ဥပါဟနဇာတ် - ကျေးဇူးကန်းသော တပည့်နှင့် ခြေညှပ်ဖိနပ်

ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၂၃၁ ကို ဘုရားရှင်က ကိုယ်တော်ကို အဆက်မပြတ် ထိခိုက်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သော တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဒေဝဒတ်၏ ကျေးဇူးမသိမှုအကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုကျေးဇူးမသိမှု ပုံစံသည် ဘယ်လောက် ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့သည်ကို ပြသရန် ဆင်ဆရာတစ်ဦးနှင့် သူ၏ သားအဖြစ် လက်ခံခဲ့သော တပည့်အကြောင်း ဇာတ်ကို ပြန်ပြောတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီတွင် ဗောဓိသတ်သည် နာမည်ကြီးသော နန်းတော်ဆင်ဆရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝေးလံသော ရွာမှ လူငယ်တစ်ဦးက ဤပညာကို လေ့လာရန် တောင်းပန်ရောက်လာသောအခါ ဗောဓိသတ်က လက်ခံခဲ့သည်။ သီချင်းများ၊ ကွပ်ကဲမှုနည်းလမ်းများနှင့် အမိန့်စကားလုံးများအားလုံးကို ပညာ၏ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုမျှ မဝှက်ဘဲ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နန်းတော်သို့ ပြသပေးရန်ပင် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

လေ့ကျင့်ပြီးနောက် တပည့်သည် ထောင်လွှားမှုနှင့် လောဘ ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်က ဆရာ ရရှိသော နန်းတော်လစာနှင့် တူညီသော လစာကို ခံစားခွင့် ရသည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ ဗောဓိသတ်က အတွေ့အကြုံ အချိန်အနည်းငယ်နှင့် တန်းတူ လစာကို ရိုးရှင်းစွာ မပေးခဲ့သောအခါ တပည့်က မင်းကိုယ်တိုင် ရှေ့တော်တွင် ဆင်ကျွမ်းကျင်မှု အများသူငှာ ပြိုင်ပွဲကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်သည် ဆရာနှင့် အရာရာ တူညီပြီဟု ယုံကြည်နေသည်။

ဤလူ၏ အမျိုးအစားကို သိရှိထားသော ဗောဓိသတ်သည် ပြိုင်ပွဲမတိုင်မီ ညတွင် ကိုယ်ပိုင်ဆင်ကို ညွှန်ကြားချက် တစ်ခုစီကို ပြောင်းပြန်ဖြေရန် တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ ရှေ့သို့ တိုးရန် အမိန့်ပေးလျှင် ဒူးထောက်စေမည်၊ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးလျှင် ရှေ့သို့ အပြေးလာစေမည်၊ ဖမ်းဆုပ်ရန် အမိန့်ပေးလျှင် မြေပေါ်သို့ ပြားပြားလဲကျစေမည် ဖြစ်သည်။

သတ်မှတ်ထားသော နေ့တွင် မင်းနှင့် မြို့သားအပေါင်းတို့ ကြည့်ရှုနေချိန်တွင် တပည့်၏ ဆင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း နာခံခဲ့ပြီး ဘာဖြစ်လာမည်ကို အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။ ဗောဓိသတ်က ကိုယ်ပိုင်ဆင်ကို ပြောင်းပြန် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ညွှန်ကြားချက်များ ပေးသောအခါ ဆင်သည် ဆန့်ကျင်သည့်ပုံ ပြုသဖြင့် တပည့်က ဆရာ၏ ဉာဏ်ပညာကို လိုက်ပြုရန် အမြန်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ခြင်း မခံခဲ့ရသော ၎င်း၏ ဆင်က ရှုပ်ထွေးနေသော အမိန့်ကို စာလုံးအတိုင်း နာခံပြီး ကျောပေါ်မှ ပစ်ချလိုက်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် ဖုန်မှုန့်ထဲ ပက်လက်လှဲ ကျစေခဲ့သည်။

လူအုပ်က ဆင်ကျွမ်းကျင်မှု အမှန်တကယ် ပြိုင်ပွဲကို မြင်ရမည်ဟု မျှော်လင့်၍ စုရုံးခဲ့သော်လည်း တပည့်၏ မာနသည် ပွင့်လင်းသော အရှက်ခွဲမှုအဖြစ် ပြိုကျသွားသည်ကို မြင်ရသည်။ ကျွမ်းကျင်မှုအဖြစ် ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော လိမ်လည်မှုကြောင့် လူအုပ်သည် ဒေါသဖြင့် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြပြီး ထိုနေ့ အုပ်စုလိုက် ဖြစ်ခဲ့သော ဒေါသကြောင့် ပြိုင်ပွဲ၏ ဖုန်မှုန့်များ မတိမ်းမသန်းမီ လူငယ်သည် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

ကိုယ်ပိုင်ဆင်ရေးထားသော ထောင်ချောက်မှ ဖော်ပြခဲ့သော အရာကို ကြည့်ရှုရင်း ဗောဓိသတ်သည် ဇာတ်ကို နာမည်ပေးခဲ့သော ကဗျာကို ရွတ်ဆိုသည်။ ခြေထောက်ကို အဆင်ပြေစေရန် ကြီးကြီးမားမား ကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် ဝယ်ယူထားသော ဖိနပ်တစ်ရံသည် ပြုလုပ်မှု မကောင်းပါက ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော အရေပြားကိုပင် ညှစ်ပြီး ဖြဲစေနိုင်သည်။ ကျေးဇူးမသိသော တပည့်သည် ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေး ပညာသင်ကြားခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံး ၎င်းသိသမျှ ပေးခဲ့သော ဆရာကိုပင် နှိပ်စက်ရန် လှည့်သွားနိုင်သည်။

ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ဤလှည့်စားသော တပည့်ကို ဒေဝဒတ်နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြတော်မူသည်။ လေ့ကျင့်ထားသော ဆင်၏ မောင်းသူကို ၎င်းကို သင်ပေးခဲ့သူနှင့် ဆန့်ကျင်စေခဲ့သည့် ကျေးဇူးမသိမှုသည် ဤဘဝတွင် ဒေဝဒတ်ကို ထိုမျှ သည်းခံစွာ သင်ကြားပေးခဲ့သူအပေါ် ယခုထက်ထိ ဆက်လက် ရှိနေသော ကျေးဇူးမသိမှုပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာ၏ ကဗျာက ဖိနပ် သို့မဟုတ် ဆင်များအကြောင်း တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ပါ။ စရိုက်ကို မပုံဖော်ဘဲ တစ်ဦး၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မြှင့်တင်ခြင်း၏ အထူး အန္တရာယ်ကို ဆိုလိုသည်။ စိတ်ထဲ ကျေးဇူးမသိသော နှလုံးသားအား အပြည့်အစုံ သင်ကြားသော ပညာသည် မကြာမီ ထိုနှလုံးသားအတွက် ၎င်းကို ချွန်ထက်စေခဲ့သော လက်အပေါ် အသုံးပြုရန် ပိုမိုထက်မြက်သော ကိရိယာ တစ်ခုသာ ဖြစ်လာသည်။ ဗောဓိသတ်က တပည့်ထံမှ သူသင်ယူခဲ့သည်ကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံရန်မှလွဲ၍ ဘာမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ တပည့်က ထိုရိုးသားမှုကိုပင် ပေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့ခြင်းသည် ဆရာ၏ ကရုဏာကို နောက်ဆုံး သူ့ကိုဖမ်းမိသော ထောင်ချောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို ပေးသော ဆရာသည်ပင် ပညာကို သူ့အပေါ် ပြန်လည် မပြောင်းလဲစေနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာ၊ ကျောင်းသား၏ နှလုံးသားထဲ၌ ကျောင်းသားအဖြစ် ဆက်ရှိနေရန် ဆန္ဒကို ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။