ဝါတမိဂဇာတ်တော်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် စူဠပိဏ္ဍပါတိက ဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်သော ထေရ် တိဿ၏ ကိစ္စကို ဟောကြားတော်မူ၏။ သူသည် မင်းမျိုးနွယ်ဝင် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရဟန်းဝင်ကာ တင်းကျပ်သော တရားအားထုတ်မှုကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ပွဲတော်ကာလတွင် ၎င်း၏ မိဘများက အရသာရှိသော ဘောဇဉ်များဖြင့် သူ့ကို ပြန်ဆွဲဆောင်ရန် ကျွန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဟင်းပွဲအရသာရှိသော ပန်းကန်များကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ဆက်သခဲ့ရာ ပါဠိကျမ်းဆိုသည့်အတိုင်း သူ့ကို အရသာတပ်မက်ခြင်း၏ ကြိုးများဖြင့် တင်းတင်းချည်နှောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုတပ်မက်မှု အမြစ်တွယ်လာသောအခါ သူမက နာမကျန်းဟု ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို လောကီဘဝသို့ လုံးဝ ပြန်ဆွဲယူခဲ့ပြီး သူသည် ရဟန်းဝတ်ကတိများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ရဟန်းတော်များအား ထိုအရသာ၏ အားနည်းချက် ဤလူတစ်ဦးကိုပင် အလွန်ရှေးကာလက ပျက်စီးစေခဲ့ကြောင်း ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ပါဠိတော်၏ ဇာတ်အမှတ် ၁၄ ဖြစ်သော ဝါတမိဂဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

ဗာရာဏသီပြည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ နန်းတော်ဥယျာဉ်တွင် 'ဝါတမိဂ' ဟု ခေါ်သော လေသမင် အမည်ရှိသည့် အံ့ဩဖွယ် တောသမင်တစ်ကောင် လှည့်လည်ကျက်စားနေ၏။ ထိုသမင်သည် အလွန်လျင်မြန်သဖြင့် ခြေကုတ်များသည် မြေကို မထိသလောက် ရှိ၏။ လူ၏ အနံ့ သို့မဟုတ် အရိပ်ကို အနည်းငယ် ရိပ်မိသည်နှင့် လေတိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ မင်း၏ မုဆိုးများသည် ကျော့ကွင်း၊ တူးချောင်း သို့မဟုတ် မြားဖြင့်ပင် ထိုသမင်၏ အမြန်နှုန်းနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝန်ခံကြ၏။

ဘုရင်၏ ဥယျာဉ်မှူး သဉ္ဇယက ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ချိုမြိန်သော ပျားရည်နှင့် သာမန်မြက်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ထိုတောသမင်ကို နန်းတော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ကြောင်း ကတိပြု၏။ သဉ္ဇယသည် ဥယျာဉ်စွန်းတွင် သမင်ကျက်စားလေ့ရှိသော နေရာကို သတိထားကြည့်ပြီး ပျားရည်သုတ်ထားသော လတ်ဆတ်သည့် မြက်နုများကို ချုံနွယ်ဘောင်တလျှောက် ချထားလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကမူ အမြင်မှ ကွယ်ရာ၌ ပုန်းနေ၏။ မွှေးရနံ့ကို ရိပ်မိသော သမင်သည် မြက်ပင်ကို စမ်းစားကြည့်ရာ ထိုအရသာ၏ ချိုမြိန်မှုက ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော သတိကို ဖြေလျှော့စေ၏။

နေ့တိုင်းတွင် သဉ္ဇယသည် ပျားရည်မြက်ကို မိမိနှင့် ယခင်နေ့ထက် နည်းနည်းပို၍ နီးသော နေရာတွင် ချထားလေ့ရှိ၏။ နေ့တိုင်း၌ ထိုမှတ်မိနေသော ချိုမြိန်မှုအတွက် သမင်၏ အငမ်းမရ ဆာလောင်မှုက သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်တော့မှ မချဉ်းကပ်ခဲ့သော လူထံသို့ နည်းနည်းချင်း ဆွဲခေါ်သွား၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူ့အရိပ်ကို တစ်ချက်မျှ မြင်ရုံဖြင့်ပင် ပျောက်ကွယ်သွတတ်ခဲ့သော ထိုသတ္တဝါသည် ၎င်း၏ သဘာဝတစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူပြီး သဉ္ဇယ၏ ဖွင့်ထားသော လက်ဖဝါးမှ တိုက်ရိုက် စားသုံးလာတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သဉ္ဇယသည် ပျားရည်မြက်လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ထားသော နန်းတော်တံခါးများမှတစ်ဆင့် နန်းတော်ခန်းမအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဆက်ရှိစေ၍ ခင်းကျင်းခဲ့သည်။ လေသမင်သည် ထိုလမ်းကြောင်းကို မြက်ပင်တစ်ပင်ချင်းစီ နောက်လိုက်ခဲ့ပြီး ၎င်းလိုလားလာသော အရသာထဲ လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ဝင်စားနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများ ပိတ်လာသည်ကိုပင် မသိနိုင်ခဲ့။ ခြေလှမ်းကို ခြံဝင်းအတွင်း ကျော်လိုက်သည်နှင့် အစောင့်တပ်သားများက လေးလံသော တံခါးကြီးများကို ပိတ်လိုက်ကြ၏။ တစ်ချိန်က မည်သူမျှ မကိုင်တွယ်နိုင်သော ထိုသတ္တဝါသည် ဘုရင့်ခန်းမတွင် တုန်ရီလျက် ရပ်နေရစ်ခဲ့၏။ ၎င်းကို ချုပ်နှောင်ထားခြင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လျှာ၏ အားထက် ပိုမို ခိုင်မာသော အခြားအရာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

မည်သည့်မုဆိုးမျှ ဖြစ်စေခဲ့ဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖမ်းမိထားသော သမင်တုန်ရီနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဤလောက၌ သက်သာချောင်ချိစွာ နေထိုင်သူများအတွက် အရသာတပ်မက်မှုထက် ပို၍ အန္တရာယ်ရှိသည့် အရာ မရှိကြောင်း မှတ်ချက်ပြု၏။ ထိုသို့ဖြင့် ၎င်း၏ နိုင်ငံရှိ လှံများနှင့် ထောင်ချောက်များ မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အရာကို ခံနိုင်ရည်နှင့် ပျားရည်တစ်မျိုးတည်းဖြင့် ပြီးမြောက်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် တိဿ၏ ပြုတ်ကျမှုကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းနေသော ရဟန်းတော်များအတွက် ဇာတ်ကြောင်းရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖော်ပြ၍ ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။ သူ့ကို ဆွမ်းပွဲတစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ဆက်သပြီး ဆွဲဆောင်ခဲ့သော ကျွန်မိန်းကလေးသည် ထိုဝေးသော ဘဝ၌ ဥယျာဉ်မှူး သဉ္ဇယ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ တိဿကိုယ်တိုင်သည် လေသမင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး သာမန်အန္တရာယ်ရှိသမျှနှင့် မကပ်ရောက်နိုင်သော်လည်း ၎င်းလိုလားသော အရသာကြောင့်သာ လုံးဝပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ဖမ်းမိခြင်းကို ကြည့်ရှုပြီး ၎င်း၏ သင်ခန်းစာကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားသော ဘုရင်မှာ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့၏။

လေသမင်၏ ထင်ရှားသော အရည်အချင်းဖြစ်သည့် နိုင်ငံတစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးစေခဲ့သော လျင်မြန်မှုသည် ၎င်းကို အမှန်တကယ် ဖမ်းမိခဲ့ပုံနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ မည်သည့်မုဆိုးမျှ ၎င်းထက် မြန်အောင် မပြေးနိုင်ခဲ့၊ မည်သည့်ထောင်ချောက်မျှ ၎င်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သမင်နှင့် ချုပ်နှောင်ခံရခြင်းကြား အကွာအဝေးကို ပိတ်နိုင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သမင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အရသာကို ထပ်မံစားသုံးလိုသော ပြန်လည် ဆာလောင်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကြောင်း၏ တိတ်ဆိတ်သော သတိပေးချက်မှာ အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးရန် အခက်ဆုံးဖြစ်စေသော အရာသည် ၎င်း၏ ကိုယ်တိုင် ဆွဲဆောင်ခံနေရသော အရာမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

သဉ္ဇယသည် သမင်ကို ဖမ်းဆီးခြင်း၊ လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် တံခါးများမှတစ်ဆင့် အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ၎င်းချဉ်းကပ်လာသော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သမင်၏ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး ၎င်း အလိုရှိပြီးသော ပျော်ရွှင်မှုဆီသို့ လွတ်လပ်စွာ လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် တိဿနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ဇာတ်ကြောင်းအတွက် အလွန်တိကျသည်။ တိဿကို မည်သူကမျှ သူ၏ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်၍ လောကီဘဝသို့ ပြန်ဆွဲယူခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ တစ်ကြိမ် လိုက်လျောခဲ့သော တပ်မက်မှုသည် ဆန္ဒအလျောက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်းဖြင့် ကြီးထွားလာပြီး ၎င်း ဘယ်တော့မှ ဖြတ်ကျော်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့သော တံခါးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။