ပဉ္စာဝုဓဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ အကျင့်တရားလမ်းစဉ်အတွက် ကြိုးပမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်း၏ နောက်ဆုတ်မှုအကြောင်း မေးမြန်းသောအခါ ရဟန်းက ဖွင့်ဟ ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းကို တိုက်ရိုက် ဆုံးမခြင်းမပြုဘဲ၊ ရှေးအခါက ပညာရှိနှင့် ကောင်းမြတ်သူတို့သည် စွန့်လွှတ်ရန် အလွယ်ဆုံးဖြစ်ဟန်ရှိသော အခိုက်အတန့်၌ပင် မတုန်လှုပ်သော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် အောင်ပွဲကို ရခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုကြိုးပမ်းမှု၏ အကျင့်ဆိုင်ရာ ပုံစံကို ပြရန် ကိုယ်တော်၏ ရှေးဘဝ ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း နန်းစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် မင်းသားအဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူခဲ့သည်။ မွေးဖွားချိန်၏ လက္ခဏာများကို ဖတ်ရှုသော ဗြာဟ္မဏ ရှစ်ရာက ဤမင်းသားသည် လက်နက်ငါးပါး၌ အထူးကျွမ်းကျင်သဖြင့် ဇမ္ဗူဒ္ဝီပတစ်ခုလုံး၌ အတူမရှိသော အလွန်ကြီးမားသည့် မင်းကြီး ဖြစ်လာမည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည်။ ဤဒဿနအတိုင်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ပဉ္စာဝုဓမင်းသား ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြသည်။

သင့်တော်သော အရွယ်ရောက်သောအခါ မင်းသားသည် ကျော်ကြားသော ဆရာကြီးထံ သင်ယူရန် တက္ကသီလာပြည်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ စစ်ပညာနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးပညာကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ သင်ကြားမှု ပြီးဆုံးသောအခါ ဆရာက မိမိ၏ လက်နက်ငါးပါးကို ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ မြားငါးဆယ်ပါသော လေး၊ ဓား၊ လှံ၊ ဒုတ်နှင့် ဒိုင်း တို့ ဖြစ်သည်။ ဤကိရိယာများသည် မွေးဖွားစဉ်က ကိုင်ဆောင်မည်ဟု ဟောကြားခဲ့သော ကိရိယာများ ဖြစ်သည်။

ဗာရာဏသီသို့ ပြန်လာစဉ် မင်းသားသည် နက်ရှိုင်းသော တောနယ်အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာရှိ ရွာသားများက တောအတွင်းသို့ မဝင်ရန် အရေးတကြီး သတိပေးကြသည်။ တောအတွင်း၌ “အမွေးကပ်” ဟု အမည်ရသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ဘီလူးတစ်ကောင် နေထိုင်ပြီး၊ ထန်းပင်ကဲ့သို့ မြင့်မားကာ ခေါင်းမှာ ဥယျာဉ်ခန်းတစ်ခုလောက် ကြီးမားသည်ဟု ဆိုသည်။ လမ်းဖြတ်သွားသော ခရီးသွားတိုင်းကို သတ်ဖြတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မင်းသားသည် မကြောက်ဘဲ တစ်ဦးတည်း တောအတွင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

တောအတွင်း နက်ရှိုင်းရာ၌ ဘီလူးသည် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း မင်းသား၏ ရှေ့တွင် ထမြောက်လာပြီး မြင့်မားကာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ဘီလူးက မင်းသားသည် ငါ၏ နေ့လယ်စာ ဖြစ်ရမည်ဟု ကြေညာသည်။ ပဉ္စာဝုဓမင်းသားက လေးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး၊ အဆိပ်ပါသော မြားငါးဆယ်ကို ဘီလူးဆီသို့ တစ်စီးပြီးတစ်စီး ပစ်လွှတ်ခဲ့သည်။

မြားတိုင်းသည် ဘီလူး၏ ထူထပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမွေးကို ထိမှန်ကာ အန္တရာယ်မရှိစွာ ကပ်ငြိနေခဲ့သည်။ သွေးမထွက်ဘဲ ဆံပင်ထုံးခဲ့သော အမွေးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မင်းသားက ဓားဆွဲ၍ ထိုးခုတ်သော်လည်း အမွေးတွင် ငြိသွားသည်။ လှံကို ပစ်ပေါက်သော်လည်း ကပ်ငြိသွားသည်။ ဒုတ်ကို အစွမ်းကုန် ရိုက်ချသော်လည်း ဘီလူး၏ အသားအမွေးတွင် ဖမ်းမိ၍ ကိုင်ထားခံရသဖြင့် မင်းသား၏ လက်တွင် လက်နက်တစ်ခုမျှ မကျန်တော့ပေ။

ထိုအခြေအနေတွင်ပင် မင်းသားသည် မစိတ်ပျက်ဘဲ၊ ညာလက်ဖြင့် ထိုးရာ လက်ကပ်ငြိသွားသည်။ ဘယ်လက်ဖြင့် ထိုးရာလည်း ကပ်ငြိသွားသည်။ ညာခြေဖြင့် ကန်ရာ၊ ထို့နောက် ဘယ်ခြေဖြင့် ကန်ရာ၊ ခြေနှစ်ဖက်စလုံးလည်း ဖမ်းမိသွားသည်။ ဤနည်းဖြင့် မင်းသားသည် ငါးပါးသော နည်းလမ်းဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံရကြောင်း တွေ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ အင်္ဂါတိုင်းနှင့် လက်နက်တိုင်းသည် ဘီလူး၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ အကူအညီမဲ့စွာ ကပ်ငြိနေပြီး၊ ဘီလူး၏ သနားညှာတာမှုအပေါ်တွင်သာ လုံးဝမှီခိုနေရသည်။

ဤမျှ အပြည့်အဝ ချုပ်နှောင်ခံရသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မပြသော မင်းသားကို ဘီလူး အံ့ဩစွာ ကြည့်ရှုသည်။ ထို့ကြောင့် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျက် အဘယ်ကြောင့် မတုန်လှုပ်သနည်းဟု ဘီလူးက တိုက်ရိုက် မေးမြန်းသည်။ မင်းသားက ဖြေကြားသည်မှာ ဤလောကတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသက်တိုင်းသည် အချိန်တန်လျှင် မလွဲမသွေ သေဆုံးရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဤသစ္စာတရားကြောင့် မိမိ၏ သေဆုံးပုံ၌ ကြောက်ရွံ့ရန် မကျန်တော့ကြောင်း ဖြစ်သည်။

မင်းသားက နောက်ထပ် သတိပေးချက်တစ်ခု ထပ်ထည့်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ဘီလူးက ဘယ်တော့မှ ကြေအောင် မစားနိုင်သော ဝဇီရစိန်ဓား ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ဘီလူးက မင်းသားကို တစ်ခါတည်း မျိုချရန် ရွေးချယ်ပါက ထိုဓားက အကျိုးသက်ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ သေဘေးရှေ့တွင် မင်းသား၏ ငြိမ်သက်မှုကြီးမားလှပုံကြောင့် အံ့ဩသွားသော ဘီလူးက သူ၏ သတ္တိကို လူသားတို့တွင် မည်သူနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရဟု ယူဆပြီး၊ မင်းသားကို ဘာမျှ မထိခိုက်စေဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ဘီလူး၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်သော်လည်း ဘုရားလောင်းသည် ချက်ချင်း မသွားခဲ့ပေ။ စိတ်နှလုံး ပြောင်းလဲလာသော ထိုသတ္တဝါအား ကံနှင့် ၎င်း၏ အကျိုးဆက်များအကြောင်း ဟောကြားပြီး၊ ထိုနေ့မှစ၍ ပဉ္စသီလ ကို ဆောက်တည်ရန် ကတိပြုစေခဲ့သည်။ ခရီးသွားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ထိုဘီလူးသည် ထိုတောအတွင်းရှိ တောစောင့်နတ်ဝိညာဉ် ဖြစ်လာပြီး၊ ထိုတောအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားသူများကို အကာအကွယ်ပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မင်းသားသည် ဗာရာဏသီသို့ ဆက်လက် သွားခဲ့ပြီး အချိန်တန်သောအခါ ပလ္လင်ကို ဆက်ခံကာ မင်းအဖြစ် နန်းစံခဲ့သည်။ တောအတွင်း၌ သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ထိုကြောက်ရွံ့မှုမရှိသော ငြိမ်သက်မှုဖြင့် လမ်းညွှန်သော ရှည်လျားပြီး ကောင်းမြတ်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကာ၊ သူ၏ နေ့ရက်များ အဆုံးတွင် ကွယ်လွန်တော်မူခဲ့သည်။

ဤဟောကြားချက်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ထိုရှေးရှေးတောအတွင်းရှိ ဘီလူး အမွေးကပ်ကို ထိုဘဝတစ်ခုတည်းတွင် အင်္ဂုလိမာလ ဟု ဖော်ပြပြီး၊ ပဉ္စာဝုဓမင်းသားကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဟု ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုကဲ့သို့ ကြိုးပမ်းမှု၏ အသီးအနှံအကြောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် ဟောကြားတော်မူသည်- စိတ်နှလုံးကို အတွယ်အတာ မဖမ်းစီးပါက၊ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိရန် ဓမ္မကို ကျင့်ကြံပါက၊ ထိုလမ်းကို လျှောက်သူသည် အောင်ပွဲကို ရရှိပြီး ချည်နှောင်ထားသော ကိလေသာ ကြိုးတိုင်းကို အပြည့်အဝ ဖြတ်တောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ပါဠိတော်၏ ဇာတ်တော်စုဖြစ်သော ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဧကနိပါတ်ရှိ အမှတ် ၅၅ ပဉ္စာဝုဓဇာတ်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်း၏ နောက်ဆုတ်ခဲ့သော ထိုအခိုက်အတန့်အတွက် ဆုံးမစကားအဖြစ် ယနေ့တိုင် တည်မြဲနေသည်။ အပြင်ပန်း လက်နက်အားလုံး ပျက်ပြယ်သွားပြီး၊ အတွင်းရှိ ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ကျန်ရစ်သော အခိုက်အတန့်ဖြစ်သည်။ လေးမရှိ၊ ဓားမရှိ၊ လွတ်လပ်သော အင်္ဂါတစ်ခုမျှ မရှိသော မင်းသားသည်ပင် အောင်နိုင်ခြင်းမခံရပေ။ အမွေးကပ်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်၍ မရနိုင်သည်မှာ သူ၏ လက်နက်များမဟုတ်ဘဲ၊ သေဘေးကို ရင်ဆိုင်နိုင်စေသော၊ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် မိမိ၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးခြင်းအစား ဘီလူးတစ်ကောင်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်စေသော ကြောက်ရွံ့မှုမရှိသော ရှင်းလင်းမှုသာ ဖြစ်သည်။