သကုဏဂ္ဃိဇာတ် - ငုံးငယ်နှင့် သိမ်းငှက်တို့၏ အားပြိုင်ပွဲ

ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတို့အား မိမိ၏ ဆွမ်းခံနယ်မြေမှ အခြားသူ၏ နယ်မြေသို့ မည်သည့်အခါမျှ မလျှောက်သင့်ကြောင်း ဆုံးမတော်မူခဲ့သည်။ မိမိအကျင့်သိက္ခာ နယ်မြေထက် ကျော်လွန်၍ လျှောက်သွားသူသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု သတိပေးတော်မူပြီး၊ ဤအချက်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြရန် ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ငှက်ငယ်တစ်ကောင်၏ အဖြစ်၌ ဤသင်ခန်းစာကို ရှေးကတည်းက ရရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ ရှေးဟောင်းဗာရာဏသီတိုင်း၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ထွန်ယက်ထားသော လယ်ကွက်တစ်ခု၌ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်သော ငုံးငယ်တစ်ကောင် အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ မြင့်မားသော ထွန်ကြောင်းများနှင့် နေဖြင့်ခိုင်မာသော မြေစိုင်ခဲကြီးများ၏ အကွယ်အကာအောက်၌ ကြဲထားသော အစေ့များကို လုံခြုံစွာ စားသောက်လေ့ ရှိသည်။ ရာသီတိုင်း မြေစိုင်ခဲတစ်ခုမှ တစ်ခု ခုန်တက်၍ ထွန်ကြောင်းတွင် ပေါ်လာသော မြက်စေ့များကို ကောက်ယူစားသုံးလေ့ ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ သက်သာစွာ နေနိုင်ရခြင်းမှာ မြေကြီးကိုယ်တိုင်သည် သူ့မိတ်ဆွေ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း—ထွန်ကြောင်းများသည် အလွန်ကျဉ်း၍ မြေစိုင်ခဲများသည် အလွန် နီးကပ်စွာ နေသဖြင့် မည်သည့် စွန့်စားသတင်းသော သိမ်းငှက်မျှ မိမိအတောင်ကို ခေါက်၍ ငုံးကို ထိုးဆွဲနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ခိုင်မာသော မြေကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ကာ ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါ အရုဏ်တက်ချိန် တောက်ပသော မနက်တစ်ခုတွင်၊ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အစားရေစာကို လွန်လွန်ကဲကဲ တောင့်တသဖြင့်၊ ငုံးငယ်သည် မိမိ၏ ရိုးရာနယ်မြေမှ အလွန်ဝေးသော တောအစွန်ရှိ ကျယ်ပြောင်းလင်းသော လွင်ပြင်သို့ လျှောက်သွားမိလေသည်။ ထိုနေရာ၌ မသိကျွမ်းသော အစေ့များ စားသုံးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် လောဘကြီးသော သိမ်းငှက် (ဤဘဝ၌ ဒေဝဒတ် ဟု အမည်ရှိသည်) သည် မြင့်မားသော သစ်ပင်ပေါ်တွင် နားနေစဉ် မခိုကွယ်နိုင်သော ငုံးကို တွေ့မြင်ကာ အတောင်ခေါက်၍ ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထိုးဆင်းလာပြီး ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများနှင့် တုန်လှုပ်နေသော ငုံးငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

မြေဖုံထဲ၌ ညှစ်ချကျခံနေရသော ငုံးငယ်သည် ပြင်းစွာ ညည်းတွားစတင်လေ၏—'အို... ငါသည် မိမိ၏ ရိုးရာကျက်စားရာမှ စွန့်ခွာခဲ့ခြင်းကြောင့် မည်မျှ မိုက်မဲလိုက်ပါသနည်း! ဖခင်မှအမွေဆက်ခံထားသော ကာကွယ်ပေးသော မြေစိုင်ခဲများ ကြားတွင် ငါ ကျန်ရှိနေခဲ့မည်ဆို၊ ဤမာန်မာန ကြီးသော သိမ်းငှက်သည် ငါ့ကို မည်သည့်အခါမျှ မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့ပေ!' ခြေသည်းများသည် သူ့ကျောကို ထိုးဝင်နေစဉ်ပင် သူသိရှိခဲ့သည်မှာ တောင်ကဲ့သို့ပုံစု၍ ထားသော မြေစိုင်ခဲများနှင့် ထိုးဆင်းလာသော သိမ်းငှက်၏ အတောင်များအတွက် အလွန်ကျဉ်းသော ထွန်ကြောင်းများသည် သူ့မျိုးရိုးတစ်ခုလုံးကို မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကင်းကင်းစွာ ထားရှိစေခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ပြင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ခေတ္တခဏ စူးစမ်းလိုစိတ်အတွက် ထိုကြာရှည်သော လုံခြုံမှုကို ချိုးဖောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုတည်း။

သိမ်းငှက်သည် ခြေရာလိုက်ကောင်များ၏ ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် ဖောင်းကားနေပြီး၊ မည်သည့် ညံ့ဖျင်းသော မြေသား အပိုင်းအစမျှ မိမိအား ဦးတည်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးထံမှ မည်သူ့ကိုမျှ မကာကွယ်နိုင်ကြောင်း ယုံကြည်စွာ သရော်ပြောလေသည်—'အို... ဆင်းရဲသော သတ္တဝါ! သင့်ညံ့ဖျင်းသော နယ်မြေသည် ငါ့ခြေသည်းကို ဆီးတားရန် မည်သို့ပြုနိုင်မည်နည်း? သင့် အံ့ဖွယ် ခံတပ်သည် အဘယ်မှာနည်း?' ငုံးငယ်သည် ရဲစွမ်းစွာ ပြန်ဖြေလေသည်—'ငါ့ခံတပ်မှာ ထွန်ယက်ထားသော လယ်ကွက်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတွင် ရေစက်မြေစိုင်ခဲထုများသည် တောင်များကဲ့သို့ပုံစုလျက် ရှိသည်!' မာန်ထောင်လွှားသော သိမ်းငှက်သည် ပြုံးရယ်လျက်—'သို့ဆိုလျှင် သွားလော့! ငါ သင့်ကို ညံ့ဖျင်းသော မြေစိုင်ခဲများထံ ပြန်လွှတ်ပေးမည်! ရပ်တည်ပြီး ကြည့်ရှုလော့ သင့်မြေစိုင်တောင်များသည် ငါ့ထိုးဆင်းမှု၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာမှ သင့်ကို ကာကွယ်နိုင်မည်လော!'

ငုံးငယ်သည် ထွန်ယက်ထားသော လယ်ကွက်ဆီသို့ ပြန်ပျံသွားကာ၊ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ကြီးမားခိုင်မာသော မြေစိုင်ခဲထုကြီး တစ်ခု၏ ထိပ်ပေါ်သို့ ပြေးတက်ပြီး၊ 'ယခု ဆင်းလာလော့ သိမ်းငှက်ကြီး! ငါ စောင့်နေပါသည်!' ဟု အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုလေသည်။ အမျက်ဒေါသ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်နေသော သိမ်းငှက်သည် မြင့်မားသော ကောင်းကင်ထဲသို့ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပျံတက်သွား၍ အတောင်ခေါက်ကာ ငုံးငယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သေစေနိုင်သော ထိုးဆင်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လေသည်။ ထိရောက်မည့် အချိန် စက္ကန့်ဝက်မျှသာ ကျန်ချိန်တွင် ငုံးငယ်သည် မြေစိုင်ခဲ၏ အောက်ခြေသို့ ချက်ချင်းငုပ်လျှိုးလေသည်။ မိမိ၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော သိမ်းငှက်သည် ရေနံကျောက်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော မရွေ့လျားနိုင်သော မြေစိုင်ထုကြီးကို အရိုးကျိုးအောင် ထိခိုက်မိပြီး ဦးခေါင်းခွံကွဲ၍ ရင်ဘတ်ညက်ညက်ကြေသွားလေသည်။ ငုံးငယ်မူကား တုန်လှုပ်နေသော်လည်း လုံးဝ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းစွာ ခုန်ဆင်းလာပြီး ယခုမှစ မိမိအား ခြေသည်းနှင့် ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သော ငှက်ကြီး၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ရပ်တည်လေသည်။ မိမိ၏ ရန်သူ၏ နောက်ကျောကို အခုမှ မြင်ခဲ့ရခြင်းနှင့် ခဏတာ မိုက်မဲမှုတစ်ခုအတွက် စွန့်ခွာခဲ့သော ဘိုးဘွားမြေသားကိုယ်တိုင်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို တစ်ချောင်းတည်း ကယ်တင်ပေးခဲ့ကြောင်း ဝေအောင် ဝမ်းမြောက်လေ၏။

ဇေတဝန်ကျောင်းတော်ရှိ ရဟန်းတို့ထံ ပြန်ကြွတော်မူ၍ ဘုရားရှင်သည် ရှေးဇာတ်ထဲ၌ ဖုံးအုပ်ထားသော သင်ခန်းစာကို ဆွဲထုတ်တော်မူ၏—'ပိန်းပြတ်သော တိရစ္ဆာန်များသည်ပင် မိမိတို့၏ နယ်မြေမှ အခြားသူ၏ နယ်မြေသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ရန်သူတို့၏ လက်အောက်သို့ ကျခြင်း ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ နယ်မြေအတွင်းသာ ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းဖြင့် အင်အားကြီးမားဆုံး ရန်သူကိုပင် အောင်မြင်နိုင်ကြသည်။ ရဟန်းတို့၊ သင်တို့တွင်လည်း မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေ၊ ဘိုးဘွားအမွေဆက်ခံရာ နယ်မြေ ရှိကြသည်—သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး—ကိုယ်ကို ကိုယ်၊ ဝေဒနာကို၊ စိတ်ကို၊ တရားကို အာရုံပြု၍ သတိထားခြင်း တို့ဖြစ်သည်။ အခြားသူတို့၏ နယ်မြေမှာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်ထိတွေ့မှုတို့ကို နှစ်သက်စေတတ်သော အာရုံငါးပါး ကာမဂုဏ်များ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားသူသည် မာရ်နတ် ဆိုးအား အခွင့်အရေးနှင့် ခြေချရာကို ပေးအပ်ရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်နေသူသည် မည်သည့် သွေးဆောင်သူကမျှ မအောင်မြင်နိုင်ပေ' ဟု တရားပြတော်မူ၏။ တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကို ချိတ်ဆက်ညွှန်ပြတော်မူ၏။ မာန်ကြီးသော သိမ်းငှက်သည် ဒေဝဒတ် ဖြစ်၍ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကား ထိုဝေးလံသောဘဝ၌ မိမိ၏ စွန့်ခွာခဲ့သော နယ်မြေကို ကယ်တင်ရာ ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ငုံးငယ်ပင် ဖြစ်ခဲ့၏။