ကာလကဏ္ဏိဇာတ် — မင်္ဂလာမရှိသော အမည်ရှိသူ မိတ်ဆွေစစ်

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ပါဠိတော်၌ ဖော်ပြထားသော ဧကနိပါတ်၊ ဇာတ်အမှတ် ၈၃ အဖြစ် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒါယကာကြီး အနာထပိဏ်သူဌေး၏ ငယ်ဖက်သူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့် ဆိုင်သည်။ ထိုသူသည် ကံဆိုးခြင်းကို ဆိုလိုသော “ကာလကဏ္ဏိ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။ ကလေးဘဝတွင် ထိုသူနှင့် အနာထပိဏ်သူဌေးတို့ နှစ်ဦးသည် အတူကစားခဲ့ကြပြီး ကျောင်းတစ်ကျောင်းတည်းသို့ အတူတက်ခဲ့ကြသည်။ နောင်တွင် ထိုသူသည် ဆင်းရဲမွဲတေမှု ကြီးစွာ ကျရောက်လာသည်။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက ခိုလှုံရာ ရှာရန် တွန်းအားပေးသောအခါ အနာထပိဏ်သူဌေးက ကြိုဆိုပြီး အိမ်တော်၏ ကုန်လှောင်ရုံများကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ ဤအချက်ကြောင့် အိမ်နီးချင်းများက ချက်ချင်း တိုင်ကြားကြသည်။ ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝလှသော အိမ်တော်၏ ခန်းမများတွင် အစေခံများက “ကာလကဏ္ဏိ၊ ထပါ” “ကာလကဏ္ဏိ၊ ထိုင်ပါ” ဟု ခေါ်ဆိုသံကို ကြားရခြင်းကို မခံနိုင်ဖြစ်ကြသည်။ ဘုရားရှင်က ပရိသတ်အား၊ နာမည်တစ်ခုတည်းအပေါ် ထိုသစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်ခံရခြင်း ဤတစ်ကြိမ်တည်းမဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားပြီး၊ ယခင်ဘဝမှ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြ၍ ထိုစမ်းသပ်မှုကို ယခင်ကတည်းက မည်သို့ ခံခဲ့ရသည်ကို ပြသခဲ့သည်။

ရှေးကာလ ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ကျော်ကြားမှု ကြီးမားပြီး နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော ရက်ရောသည့် စေတနာရှင် သူဌေးကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်း၏ ငယ်ဖက်သူငယ်ချင်း ကာလကဏ္ဏိသည် အချိန်ကြာလာသောအခါ တူညီသော ဆင်းရဲမွဲတေမှုသို့ ကျရောက်ပြီး ဟောင်းမိတ်ဆွေထံ ခိုလှုံရန် ရောက်လာသည်။ ဘုရားလောင်းက ဝမ်းသာစွာ ကြိုဆိုပြီး အိမ်တော်ထဲသို့ ခေါ်ယူကာ ကုန်လှောင်ရုံနှင့် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ကြီးကြပ်သော အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။

ဆွေမျိုးများနှင့် အိမ်နီးချင်းများ မကြာမီ စိတ်ဆိုးလာကြပြီး ဘုရားလောင်းကို ဝိုင်းရံကာ၊ နာမည်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကံဆိုးခြင်းပင် ဖြစ်သူကို အိမ်တွင် ထားခြင်းသည် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ့ကို ခေါ်တိုင်း အိမ်တော်သို့ ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု ကန့်ကွက်ကြသည်။ ဘုရားလောင်းက နာမည်သည် ခွဲခြားသိရှိရန် အသုံးပြုသော အသံသက်သက်ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဘေးဒုက္ခကို ဖန်တီးနိုင်သော စွမ်းအား မရှိကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ပညာရှိသည် စကားလုံးများဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အကျင့်အားဖြင့် လူကို အကဲဖြတ်သည်။ ကာလကဏ္ဏိသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သစ္စာရှိသော မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အယူသီးမှုကြောင့် မိတ်ဆွေကို မောင်းထုတ်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ ဘုရားလောင်းသည် အခွန်ကောက်ခံရန် အဝေးရှိ ရွာတစ်ရွာသို့ သွားရောက်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု၏ စီမံအုပ်ချုပ်ရေးကို ကာလကဏ္ဏိအား အပ်နှံခဲ့သည်။ သခင် မရှိကြောင်း သိရှိသွားသော လက်နက်ကိုင် ခိုးသူအုပ်စုသည် သန်းခေါင်ယံတွင် အိမ်ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။ ထွက်ပြေးရန်အစား ကာလကဏ္ဏိသည် အခန်းတိုင်းတွင် မီးခွက်များ ထွန်းညှိစေ၊ ကျန်ဝန်ထမ်းများကို စည်ရိုက်စေ၍ ဆိုင်းမှုတ်စေကာ၊ အိမ်အတွင်းတွင် စစ်တပ်အပြည့်အဝ အသင့်ရှိနေသကဲ့သို့ အသံအမျိုးမျိုးဖြင့် အမိန့်များ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ပြခဲ့သည်။ အိမ်ကို စစ်သားများက စောင့်ကြပ်နေသည်ဟု ယုံကြည်သွားသော ခိုးသူများသည် လက်နက်များကို ချထားခဲ့ပြီး မှောင်ထဲသို့ ပြေးကြသည်။ မနက်ရောက်သောအခါ သူတို့၏ ကိရိယာများသည် အပြင်ဘက်တွင် ကျဲကျဲနေတွေ့ရသည်။

ဘုရားလောင်း ပြန်ရောက်လာပြီး မိတ်ဆွေ၏ ဉာဏ်ကောင်းကြောင့် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးနှင့် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို မည်သို့ ကာကွယ်ခဲ့သည်ကို သိရှိသောအခါ ကာလကဏ္ဏိကို ရက်ရောစွာ ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ မိတ်ဆွေကို စွန့်ပစ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော ဝေဖန်သူများကိုလည်း ဆုံးမခဲ့သည်။ ရိုးရှင်းဆုံး စကားလုံးဖြင့် ခိုင်မြဲသော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုသည် နာမည်တစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်သော မည်သည့် အယူသီးမှုထက်မဆို အလေးထားရကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

ဟောပြောချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုစလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ အာနန္ဒာသည် ကာလကဏ္ဏိ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နာမည်ကြောင့် ရွဲ့ချိုင်ခံရသော်လည်း အကျင့်အားဖြင့် သစ္စာရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့သော မိတ်ဆွေ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်မှာ စကားလုံးတစ်လုံးကို လူ၏ စရိုက်အပေါ် တရားစီရင်ခွင့် မပေးခဲ့သော ဗာရာဏသီပြည်မှ ထိုသူဌေးကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဇာတ်တော်၏ သင်ခန်းစာသည် ၎င်း၏ ဘောင်ဇာတ်ကြောင်း ဖြစ်သော အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အိမ်တော်တွင်လည်း တူညီစွာ သက်ဆိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် နာမည်နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို နှိုင်းယှဉ်သော စမ်းသပ်ချက်သည် ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် ဘဝ၌ တူညီသော ရလဒ်ဖြင့် တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးသည် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်မီကပင် နာမည်ကို ရွေးချယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆက်ခံခြင်း ခံရသည်။ အကျင့်ကမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ၏ ရွေးချယ်မှုများမှတစ်ဆင့် တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်ခံရသည်၊ ထိုရွေးချယ်မှုများကို နာမည်က ကြိုတင်မမြင်နိုင်ဘဲ ထိန်းချုပ်လည်း မနိုင်ပေ။ ကာလကဏ္ဏိ၏ ဝေဖန်သူများသည် စကားလုံး၏ အသံကို၊ ပြသခဲ့ပြီးသော သစ္စာရှိမှု၏ တစ်သက်တာထက် ပိုမိုသော အလေးချိန် ရှိသည်ဟု ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ ဘုရားလောင်းက ဤဦးစားပေးမှု ပြောင်းပြန်ဖြစ်မှုကို ပြင်ခဲ့သည်မှာ ရှုပ်ထွေးသော အယူအဆဖြင့် ငြင်းခုံခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့ပြီးသော အကျင့်ရှိသည့် မိတ်ဆွေကို ဆက်လက် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။

ရှေးကာလ သူဌေးကြီး၏ ဇာတ်ကြောင်းကို အနာထပိဏ်သူဌေး၏ ကိုယ်တိုင် အိမ်တော်၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော နီးစပ်သည့် အခြေအနေနှင့် တွဲ၍ ဖော်ပြခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားရှင်သည် ကျင့်ဝတ်တစ်ခုကို အထောက်အထားတစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြရုံသာ မကဘဲ၊ ထိုအချက်ကို ပြသသည်။ နာမည်တစ်ခုက အဆိုးဖြစ်ဟန်ရှိလျှင် ကိုယ်ကျင့်တရား၏ တိုက်ရိုက်အထောက်အထားကိုပင် ကျော်လွှမ်းနိုင်သည့်အခါတိုင်း၊ ဤရိုးရှင်းသော မှားယွင်းသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ရာစုနှစ်များစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ပေါက်လာကြောင်း ပြသသည်။ ပြင်ဆင်ချက်မှာ အမွေဆက်ခံလာသော အသံထက် ပြသခံရသော အကျင့်ကို ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ကြိမ်တည်း အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် သင်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်သည် ကာလကဏ္ဏိ၏ ဖြောင့်မတ်မှုဖြင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ အနာထပိဏ်သူဌေး၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ထောင်စုသည်လည်း ရှေးဦးဥပမာ၏ သင်ခန်းစာကို ပြန်လည် သင်ယူရမည် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြဘဲ သတိပေးချက်တစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။