုကို ပြုခဲ့ကြသည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြခြင်းသည် ဇာတ်ကြောင်း၏ အဓိက အချက်ဖြစ်ပြီး ချို့ယွင်းချက် မဟုတ်ပေ။ ညီနောင်တစ်ဦးချင်းစီသည် အခြားသူ အရင်ပြုသည်ကို မြင်ရန် မလိုအပ်ဘဲ၊ ကြည်ညိုမှုက သူ့ထံ ဘာကို တောင်းဆိုသည်ကို သိခဲ့ကြသည်။ ပထမ တောင်းပန်ချက် မုဆိုးကို မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီးနောက်မှပင် ဒုတိယ တောင်းပန်ချက် ပေးခဲ့ရခြင်းသည်၊ လုပ်ဆောင်ခြင်းမပြုမီ အခွင့်အလမ်းကို တွက်ချက်မနေသော သစ္စာတည်ကြည်မှုကို ပြသသည်။