ကာရဏ္ဍိယဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ရဟန်းများကြားတွင် ဓမ္မစေနာပတိဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော ရှင်သာရိပုတ္တ ကြောင့်ဖြစ်သည်။ သာရိပုတ္တသည် ခရီးသွားရင်း တွေ့ဆုံသမျှ လူတိုင်းကို သီလဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်များ ဟောပြောလေ့ ရှိသည်။ ထိုလူများထဲတွင် သူတို့၏ အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု အမှန်တကယ် မရှိသော မုဆိုးနှင့် ငါးဖမ်းသူများလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုသူတို့သည် ယဉ်ကျေးစွာ နားထောင်ပြီး ပြင်ပအားဖြင့် ရိုသေကြသော်လည်း၊ သင်ကြားချက်ကို အမှန်တကယ် မလိုက်နာကြပေ။ အခြားရဟန်းများက ဤပုံစံကို သတိပြုမိပြီး၊ ဓမ္မကို လက်ခံရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိသူများကိုသာ ဟောကြားရန် ညင်သာစွာ အကြံပေးကြသည်။ သာရိပုတ္တသည် အကြံပေးချက်ကို ကြားသော်လည်း၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သင်ကြားချက် ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် မှန်ကန်သလားဟု သံသယဖြင့် စိတ်ထိခိုက်နေခဲ့သည်။

အဖြေရှာရန် ဘုရားရှင်သည် ဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းက စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် တက္ကသီလာတွင် ကမ္ဘာကျော် ဆရာတစ်ဦး၏ အကြီးဆုံး တပည့် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုဆရာသည် သာရိပုတ္တကို စိတ်ထိခိုက်စေသော အလေ့အကျင့်နှင့် တူညီသော အလေ့အကျင့် ရှိခဲ့သည်။ လမ်းကြုံသမျှ လူတိုင်းကို သီလပညတ်များ ဟောပြောသည်၊ ထိုသူများက မေးမြန်းခြင်း ရှိသည် ဖြစ်စေ၊ ပြောင်းလဲလိုသည့် အရိပ်အယောင် ရှိသည် ဖြစ်စေ မရှိသည်ကို မကြည့်ဘဲ ဟောပြောသည်။ သူ ဟောပြောသော ရွာသားများသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသော်လည်း သူတို့ကို လိုက်နာခြင်း မရှိကြပေ။ ထိုဆရာ၏ တပည့်များက ဤပုံစံကို သတိပြုမိပြီး၊ နားမထောင်မည့် သူများအား အချိန်ကို ဖြုန်းတီးခြင်းမှ ရပ်ရန် တောင်းဆိုကြသော်လည်း၊ ဆရာသည် ယခင်အတိုင်း ဆက်လက် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရွာသားအချို့က ဆရာကြီးများကို ပူဇော်သော ဓလေ့ရှိသည့် ဗြာဟ္မဏ မုန့်များကို လာရောက်လက်ခံရန် ဆရာကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ အခြားနေရာ၌ အလုပ်များနေသဖြင့် ဆရာသည် အကြီးဆုံးတပည့် ကာရဏ္ဍိယ နှင့် သူ၏ အောက်တွင် သင်ယူနေသော ငယ်သား ငါးရာကို အစားလွှတ်လိုက်သည်။ အဖွဲ့သည် ရွာသို့ သွားရောက်ပြီး ဆရာ၏ အမည်ဖြင့် လှူဒါန်းမှုများကို လက်ခံကာ၊ တောလမ်းအတိုင်း တက္ကသီလာဆီသို့ ပြန်လှည့်လာကြသည်။

အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ကာရဏ္ဍိယသည် ဆရာ၏ ကိုယ်ပိုင် အပြုအမူ၏ အားနည်းချက်ကို ဆရာကိုယ်တိုင် မြင်လာစေရန် ဆရာကို မလေးစားဘဲ တိုက်ရိုက် မပြောဘဲ နည်းလမ်းကို ရှာနေသည်။ လမ်းဘေးတွင် ကျောက်တောင်ထဲရှိ သဘာဝ ဂူကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ကာရဏ္ဍိယသည် ထိုဂူနားတွင် ရပ်ပြီး ကျောက်ခဲကြီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ယူကာ ဂူဝဘက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ချနေသည်။ ထို့ကြောင့် အလုပ်ကြီးတစ်ခုကို စိတ်ဝင်စားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ တပည့်ဖော်များက ထိုအပြုအမူကို မြင်ရသဖြင့် အံ့ဩကြသော်လည်း ဘာမျှ မပြောဘဲ ၎င်းတို့၏ ကြီးကြပ်သူ ဘာလုပ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဆရာသည် နောက်ပိုင်း ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို ကြားသိပြီး ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြည့်ရှုသောအခါ၊ ကာရဏ္ဍိယအား တောအုပ်ထဲတွင် ဂူတစ်ခုထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပစ်ချနေခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် တစ်ဦးတည်း လုပ်နေသနည်းဟု တိုက်ရိုက် မေးသည်။ ၎င်းသည် ဆရာ၏ အရည်အချင်းအရှိဆုံး တပည့်အဖို့ ထူးဆန်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အလုပ်ဖြစ်သဖြင့်၊ ကာရဏ္ဍိယ ဘာကို ရည်ရွယ်နေသည်ကို ဆရာက နားလည်လိုသည်။

ကာရဏ္ဍိယက ကမ္ဘာမြေ တစ်ခုလုံး လူ့လက်ဖဝါးကဲ့သို့ ချောမွေ့ညီညာသည်အထိ မြေပြင်ရှိ အကွက်ကွက်နိမ့်နေသော နေရာများ ဖြည့်ရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ဖြေသည်။ ဂူတစ်ခုချင်းစီ၊ အကွက်တစ်ခုချင်းစီ အဆင့်ဆင့် တည်ငြိမ်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး မညီညာသော ကမ္ဘာသည် လုံးဝ ညီညာလာသည်အထိ ဆက်လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ပြောသည်။ ဤအရာကို ဟာသ မဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးပြီး တန်ဖိုးရှိသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောဆိုသည်။

ဆရာက မည်သည့် လူသား မျှ ကမ္ဘာမြေ တစ်ခုလုံးကို ညီညာစေနိုင်သော စွမ်းအား မရှိကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။ ကာရဏ္ဍိယသည် ဤဂူတစ်ခုကိုပင် ကျောက်ခဲပစ်ခြင်းဖြင့် မဖြည့်နိုင်ပါဟု ပြောကြားသည်၊ မည်မျှ ကြာကြာ ကြိုးစားစေကာမူ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအလုပ်သည် လူ့အင်အားနှင့် လူ့အသက်တာ၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သည်ဟု ဆရာက မတွန့်တိုဘဲ ဆိုပြီး၊ တပည့်သည် ထိုအမှန်တရားကို သိမြင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

ထို့နောက် ကာရဏ္ဍိယက ဆရာ၏ ကိုယ်ပိုင် စကားကို ပြန်လည် ပြောဆိုသည်။ ခိုင်မာပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသော လူတစ်ဦးပင် မြေကို ညီညာစေခြင်း သို့မဟုတ် ဂူတစ်ခုကို ဖြည့်ခြင်း အင်အား မရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့အတူ သင်ကြားချက်ကို ကြားသော လူတိုင်းက လက်ခံပြီး အသက်ဖြင့် ကျင့်ကြံမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းသည် မသင့်လျော်ကြောင်း ဆိုသည်။ သဘောမတူသူများ သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲရန် ငြင်းဆိုသူများသည် မညီညာသော၊ ခေါင်းမာသော မြေကြီး၏ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်သည့်အရာကို ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် မည်သူမျှ အပြီးသတ်၍ မရနိုင်သော ညီညာစေခြင်းကို ခုခံခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတို့ထံမှ သဘောတူညီမှု ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ခြင်းသည် မြေကြီးကို စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ကိုယ့်ဖာသာ ညီညာစေရန် မျှော်လင့်ခြင်းထက် ပိုမိုမှန်ကန်ခြင်း မရှိပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာသည် ၎င်း၏ ဉာဏ်ကောင်းသော တပည့်က ဆရာကို ကြာရှည်စွာ ပြသနေသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ကမ္ဘာမြေကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ညီညာအောင် ဘယ်တော့မျှ မပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း ဝန်ခံသည်။ အလားတူ လူအားလုံးကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ သဘောတူညီအောင် ဘယ်တော့မျှ ဦးဆောင်၍ မရနိုင်ကြောင်း၊ မည်မျှ သည်းခံစွာ သို့မဟုတ် ဇွဲရှိရှိ ဟောပြောပါစေ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ကာရဏ္ဍိယ၏ ပညာကို ချီးမွမ်းပြီး ထိုနေ့မှစ၍ စိတ်ဝင်စားမှု မပြသသူများအပေါ် သီလသင်ကြားချက်ကို အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးခြင်း အလေ့အကျင့်ကို နည်းပါးစေခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် သာရိပုတ္တနှင့် စုဝေးနေသော ရဟန်းများအား ဤဇာတ်ကြောင်းကို ပြီးဆုံးသောအခါ ဇာတ်ကောင်များကို ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြတော်မူသည်။ တက္ကသီလာ၏ ဗြာဟ္မဏ ဆရာမှာ ထိုရှေးဘဝ၌ သာရိပုတ္တ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ဂူဖြင့် သင်ကြားခဲ့သော ဉာဏ်ကောင်းသည့် တပည့် ကာရဏ္ဍိယမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ဘုရားလောင်းအဖြစ် ၎င်း၏ ယခင်ဘဝ၌ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ရှင်သာရိပုတ္တသည် ဘဝများစွာ ကြားမှ ၎င်း၏ အကြာကြာ ရှိနေသော အလေ့အကျင့်ကို တစ်ကြိမ်ရှေးက မြင်ပြီး ညင်သာစွာ ပြင်ဆင်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ၊ ထိုသင်ကြားချက်ကို စိတ်နှလုံးထဲ သိမ်းထားခဲ့သည်။

ကာရဏ္ဍိယဇာတ်ကို ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ ပါဠိတော်၏ ဇာတ်တော်စုစည်း၏ ဇာတ်အမှတ် ၃၅၆ ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်၊ စံ ပါဠိစာသင်ကျမ်း ထုတ်ဝေချက်၏ တတိယတွဲတွင် တွေ့ရှိသည်။ ၎င်းသည် ပညာ၏ ပါရမီ၊ ဉာဏ်ရည် ပြည့်ဝမှုဆိုင်ရာ ကျယ်ပြန့်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ သွန်သင်ချက်နှင့် သက်ဆိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်း၏ သင်ခန်းစာသည် အခြားသူကို နူးညံ့စွာ ပြင်ဆင်ခြင်းထက် အခြေအနေကို ပညာရှိစွာ ဖတ်ရှုခြင်းနှင့်လည်း အများကြီး ဆိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ သင်ကြားခြင်းသည် အသုံးမဝင်ဟု ဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် မည်သည့် ဟောပြောမှုမျှ လူတိုင်းကို သဘောတူစေရန် မတွန်းအားပေးနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်ခဲပစ်ခြင်းဖြင့် မြေကို ညီညာအောင် မပြုလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ပညာရှိ ဆရာသည် ကြိုးပမ်းမှုကို အမှန်တကယ် အမြစ်တွယ်နိုင်သည့် နေရာသို့ ဦးတည်စေသည်၊ ဘယ်တော့မျှ ညီမည် မဟုတ်သော မြေပေါ်တွင် မကုန်ဆုံးစေရန် ဟု ဤဇာတ်ကြောင်းက အကြံပြုသည်။