ကဉ္စနက္ခန္ဓဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၌ ဇာတ်အမှတ် ၅၆ ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဇာတ်ကြောင်းမှာ ဘုရားရှင်၏ တရားဒေသနာကို ကြားနာပြီး သဒ္ဓါတရားကို နှလုံးသွင်းခဲ့သော သာဝတ္ထိမြို့သား လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆိုင်သည်။ သူသည် ရဟန်းဖြစ်လာသည်။ ဆရာများနှင့် အုပ်ချုပ်သူများက သီလအပြည့်အစုံကို သင်ကြားပေးကြသည်။

သူတို့က ဒသသီလ၊ စူဠသီလ၊ မဇ္ဈိမသီလ၊ မဟာသီလ၊ ရဟန်းဝတ်ကျင့်ဝတ် အဆင့်ဆင့်၊ ပါတိမောက္ခ သီလ၊ ရဟန်းစည်းကမ်းများ၊ ဣန္ဒြေဖော်မှု၊ အပြစ်ကင်းသော အသက်မွေးပုံ၊ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို မှန်ကန်စွာ သုံးစွဲခြင်းတို့ကို သင်ကြားပေးကြသည်။ ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းသစ်သည် သီလသည် ကြီးမားလွန်းပြီး အားလုံးကို မစောင့်ထိန်းနိုင်ဟု ထင်မှတ်သည်။

စည်းကမ်းများကို မစောင့်ထိန်းနိုင်လျှင် ရဟန်းဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ် မရှိဟု သူ ဆင်ခြင်သည်။ သူ၏ အကောင်းဆုံး လမ်းမှာ လူ့ဘောင်သို့ ပြန်သွားပြီး အိမ်ထောင်ပြု၍ စေတနာ၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှု အစရှိသည့် အကျင့်ကောင်းများဖြင့် နေထိုင်ရန် ဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ သူက ဆရာများထံ လူ့ဘောင်သို့ ပြန်လည်ရန်နှင့် ဘူးနှင့် သင်္ကန်းများကို ပြန်အပ်လိုကြောင်း ပြောသည်။

ဆရာများက ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါက အနည်းဆုံး ဘုရားရှင်ကို ရှေ့ဦးစွာ နှုတ်ဆက်ရန် ပြောကြသည်။ သူတို့သည် ဓမ္မသဘာ၌ ဘုရားရှင်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ဘုရားရှင်က သူ့အလိုမရှိဘဲ ရဟန်းကို ဘာကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာကြသနည်းဟု မေးသည်။

ရဟန်းများက ငယ်ရွယ်သူသည် သီလကို ကိုယ့်ဖာသာ မစောင့်ထိန်းနိုင်ဟု ထင်ပြီး သင်္ကန်းနှင့် ဘူးကို ပြန်အပ်လိုကြောင်း ရှင်းပြကြသည်။ ဘုရားရှင်က ဘာကြောင့် ဤမျှ ဝန်ထုပ်ကို ပေးထားသနည်းဟု မေးသည်။ လူတစ်ဦးသည် မိမိစွမ်းနိုင်သည်ကိုသာ ပြုနိုင်ပြီး၊ ထိုထက် မပိုနိုင်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဤအမှားကို နောက်တစ်ကြိမ် မပြုရန်နှင့် ကိစ္စကို ကိုယ်တော်တိုင် ဆောင်ရွက်မည်ဟု ရဟန်းများကို မှာကြားသည်။

ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းအား သီလသုံးပါးကိုသာ စောင့်ထိန်းနိုင်ပါသလားဟု မေးသည်။ လူငယ်က ဖြေပါသည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားရှင်က ဝစီ၊ စိတ်နှင့် ကိုယ်ကာယ၏ တံခါးသုံးပေါက်ကို စောင့်ရှောက်ပြီး၊ စကား၊ အတွေးနှင့် လုပ်ရပ်တွင် မကောင်းမှု မပြုဘဲ၊ ပြန်သွားပြီး ဤသုံးပါးကိုသာ စောင့်ထိန်းရန် မိန့်တော်မူသည်။

လူငယ်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ စောင့်ထိန်းမည်ဟု ဝန်ခံသည်။ ဆရာများနှင့်အတူ ပြန်သွားပြီး တံခါးသုံးပေါက်ကို စောင့်ရှောက်သည်။ ဆရာများက သီလအားလုံးကို ပြောပြပြီးဖြစ်သည်ဟု ထင်သော်လည်း၊ သူတို့သည် ဘုရားမဟုတ်သောကြောင့် ဤမျှပင်လျှင် နားလည်အောင် မပြနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူ ထင်မြင်သည်။ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓသည် တရား၏ အရှင်အဖြစ် သီလကြီးမားလှသည်ကို သုံးပါးအဖြစ် ချုံ့ပြီး သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသခဲ့သည်။

သူသည် ဉာဏ်ရလာပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရဟန္တာဖြစ်ခြင်း၊ ထေရဝါဒ၏ အကျင့်ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော လွတ်မြောက်မှု အပြည့်အဝကို ရရှိခဲ့သည်။ ဓမ္မသဘာရှိ ရဟန်းများက ထိုအကြောင်းကြားသိသောအခါ ဘုရားရှင်၏ ပညာအရည်အချင်းကို အံ့သြစွာ ဆွေးနွေးကြသည်။ သီလကို ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ထွက်ခွာလိုသော ငယ်ရွယ်သူ၏ သီလသည် အားလုံးကို ထည့်သွင်းထားသော သုံးပါးသီလ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဓမ္မသဘာသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ ဆွေးနွေးနေသည်ကို သိရှိတော်မူသည်။ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ပင်လျှင် တစ်စတစ်စ ယူလျှင် ပေါ့ပါးလာကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထိုနည်းတူ ရှေးပညာရှိများသည် ကြီးမားသော ရွှေတုံးကို မချီနိုင်သဖြင့် ပထမဦးစွာ ခွဲပြီး၊ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ဘဏ္ဍာကို ယူဆောင်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ရွာတစ်ရွာတွင် လယ်သမားအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ရွာတစ်ရွာ တည်ရှိခဲ့ဖူးသော မြေကွက်တစ်ခုတွင် ထွန်ယက်နေသည်။ ကာလကြာမြင့်စွာ ရှေးကတည်းက ချမ်းသာသော ကုန်သည်တစ်ဦး သေဆုံးပြီး၊ ထိုမြေကွက်တွင် ရွှေတုံးကြီးတစ်ခုကို မြှုပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုရွှေတုံးသည် လူ၏ ပေါင်ခန့် ထူပြီး ပေ လေးတောင် ရှည်သည်။

ထွန်ယက်တူသည် ရွှေတုံးကို ထိမိပြီး ပိတ်မိသွားသည်။ သစ်ပင်၏ ပြန့်ပွားသော အမြစ်ဟု ထင်ပြီး ၎င်းကို တူးယူသည်။ ထိုအရာသည် မှန်ကန်စွာ ဘာဖြစ်သည်ကို သိရှိသောအခါ ရွှေမှ မြေညှိများကို သန့်စင်ရန် စတင်သည်။

နေဝင်ချိန် နေ့လုပ်ငန်းပြီးဆုံးသောအခါ လယ်သမားသည် ထွန်ယက်တူနှင့် ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းသည်။ ရွှေတုံးကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး အိမ်သို့ သယ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ကိုယ်ထောင်ပင် မမြှင့်နိုင်ပေ။

သူသည် ရွှေတုံးရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်းနှင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားသည်။ အသက်မွေးရန် အချို့၊ ဘဏ္ဍာအဖြစ် မြှုပ်ထားရန် အချို့၊ ကုန်သွယ်ရန် အချို့ နှင့် စေတနာ၊ ကုသိုလ် အစရှိသည်တို့အတွက် အလှူပေးရန် အချို့ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုအစီအစဉ်ကို ထည့်သွင်းပြီး ရွှေတုံးကို လေးပိုင်းခွဲလိုက်သည်။

ခွဲခြင်းကြောင့် ဝန်ထုပ်သည် သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူလာသည်။ သူသည် ရွှေလေးပိုင်းကို အိမ်သို့ သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်းတွင် ခွဲခြင်းကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားခြင်း မရှိ၊ အထူး အံ့ဖွယ်အရာလည်း မပါဝင်ပေ။ အချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်၊ အစုလိုက်သည် အလွန်လေးလံပြီး အပိုင်းလိုက်ဆိုလျှင် မလေးလံ ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လယ်သမားသည် စေတနာနှင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများဖြင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကံကြမ္မာအလိုက် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ကျမ်းတွင် သူ့အကြောင်း နောက်ထပ် ဖော်ပြချက် မရှိပေ။

သင်ခန်းစာပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ ၎င်းတွင် စိတ်နှလုံးကို ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြည့်စေပြီး၊ ငြိမ်းချမ်းမှုအတွက် တရားကို ကျင့်ကြံသူသည် အောင်ပွဲကို ရရှိကာ ချည်နှောင်ခြင်းအားလုံးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဘုရားရှင်သည် သူ၏ ဟောပြောချက်ကို အရဟတ္တဖိုလ်ကို ထိပ်ဆုံး ရောက်အောင် ဦးဆောင်တော်မူခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ဆက်စပ်မှုကို ပြသပြီး ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုအခါက ရွှေတုံးရရှိသော လူသည် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၅၆ တွင် အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေသော အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ရှိသည်။ ယခု ဇာတ်ကြောင်းတွင် ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းသည် ကျင့်ဝတ်အစုလိုက်ကြောင့် ဖိစီးခံရပြီး ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ရှေးဇာတ်ကြောင်းတွင် လယ်သမားသည် ရွှေတုံးတစ်ခုလုံးကြောင့် ဖိစီးခံရပြီး ခွဲရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ယူလျှင် သယ်ယူနိုင်ဖွယ် ဖြစ်လာသည့် လေးလံသော အရာများ ဖြစ်သည်။

ရဟန်းငယ်အတွက် ဘုရားရှင်၏ သုံးပါးသီလသည် အနိမ့်တန်းသင်ကြားချက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဝစီ၊ စိတ်နှင့် ကိုယ်ကာယ၏ တံခါးများကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး၊ ငယ်ရွယ်သူသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရဟန္တာဖြစ်ခဲ့သည်။ လမ်းကို တစ်ကြိမ်တည်း လျှောက်ရန် မလိုဘဲ၊ ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ဖြင့် ဝန်ထုပ်ကို တစ်စတစ်စ ထမ်းဆောင်ခြင်းဖြင့် သွားနိုင်ကြောင်း ဤဇာတ်တော်က ဖတ်ရှုသူအား သတိပေးသည်။