ဝဏ္ဏုပထ ဇာတက

ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိ၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူပြီး ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် ဇာတ်အမှတ် ၂ အဖြစ် ရေတွက်ထားသည်။ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ဆရာတော်ထံမှ ကမ္မဋ္ဌာန်းတစ်ခုကို ယူပြီး မိုးရာသီ သုံးလလုံး တောအုပ်ထဲ သွားခဲ့သည်။ သူ ကြိုးစားသော်လည်း ဉာဏ်အမြင် မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ။ သူသည် အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး ကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရဟန်းအဖော်များက လက်ချည်းသာ ပြန်လာသည်ကို မကျေနပ်ကြဘဲ ဘုရားရှင်ထံ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ဘုရားရှင်က သူ့ကို မဆုံးမဘဲ၊ ဤရဟန်းသည် သဲကန္တာရတွင် ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားမှုဖြင့် ကုန်သည်အုပ်တစ်ခုလုံးအတွက် ရေကို ရှာတွေ့ခဲ့ဖူးသော ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်လားဟု မေးတော်မူသည်။ ရဟန်းများက ထိုစကားကို နားမလည်ကြသဖြင့် ဆရာကို ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ဘုရားရှင်က အတိတ်ကာလမှ ဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ခုဖြင့် ဖြေတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်စဉ် ဗောဓိသတ်သည် ကုန်သည်အုပ်ခေါင်းဆောင် အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သူသည် ပစ္စည်းတင်ထားသော ရထား ငါးရာနှင့်အတူ ခြောက်ဆယ်ယူဇနာ အကျယ်ရှိသော သဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၏ သဲမှာ အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး လက်ဖြင့် မှုန့်ကဲ့သို့ စီးကျသွားသည်။ နေထွက်ပြီးနောက် သဲသည် မီးခဲတောက်ကဲ့သို့ ပူလာပြီး မည်သူမျှ လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကုန်သည်များသည် ရေနှင့် ထင်းကို ကိုယ်တိုင်သယ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ညဘက်တွင် ခရီးသွားကြပြီး နေ့အချိန်တွင် ရထားများ၏ အရိပ်တွင် အနားယူကြသည်။

နောက်ဆုံး ကုန်သည်အုပ်သည် သဲကန္တာရ၏ အနီးဆုံး အစွန်းနှင့် နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်က ညတစ်ညသာ ကျန်တော့သည်ဟု ခန့်မှန်းပြီး ရထားများ ပေါ့ပါးစေရန် ကျန်ရှိသော ရေနှင့် ထင်းကို စွန့်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ လမ်းပြသူသည် ရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်ပြီး နွားများကို လမ်းညွှန်ရန် ကြယ်များကို ကြည့်ရှုသည်။ ညများစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့သဖြင့် မှောင်မိုက်ထဲတွင် အိပ်ငိုက်သွားသည်။ နွားများသည် ရှေ့သို့ မဆက်ဘဲ၊ လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ပြီး နှေးကွေးစွာ ပြန်လာကြသည်။

နေ့လင်းသောအခါ လမ်းပြသူ နိုးလာပြီး ရထားများသည် မနေ့ကစခန်းချခဲ့သော နေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူ အော်ဟစ်ကာ စိတ်ပျက်သွားသည်။ လူတို့တွင် ရေ၊ ထင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ရထားများ၏ အရိပ်တွင် လှဲချကာ မျှော်လင့်ချက် ပျက်ယွင်းခဲ့သည်။ ဤသဲကန္တာရတွင် အားလုံး သေဆုံးရမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် အခြားသူများနှင့်အတူ စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ပေ။ နံနက်အေးမြစဉ် လမ်းလျှောက်ရင်း ကုရုဇ မြက်အစုကို သတိပြုမိသည်။ ထိုမြက်သည် မြေအောက်တွင် ရေရှိသော နေရာတွင်သာ ပေါက်ကြောင်း သူ သိသည်။ လူများကို ပုတ်တူးများ ယူလာ၍ တူးခိုင်းသည်။ ခြောက်ဆယ်ကြိုက် ခန့် အနက်အထိ တူးကြသည်၊ ကျောက်ခဲမာသို့ ရောက်သည်အထိ တူးကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းကာ ရပ်တန့်လိုကြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် တူးသောအပေါက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်ပြီး ကျောက်ကို နားထောင်သည်။ အောက်ဆုံးတွင် ရေစီးသံကို ကြားရသည်။ သူ ပြန်တက်ပြီး ငယ်ရွယ်သော အမှုထမ်းတစ်ဦးကို ခေါ်သည်။ ရှုံးနိမ့်ရင် အားလုံး သေဆုံးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာ ရဲရင့်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် သံတူကို ပေးပြီး ကျောက်ကို ရိုက်ရန် အောက်သို့ စေလွှတ်သည်။ စခန်းတစ်ခုလုံး စိတ်ပျက်နေသော်လည်း အမှုထမ်းသည် မလျော့ရဲ၊ ပေါက်ထဲသို့ ဆင်းပြီး အားရှိသမျှဖြင့် သံတူကို ရိုက်ချသည်။

ကျောက်သည် နှစ်ပိုင်းကွဲကာ ပြိုကျသွားသည်။ အောက်မှ ရေ တက်လာပြီး ထန်းပင်အမြင့်အထိ ရေတက်လာသည်။ လူများ ရေသောက်ကြ၊ ရေချိုးကြ၊ ထပ်လောင်းထင်းများနှင့် ဆန်ချက်ပြုတ်ကြသည်။ နွားများကိုလည်း ကျွေးကြသည်။ နေဝင်ချိန်တွင် နောက်လာသူများ တွေ့နိုင်ရန် ရေတွင်းဘေး၌ အလံကို ထောင်ပြီး ဆက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့ ရည်မှန်းထားသော မြို့သို့ ရောက်ရှိကာ ပစ္စည်းများကို အမြတ်ကြီးစွာ ရောင်းချပြီး ဘေးကင်းစွာ အိမ်သို့ ပြန်ကြသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဇာတ်ဝင်ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ စိတ်မပျက်ခဲ့သော ငယ်ရွယ်သော အမှုထမ်းမှာ ယခုဘုရားရှင်ရှေ့ထိုင်နေသော စိတ်ပျက်ခဲ့သော ရဟန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ တပည့်များမှာ ကုန်သည်အုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်ခဲ့သော ဗောဓိသတ်မှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဆရာတော်က စတုရာရိယသစ္စာ၊ ဒုက္ခနှင့် ၎င်း၏ အဆုံးကို ဟောကြားတော်မူသည်။ တရားဒေသနာ အဆုံးတွင် အကျင့်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ရဟန်းသည် အရဟတ္တ ဖြစ်မြောက်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်နှင့် တွဲလျက်ရှိသော ကဗျာက ပညာရှိသူတို့သည် မပင်ပန်းဘဲ ဆက်တူးကြပြီး သဲထဲ ရေကို ရှာတွေ့ကြသည်၊ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် စိတ်ငြိမ်သက်မှု မရမချင်း မပင်ပန်းရ၊ နောက်ဆုတ်ရ မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ ဇာတကဋ္ဌကထာက ဤဇာတ်ကို ဗောဓိသတ်၏ ပါရမီတစ်ခုဖြစ်သော ဝီရိယ၊ ကြိုးပမ်းမှု၏ ဥပမာအဖြစ် မှတ်ယူသည်။ ဇာတ်ဝတ္ထုသည် ကံကောင်းခြင်းအကြောင်း မဟုတ်ပေ။ ရေသည် အမြဲ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ခြောက်ဆယ်ကြိုက် သဲနှင့် ခက်ခဲသော ကျောက်တစ်တုံးအောက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကို ရိုက်ရန် လူတစ်ဦးသာ အဆင်သင့် ရှိခဲ့သည်။ ယနေ့ ကိုးကွယ်သူ အများအပြားသည် ကျင့်စဉ်တွင် ခြောက်သွေ့သော ကာလနှင့် ကြုံတွေ့ပြီး အလုပ်ပျက်ကွက်ခဲ့သည်ဟု ထင်ကြသည်။ ဤဇာတ်က ရေပေါက်သည် ကျောက်၏ အောက်တွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း၊ တည်ငြိမ်သော ရိုက်ချက်တစ်ချက်ထပ်မံ ပေးရန် တန်ဖိုးရှိကြောင်း ဖြေကြားသည်။