သုသုမာရဇာတ် - မျောက်ပညာရှိနှင့် မိကျောင်းမိုက်

ပါဠိကျမ်း၏ သုံ့သုမာရ ဇာတက (ဇာတက အမှတ် ၂၀၈) ကို ဇာတကအဋ္ဌကထာ၊ ပါဠိ ဇာတက ဒုတိယတွဲ (စာမျက်နှာ ၁၅၉) တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဘုရားရှင်က ဒေဝဒတ်၏ ကိုယ်တော်ကို အသက်ဖျက်ရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးပမ်းမှုအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုသစ္စာဖောက်မှု ဘယ်လောက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှိခဲ့သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ဒေဝဒတ်ကို နောက်ပိုင်း နှိုးဆော်မည့် တူညီသော အကြောင်းရင်းများကြောင့် မျောက်ကို လိမ်လည်သတ်ဖြတ်ရန် ငါးမွှေး တစ်ကောင် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော ရှေးဘဝ ကို အမှတ်ရတော်မူသည်။

ရှေးကာလ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နန်းစံစဉ် ဗောဓိသတ် (ရှေးဘဝ၌ ဖြစ်လာမည့် ဘုရားရှင်) သည် သန်မာပြီး ဉာဏ်ရှိသော မျောက်တစ်ကောင်အဖြစ် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းစပ် ဇမ္ဗူပင်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မြစ်ကိုဖြတ်ကျော်ပြီး မြစ်ဘက်ကမ်းတွင် ချိုမြိန်သော သရက်သီး၊ ပိန်းသီးနှင့် ဖိုင်းသီးများ ပြည့်နေသော စိမ်းလဲ့ကျွန်းငယ် တစ်ခု ရှိသည်။ နေ့တိုင်း မြင်နိုင်သော်လည်း ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုမြစ်ရေနက်အောက်ရှိ ဒေသတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိသော မယားနှင့်အတူ ငါးမွှေးတစ်ကောင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းမြတ်သော မျောက်မင်းသည် အင်အားမဲ့ကြိုးစားမှု မပါဘဲ အကိုင်းမှ အကိုင်းသို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ကျော်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ငါးမွှေးမ၏ စိတ်ကို ပြင်းထန်သော တပ်မက်မှု ဖမ်းစားခဲ့သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းအား ထိုမျောက်၏ နူးညံ့သော နှလုံးကို စားရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက မွေးဖွားဖို့ ကလေးနှင့်အတူ သေရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

မိန်းမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဆန္ဒပြင်းပြသော ငါးမွှေးထီးသည် ဇမ္ဗူပင်ရင်း (ထိုနှင်းဆီသီးပင်ပင် ဖြစ်သည်) သို့ ရေကူးသွားပြီး အပေါ်မှ မျောက်အား ဘာကြောင့် ရေစီးကြောင်း၏ ဘက်ကမ်းတွင် အသီးမှည့်များ ရှိနေသော်လည်း သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းတွင်သာ ကန့်သတ်နေသနည်း ဟု မေးခဲ့သည်။ မိမိ၏ ကျောပြင်ပေါ်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ လုံခြုံစွာ သယ်ဆောင်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ဖော်ရွေသော ကမ်းလှမ်းချက်ကို ယုံကြည်သော မျောက်သည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ငါးမွှေး၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ခဲ့သည်။ ငါးမွှေးသည် ဘာမျှ မှားယွင်းမှု မရှိသကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် စတင်ခဲ့ပြီး မသိသေးသော ခရီးသည်ကို မြစ်စီးကြောင်း အလယ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ သယ်ဆောင်သွားသည်။

တစ်ဝက်ခန့် ဖြတ်ကျော်နေသောအခါ ငါးမွှေးသည် ရေအောက်သို့ ဝင်ဆင်းရန် စတင်ခဲ့သည်။ ရေမှုတ်နေသော မျောက်က အဘယ်ကြောင့် ရေအောက်သို့ နှစ်မြုပ်သွားရသနည်း ဟု အော်ခေါ်သောအခါ ငါးမွှေးသည် အသီးအနှံကို ပဓာနမထားကြောင်း အော်ဟစ်ဝန်ခံခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ဝန်ရှိသော မယားသည် မျောက်နှလုံးသစ်ကို ဆာလောင်နေပြီး ထိုနေ့တွင်ပင် ခရီးသည်ကို နစ်မြုပ်စေကာ နှလုံးကို ဖြတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းအစား ဗောဓိသတ်သည် တည်ငြိမ်မှုနှင့် သတိကို အပြည့်အဝ ထိန်းထားပြီး ပျော်ရွှင်သော ရယ်မောသံဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ခရီးမထွက်မီ ယခင်ကတည်းက ဤအကြောင်းကို ဘာကြောင့် မပြောခဲ့သနည်း၊ စစ်ဆင်ရေးကို အစကတည်းက လွယ်ကူစွာ စီမံနိုင်ခဲ့သည်မှာ မေးခွန်းဖြစ်သည်။

မျောက်သည် တောမျောက်များသည် အကိုင်းမှ အကိုင်းသို့ ခုန်ကျော်သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ နူးညံ့သော နှလုံးကို ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ဘယ်တော့မှ သယ်ဆောင်မသွားကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ခုန်ကျော်တိုင်း နှလုံးကို ကွဲအက်စေမည်ဖြစ်သည်။ အစား ကမ်းနားရှိ ဖိုင်းသစ်ပင်များ၏ အကိုင်းများတွင် နှလုံးကို ဘေးကင်းစွာ ချိတ်ထားကြောင်း ဆိုသည်။ အဝေးတွင် ချိတ်ဆွဲနေသော နီရဲသော သစ်သီးများကို သက်သေအဖြစ် ညွှန်ပြပြီး ကမ်းစပ်သို့ ပြန်သယ်ဆောင်ပေးပါက ငါးမွှေးမ၏ အချိုဆုံး သစ်သီးတစ်လုံးကို ခူးပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသည်။

စကားတိုင်းကို ယုံကြည်သော ဉာဏ်မဲ့သော ငါးမွှေးသည် မိန်းမ၏ ဆာလောင်မှုကို နောက်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းနိုင်ရန် ပြင်းပြစွာ ကမ်းဘက်သို့ ပြန်ကူးခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်သီးက ကမ်းစပ်ကို ထိတွေ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျောက်သည် မြှားကဲ့သို့ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းမြင့်များသို့ ခုန်တက်သွားပြီး ငါးမွှေး၏ လက်လှမ်းမီနိုင်သော အကွာအဝေးထက် ဝေးသွားခဲ့သည်။

လုံခြုံသော အမြင့်မှ အောက်သို့ ကြည့်ရင်း ဗောဓိသတ်သည် လိမ်ညာမှုဖြင့် အနိုင်ယူခံရသော သားကောင်ကို ပြက်ရယ်ခဲ့သည်။ သတ္တဝါတိုင်း၏ နှလုံးသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပြင်ပ၌ ချိတ်ဆွဲနိုင်သည်ဟု အမှန်တကယ် ထင်ခဲ့ပါသလားဟု မေးခဲ့သည်။ ငါးမွှေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားသော်လည်း ဉာဏ်ရည်မှာ မြစ်ရေမြှုပ်ကဲ့သို့ ဗလာဖြစ်နေကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ငါးမွှေးသည် ထိုနေ့ မွန်းလွဲအချိန်တွင် စားစရာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ နှစ်ခုစလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာ ရေနက်ထဲ ပြန်နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ဇာတ်ဝတ္ထု အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က လိမ်လည်သော ငါးမွှေးကို ဒေဝဒတ်နှင့် ညွှန်ပြတော်မူပြီး၊ ငါးမွှေးမ၏ စီစဉ်ဆောင်ရွက်သော မယားကို စိဉ္စမာဏဝိကာ (နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရားရှင်အား အစီအစဉ်များနှင့် ဆက်စပ်လာသော ပုဂ္ဂိုလ်) ဖြင့် ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ဉာဏ်ကောင်းသော မျောက်ကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြတော်မူသည်။ သူတစ်ပါး၏ ပျက်စီးမှုကို ပြင်းပြစွာ တောင့်တခြင်းသည် မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် မိတ်ဆွေယောင်ဆောင်ခဲ့သော ငါးမွှေးကဲ့သို့ပင် ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်အပေါ် ဘဝတိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေခဲ့သော ပုံစံ ဖြစ်သည်။

မျောက်ကို နောက်ဆုံး ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ ခွန်အားမဟုတ်ပေ။ ငါးမွှေး၏ ပါးစပ်နှင့် ယှဉ်နိုင်ရန် ခွန်အား မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအစား ရှင်းလင်းသော အတွေးကို အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုက ကျော်လွှားခွင့် မပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိတ်လန့်သော စိတ်သည် ထွက်ပြေးရန် အလျင်စလို ရုန်းကန်ပြီး ငါးမွှေး၏ ဆုပ်ကိုင်မှုအတွင်း အကျိုးမရှိ ရုန်းကန်နေမည် ဖြစ်သည်။ တည်ငြိမ်သော စိတ်က အသက်ရှုသွင်းသည့် အချိန်တစ်ခုအတွင်း အယုံကြည်ရခက်သော်လည်း ယုံကြည်စရာ သက်သေ မပေးနိုင်သော ခံယူချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုခံယူချက်ကို အရင်ကယုံကြည်သော မိတ်ဆွေ၏ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုမှသာ ငါးမွှေးက ယုံကြည်နိုင်ခဲ့သည်။

ငါးမွှေးသည် မျောက်၏ နှလုံးသည် သစ်ကိုင်းတွင် တကယ် ချိတ်ဆွဲနိုင်မည်လားဟု ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့် မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ မယား၏ ဆာလောင်မှုနှင့် ထိုဆာလောင်မှုကို ဖြည့်ဆည်းလိုသော ၎င်း၏ ပြင်းပြမှုသည် လိမ်ညာချက်ကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်သင့်သည့် ရိုးရှင်းသော သံသယကို ကိုယ်စားပြုရန် နေရာမရှိအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သည်းခံမှုမဲ့ပြီး ဆာလောင်မှုကြောင့် လောသီလောသက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော သစ္စာဖောက်မှုသည် တည်ငြိမ်သော ဆင်ခြင်မှုက ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်နိုင်သော ထင်ရှားသော အားနည်းချက်ကို လျစ်လျူရှုတတ်သည်။ ထိုလောဘနှင့် ဆိုင်သော စိတ်လောသမှုသည် အသက်တာများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘုရားရှင်က ငါးမွှေးအဖြစ် ပြန်လည် မွေးဖွားခဲ့သော ဒေဝဒတ်ကို ညွှန်ပြရာတွင် ထိုအရာကို ထောက်ပြတော်မူခဲ့သည်။