သဉ္ဇီဝဇာတ် - ကျားသေကို အသက်သွင်းမိသော တပည့်မိုက်

ဤဇာတ်ကို ဧကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၁၅၀ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဧကနိပါတ်သည် ပါဠိဇာတ်ကျမ်း၏ ပထမစာအုပ်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ပရိုးဆိုကို ဇာတကတ္ထဝဏ္ဏနာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဤဇာတ်ကို ဇာတ်တစ်ခုစီကို ရှင်းပြသော ဂန္ထကြီး အဋ္ဌကထာဖြစ်သည်။ ရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံနေချိန် ဗောဓိသတ်သည် ထင်ရှားသော ပုဏ္ဏားအိမ်ထောင်စုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင် ပညာကို တက္ကသီလာ၌ ပြီးမြောက်အောင် သင်ယူပြီးနောက်၊ ဗာရာဏသီတွင်ပင် နေထိုင်ကာ ကမ္ဘာသို့ ကျော်ကြားသော ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဇမ္ဗူဒီပမှ ငါးရာသော လူငယ်ပုဏ္ဏားများ ၎င်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျမ်းဂန်ပညာကို သင်ယူကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်ခုတည်းသော ကျွမ်းကျင်ပညာအတွက်မဟုတ်ဘဲ ကျမ်းဂန်ပညာ အကျယ်အပြန့်တစ်ခုလုံးအတွက် ကျောင်းသားများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ဤအဆင့်အတန်းရှိ ဆရာသည် ကိုယ်ပိုင်ပညာ အမျိုးမျိုးထဲမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးစီ လက်ခံရန် အသင့်ရှိသည်ကို အမှုတစ်ခုချင်းစီအလိုက် ဆုံးဖြတ်ရန် ယုံကြည်ခံရသည်။

ငါးရာသော ကျောင်းသားများထဲတွင် ထက်မြက်သော်လည်း ရဲရင့်ရမ်းကားသည့် သဉ္ဇီဝအမည်ရှိ လူငယ်တစ်ဦး ရှိသည်။ ဤကျောင်းသားအား ဆရာက သေနေသူကို ပြန်လည် အသက်ရှင်စေနိုင်သော ကြီးမားသည့် လျှို့ဝှက်မန္တန်ကို သင်ပေးခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများကို ချည်နှောင်ရန်၊ ကာကွယ်ရန်နှင့် ငြိမ်သက်စေရန် လိုအပ်သော တုံ့ပြန်ကာကွယ်မန္တန်ကို သဉ္ဇီဝ မကျွမ်းကျင်မီ သူ၏ သင်ယူမှုသည် အချိန်မရောက်မီ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် မည်သို့ ဘေးကင်းအောင် ပြုလုပ်ရမည်ကို မသိသေးသော စွမ်းအားကို ကိုင်ဆောင်ထားရသည်။ ထိုရပ်တန့်မှုကို ဆရာ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ဟု ဘယ်တော့မျှ အပြစ်တင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့အစား ဇာတ်ကြောင်းက ပုံမှန် ပညာသင်ကြားမှု သဘာဝအလျောက် ပြီးမြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြတ်တောက်ခံရသော ဆိုးကျိုးဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအန္တရာယ်သည် စမ်းသပ်ခံရသည့် အချိန်အထိ မမြင်ရဘဲ ကျန်နေသည်။

နေ့လည်ခင်းတစ်ခုတွင် သဉ္ဇီဝသည် ထင်းခုတ်ရန် အဖော်ကျောင်းသားများနှင့်အတူ တောအုပ်နက်ရှိုင်းရာသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ရေညှိဖုံးသော တောကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ သေနေသော ကြမ်းတမ်းသည့် ကျား၏ ကိုယ်ထည် တစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်။ လူငယ်ဘဝ၏ ကြွားဝါမှုဖြင့် သဉ္ဇီဝက “ကြည့်ကြပါ သူငယ်ချင်းတို့၊ ကျွန်ုပ်၏ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆရာ သင်ပေးထားသော လျှို့ဝှက်မန္တန်ဖြင့် ဤသေနေသော ကျားကို ပြန်လည် အသက်ဝင်စေမည်” ဟု ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်သွားသော အဖော်များက သူ့ကို တောင်းပန်ကြသည်။ “သဉ္ဇီဝ၊ ဤမိုက်မဲသော အလုပ်ကို မလုပ်ပါနှင့်။ သွားနှင့် ထိုးခြင်း ကုတ်ခြင်းဖြင့် မွေးဖွားလာသော တိရစ္ဆာန်သည် ကျေးဇူးတင်စိတ် မရှိပါ” ဟု ပြောကြသည်။ ကြောက်လန့်သွားသော အခြားကျောင်းသားများသည် ခိုင်ခံ့သော သစ်ပင်များ၏ အမြင့်ဆုံး ကိုင်းများပေါ်သို့ အမြန်တက်ကြသည်။ သူတို့ဘက်မှ ဘယ်သူမျှ သူ၏ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ထပ်မံ ကြိုးစားခြင်း မရှိပါ။ စကားပြောမရသည့် အချိန်တွင် ကိုယ့်ဘေးကင်းရေးကိုသာ ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး၊ သဉ္ဇီဝကို ရွေးချယ်ထားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

သူတို့၏ အော်ဟစ်သတိပေးချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သဉ္ဇီဝသည် ရှေ့သို့ ရောက်သွား၍ အံ့ဘွယ်မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုကာ သေနေသော သားရဲကို ကျောက်ခဲဖြင့် ထုလိုက်သည်။ မန္တန်သည် ချက်ချင်း သက်ရောက်လာသည်။ တိရစ္ဆာန်၏ သွေးကြောများထဲ သွေးများ ပြန်စီးလာပြီး၊ ၎င်း၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများ ပွင့်ထွက်လာကာ၊ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟောက်ဟစ်ရင်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော ကျားသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လာသည်။ ကြမ်းတမ်းသော လောဘဆွဲအားဖြင့် တိရစ္ဆာန်သည် သဉ္ဇီဝ၏ လည်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ချေမွပစ်ကာ ထိုနေရာတွင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ငှားရမ်းထားသော အသက်သည် အသုံးပြုပြီးသည့်ချိန်တွင် ကျားလည်း ထပ်မံ သေဆုံးသွားသည်။ ကျား၏ ဒုတိယ သေခြင်းသည် ကြင်နာမှု၏ ကျန်ရစ်သော အရာမဟုတ်ဘဲ၊ တူညီသော မန္တန်သည် ၎င်း၏ သဘာဝနည်းလမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လည်ပတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းအားသည် တည်မြဲမှုကို ဘယ်တော့မျှ ကတိမပေးခဲ့ဘဲ၊ ပြန်လည် ငြိမ်သက်မှုဆီသို့ ပြန်ရောက်ရာ၌ ရမ်းကားမှု တစ်ကြိမ်သာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ငိုကြွေးရင်း ကျန်ရှိနေသော ကျောင်းသားများသည် ဗာရာဏသီရှိ ဆရာထံ ပြန်လာ၍ ဘေးဆိုးဖြစ်ရပ်ကို ဗောဓိသတ်အား ပြန်ပြောပြကြသည်။ ဆရာက ပင်ပန်းသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဤဂါထာ ဝေဒနာကို ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ “သစ္စာဖောက် ယုတ်မာသူကို ဂုဏ်ပြု၊ စွမ်းအား ပေးအပ်သော သို့မဟုတ် ပြန်လည် အသက်ရှင်စေသူသည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးမှုကို ဆောင်ယူလာသည်၊ ဤကျားကို အသက်ရှင်စေသည့်အခါ သဉ္ဇီဝ သေဆုံးခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။”

ဇာတ်အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ရဲရင့်ရမ်းကားသော တပည့် သဉ္ဇီဝကို အဇာတသတ်နှင့် တူသည်ဟု သတ်မှတ်တော်မူသည်။ အဇာတသတ်သည် မိမိ၏ အဘ ဗိမ္ဗိသာရမင်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် လက်ထက်တွင် အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာသို့ ကျော်ကြားသော ဆရာ၊ ကျောင်းသားကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပြင်ဆင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သူမှာ ဗောဓိသတ် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်သည် အသုံးချရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသော လက်များထဲသို့ အာဏာ ပေးအပ်ခြင်း၏ အန္တရာယ်အတွက် အချိန်ကာလ မကန့်သတ်သော သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း အဋ္ဌကထာဆရာများက ဤဇာတ်ကို သဉ္ဇီဝ နှင့် အဇာတသတ်ကို ထပ်တူပြုသည့် သတ်မှတ်ချက်နှင့်အတူ ဖတ်ရှုကြသည်။ ထိုပုံစံ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပေးကြသည်။ သီလကျင့်ဝတ် မပြည့်စုံဘဲ စွမ်းရည်အစစ်အမှန်နှင့် တွဲလျက် ရှိသော်အခါ၊ ထိုအကျိုးဆက်သည် နောက်ပိုင်း မင်း၏ ဘဝတွင် တောအုပ်ထဲရှိ ရမ်းကားသော ကျောင်းသားတစ်ဦးထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။