မဟာကရုဏာ၏ ပျံသန်းသော မြင်း

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် ဇာတ်အမှတ် ၁၉၆၊ ဝလာဟဿဇာတ် အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သီလမှ ပြန်ကျသွားသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာတော်က မှန်ကန်မှုကို မေးသောအခါ ရဟန်းက မှန်ကြောင်း ဝန်ခံသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဟု မေးသောအခါ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်ရသဖြင့် ရာဂ စိတ်ထကြွခဲ့သည်ဟု ဖြေသည်။

ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ရဟန်းအား ဟောကြားတော်မူသည်။ ဤသို့သော ယက္ခိနီတို့သည် ပုံသဏ္ဌာန်၊ အသံ၊ ရနံ့နှင့် အထိအတွေ့၊ ထို့အပြင် ဖြားယောင်းမှုနှင့် ပျော်ပါးမှုများဖြင့် ယောက်ျားများကို ဆွဲဆောင်ကြသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤနည်းဖြင့် ယောက်ျားများကို ၎င်းတို့၏ အာဏာအောက်သို့ ရောက်စေပြီး၊ ရောက်ပြီးသည်နှင့် ဒုစရိုက်များဖြင့် စရိုက်၊ ဥစ္စာ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို ပျက်စီးစေကြသည်။ ထိုကြောင့် ယက္ခိနီ ဟူသော အမည် ရလာခဲ့သည်။

ရှေးကာလက ယက္ခိနီအုပ်တစ်အုပ်သည် ကုန်သည်အုပ်စုကို ဆွဲဆောင်ပြီး အာဏာရရှိခဲ့ကြောင်း ထပ်လောင်း ပြောကြားတော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က သီဟိုဠ်ကျွန်းတွင် သီရိသဝတ္ထု ဟုခေါ်သော ယက္ခမြို့ တစ်မြို့ရှိသည်။ ယက္ခိနီများသာ နေထိုင်သည်။ သင်္ဘောပျက်ပြီး ထိုနေရာ ရောက်လာသောအခါ ယက္ခိနီများက ကိုယ်ကို တန်ဆာဆင်ကာ ဆန်စာနှင့် ဆန်ပြုတ်၊ ကျွန်အစုအဝေးကို ယူပြီး ကလေးများကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်၍ ကုန်သည်များထံ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ ကုန်သည်များအား ထိုမြို့သည် လူသားများ၏ မြို့ဖြစ်သည်ဟု ယုံစေရန် လယ်ထွန်နေသော လူများ၊ နွားကျောင်းနေသော သူများ၊ နွားအုပ်များနှင့် ခွေးများကို ပြသကြသည်။

ယက္ခိနီများက ကုန်သည်များကို ၎င်းတို့ယူလာသော ဆန်ပြုတ်၊ ဆန်နှင့် အခြားအစားအစာများကို စားရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။ ကုန်သည်များသည် မသိဘဲ စားကြသည်။ စားပြီး အနားယူနေစဉ် ယက္ခိနီများက သူတို့ နေထိုင်ရာနှင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရခြင်း အကြောင်းကို မေးကြသည်။ ကုန်သည်များက သင်္ဘောပျက်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြသည်။

“အလွန်ကောင်းပါသည်၊ မြတ်သော အရှင်တို့” ဟု ယက္ခိနီများက ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်မတို့ ခင်ပွန်းများ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြပြီး သုံးနှစ်ရှိပါပြီ၊ သူတို့ သေဆုံးခဲ့ရပြီဖြစ်မည်။ သင်တို့လည်း ကုန်သည်များ ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်မတို့သည် သင်တို့၏ မယားများ ဖြစ်ပါမည်။” ဤနည်းဖြင့် ယောက်ျားများကို ၎င်းတို့၏ ဖြားယောင်းမှု၊ လှည့်စားမှုနှင့် ပျော်ပါးမှုဖြင့် လမ်းလွဲစေပြီး ယက္ခမြို့ထဲသို့ ရောက်သွားစေသည်။ ယက္ခိနီများက ကိုင်ထားပြီးသော ယောက်ျားများကို ပါဝင်သော မှော်ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ပြီး နှိပ်စက်ရာ အိမ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ကြသည်။

တစ်ကြိမ် သင်္ဘောပျက်သော ကုန်သည် ငါးရာသည် ယက္ခိနီများ၏ မြို့အနီးသို့ ဝင်လာသည်။ ယက္ခိနီများက ထိုသူများကို ထိုနည်းဖြင့် ဖြားယောင်းပြီး မြို့ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အကြီးအကဲ ယက္ခိနီက အကြီးဆုံး ယောက်ျားကို ယူပြီး အခြားများကလည်း ကျန်သူများကို ယူကြသည်။ ယက္ခိနီ ငါးရာက ကုန်သည် ငါးရာကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုည ယောက်ျား အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် အကြီးအကဲ ယက္ခိနီသည် ထကာ သေဆုံးရာ အိမ်သို့ သွားပြီး ယောက်ျားအချို့ကို သတ်ပြီး စားသည်။ အခြားများလည်း ထိုနည်းတူ ပြုကြသည်။

အကြီးအကဲ ယက္ခိနီ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ခန္ဓာကိုယ် အေးစက်နေသည်။ အကြီးဆုံး ကုန်သည်သည် သူမကို ဖက်ပြီး ယက္ခိနီ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ “ယက္ခိနီ ငါးရာလုံး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ လွတ်မြောက်ရမည်” ဟု တွေးသည်။

နံနက်စောစော မျက်နှာဆေးရန် သွားစဉ် ကုန်သည်အခြားသူများကို ပြောသည်။ “ဤသူများသည် ယက္ခိနီများဖြစ်ပြီး လူသားများ မဟုတ်ကြပါ။ သင်္ဘောပျက်သော ယောက်ျားအသစ်များ ရှာတွေ့သည်နှင့် ၎င်းတို့ကို ခင်ပွန်းများ ပြုလုပ်ကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို စားကြလိမ့်မည်။ လာကြပါ၊ လွတ်မြောက်ကြပါစို့။”

ကုန်သည် နှစ်ရာ ငါးဆယ်က “ကျွန်ုပ်တို့ ၎င်းတို့ကို မစွန့်နိုင်ပါ။ သင်ဆန္ဒရှိလျှင် သွားပါ၊ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ပြေးမည် မဟုတ်ပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံးကုန်သည်သည် ယက္ခိနီများကို ကြောက်ရွံ့ရင်း သူ့ကို နားထောင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သော နှစ်ရာ ငါးဆယ်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗောဓိသတ်သည် မြင်းပျံတစ်ကောင် ဖြစ်၍ ဖွားမြင်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး ဖြူစင်ပြီး ကျီးကဲ့သို့ နှုတ်သီးရှိ၍ မုဉ္ဇမြက်နှင့် ဆင်တူသော အမွေးရှိသည်။ အထူးစွမ်းအားရှိပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သည်။ ဟိမဝန္တာမှ ပျံသန်းလာကာ သီဟိုဠ်သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေကန်များနှင့် ရေအိုင်များကို ဖြတ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ပေါက်သော တောဆန်ကို စားသည်။

ဖြတ်သန်းရင်း မေတ္တာတရားဖြင့် ပြည့်နေသော လူ့စကားကို သုံးကြိမ် အော်ဟစ်သည်။ “အိမ်ပြန်လိုသူ ဘယ်သူလဲ၊ အိမ်ပြန်လိုသူ ဘယ်သူလဲ” ဟု ဆိုသည်။

ကုန်သည်များက ကြားပြီး “အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်ပြန်ကြမည်” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ လက်ဝါးများ ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေးစားစွာ နဖူးသို့ မြှင့်တင်ကြသည်။ “ဒါဆို ငါ့ကျောပေါ် တက်ကြပါ” ဟု ဗောဓိသတ်က ပြောသည်။

အချို့က ကျောပေါ် တက်ကြသည်၊ အချို့က အမြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကြသည်၊ အချို့ကမူ လေးစားစွာ ဦးချ၍ နေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဦးချ၍ ရပ်နေသူများကိုပင် ယူသွားပြီး ကုန်သည် နှစ်ရာ ငါးဆယ်အားလုံးကို ကိုယ်တို့ နိုင်ငံသို့ ပို့ဆောင်ကာ ၎င်းတို့ နေရာတိုင်း၌ ချထားပေးသည်။ ထို့နောက် နေရာ ပြန်ပျံသန်းသွားသည်။

အခြားလူများ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ ယက္ခိနီများက နောက်ကျန်ခဲ့သော နှစ်ရာ ငါးဆယ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ယက္ခိနီများ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သော ကုန်သည်များ ပျက်စီးပြီး မြင်းကို နားထောင်သော ကုန်သည်များ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဘုရားတို့၏ အကြံပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုသူများ ဒုက္ခကြီးသို့ ရောက်ကြပြီး၊ လိုက်နာသူများ ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရရှိကာ နောက်ဆုံး မပျက်စီးနိုင်သော နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြသည်ဟု ဆရာတော်က မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ကဗျာနှစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ ဘုရားရှင်၏ အကြံပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုသူများသည် ယက္ခိနီများက ကုန်သည်များကို စားသောက်ခဲ့သကဲ့သို့ ပျက်စီးကြလိမ့်မည်။ ဘုရားရှင်၏ အကြံပေးချက်ကို နားထောင်သူများသည် ငှက်မြင်းက ကုန်သည်များကို ကယ်တင်ခဲ့သကဲ့သို့ ကယ်တင်ခြင်းကို ရကြလိမ့်မည်။

တရားဒေသနာ အဆုံးသတ်ရာတွင် ဆရာတော်က အမှန်တရားများ၊ ဒုက္ခနှင့် ၎င်း၏ အဆုံးကို ဖော်ပြသော စတုရာရိယသစ္စာကို ကြေညာတော်မူသည်။ သီလမှ ပြန်ကျသွားသော ရဟန်းသည် ပထမမဂ်၏ အကျိုး၊ သောတာပန်ဖြစ်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ အခြားများစွာသည် ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ သို့မဟုတ် စတုတ္ထ အကျိုးကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ “ဘုရားရှင်၏ တပည့်များသည် မြင်း၏ အကြံပေးချက်ကို လိုက်နာခဲ့သော ကုန်သည် နှစ်ရာ ငါးဆယ်ဖြစ်ပြီး၊ ငါကိုယ်တိုင်သည် ထိုမြင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်” ဟု ဆိုသည်။

ဝလာဟဿဇာတ်သည် ကယ်တင်ခြင်း ဇာတ်ဖြစ်ပြီး ထိုကယ်တင်ခြင်းကို အမှု နှစ်ခုအပေါ် မှီခိုစေသည်။ ကုန်သည်များသည် ခေါ်သံကို ကြားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုခေါ်သံကို တုံ့ပြန်ရမည်။ မြင်းသည် ရပ်နေပြီး နှုတ်ဆက်သူများကိုပင် ယူသွားခဲ့သော်လည်း ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆိုသူများကို သယ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ပျက်စီးသွားသော ရဟန်းအတွက် စကားသည် တိုက်ရိုက်ဖြစ်သည်။ ဖိတ်ခေါ်မှုသည် ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အန္တရာယ်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် မြင်း၏ ခေါ်သံသည် “အိမ်ပြန်လိုသူ ဘယ်သူလဲ” ဟူသော မေးခွန်းအဖြစ် ဆက်လက် ရောက်ရှိနေသည်။ ဤဇာတ်၏ သင်ခန်းစာမှာ ထိုမေးခွန်းကို ချက်ချင်း ဖြေနိုင်သည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။