ဗန္ဓနာဂါရဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထောင်ဖြစ်သည်။ ခိုးသူများ၊ လမ်းဓားပြများနှင့် လူသတ်သမားများ အုပ်စုတစ်စုကို ဖမ်းဆီးပြီး ကောသလမင်း ထံ ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ မင်းက သူတို့ကို သံကြိုး၊ ကြိုးများနှင့် ခြေချည်ကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်ကို တွေ့မြင်လိုသည့် ပြည်နယ်မှ ဘိက္ခု သုံးဆယ်သည် ဇေတဝန်သို့ ရောက်လာပြီး ရှိခိုးဂါရဝပြုခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ ဆွမ်းခံသွားစဉ် ထောင်ရှေ့ကို ဖြတ်သန်းရာ၊ အကျဉ်းသားများ ကြီးစွာသော ဆင်းရဲမှုဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။

ညနေတွင် ဧည့်ဘိက္ခုများသည် ဘုရားရှင်ထံ လာရောက်ပြီး မြင်ခဲ့သည်များကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။ အကျဉ်းသားများသည် သံကြိုးနှင့် ခြေချည်ကြိုးများဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ဖြိုဖျက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးခြင်း မပြုနိုင်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ရိုးရိုးသားသား မေးခွန်းတစ်ခု မေးကြသည်။ ဤတုပ်နှောင်မှုများထက် ပိုခိုင်သော ချည်နှောင်မှု တစ်ခု ရှိပါသလား။

ထိုမေးခွန်းမှာ ရိုးသားသော မေးခွန်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ် သံနှင့် အမှန်တကယ် ဒုက္ခကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး၊ ဆရာတော်သည် ပိုမို တင်းကျပ်သော ချည်နှောင်မှု တစ်ခုကို သိရှိပါသလား ဟု သိလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ၎င်းတို့ မြင်ခဲ့သည့်အရာကို ပယ်ချတော်မမူခဲ့ပေ။ ထိုအရာများသည် အမှန်ပင် ချည်နှောင်ခြင်းများ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည်။ သို့သော် ဥစ္စာ၊ စပါး၊ သား၊ မယား နှင့် ကလေးများအပေါ် တပ်မက်မှုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ချည်နှောင်မှုများသည် သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ချည်နှောင်မှုများထက် တစ်ရာဆ၊ ထောင်ဆပင် ပိုခိုင်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ထို့အပြင် ဖြိုဖျက်ရခက်သော ထိုချည်နှောင်မှုများကိုပင် ရှေးအခါက ပညာရှိများက ဟိမဝန္တာတောင်သို့ သွားရောက်ပြီး ရဟန်း ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဖြိုဖျက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးဟောင်း ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ဤဇာတ်ကို မွေးဖွားမှု ဇာတ်တော်များ စုစည်းမှုတွင် အမှတ် ၂၀၁ ဖြင့် ရေတွက်သည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဆင်းရဲသော အိမ်ထောင်စုတစ်ခုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ကြီးလာသောအခါ ဖခင် သေဆုံးသွားပြီး၊ မိခင်ကို စားဖို့ အလုပ်လုပ်၍ ရသော အခကြေးငွေဖြင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

မိခင်က သူ၏ ဆန္ဒနှင့် အလွန်ဆန့်ကျင်၍ သူ့အတွက် မယားတစ်ဦးကို အိမ်သို့ ခေါ်ယူလာခဲ့ပြီး၊ မကြာမီ မိခင်ကိုယ်တိုင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မယားသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကို မသိသေးသဖြင့်၊ ဘုရားလောင်းက မယားအား ယခုမှစ၍ ကိုယ်ပိုင်စားဝတ်နေရေးကို ကိုယ်တိုင် ရှာရမည်ဟု ပြောကာ၊ သူ လောကကို စွန့်လွှတ်ရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ဆိုသည်။

မယားက ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း ပြန်ဖြေပြီး၊ ရဟန်းဖြစ်ရန် မသွားမီ ကလေးကို မြင်ရန် စောင့်ဆိုင်းပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ သူ သဘောတူသည်။ ကလေး မွေးဖွားသောအခါ သူက ထပ်မံ၍ ရဟန်းဖြစ်ရမည်ဟု ပြောသည်။ မယားက ကလေး နို့ဖြုတ်ချိန်အထိ စောင့်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် မယားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကိုယ်ဝန် ထပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဤအရာ မည်သို့ ဦးတည်နေသည်ကို မြင်သည်။ တောင်းဆိုမှု အသစ်တိုင်းကို သဘောတူနေလျှင် ဘယ်တော့မျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် မယားကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

ညဦးပိုင်း ထမြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသည်။ လမ်းခရီးတွင် မြို့စောင့်တပ်သားများက ဖမ်းဆီးသည်။ သူက မိခင်ကို စားဖို့ ကျွေးမွေးရန် ရှိကြောင်း တောင်းပန်ပြီး လွှတ်ပေးရန် ပန်ကြားသည်။ ၎င်းတို့က လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ နေရာတစ်ခုတွင် အချိန်အနည်းငယ် နေပြီးနောက် မြို့တံခါးအကြီးမှ ထွက်ခွာကာ ဟိမဝန္တာတောင်သို့ ခရီးဆက်သည်။

ဟိမဝန္တာတောင်တွင် သူသည် ရဟန်းဘဝဖြင့် နေထိုင်သည်။ ဈာန်၏ ပီတိဖြင့် သူ၏ စိတ်တွင် အဘိညာဉ်များနှင့် သမာပတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုဘဝ၌ နေရင်း မယားနှင့် သားသမီးအပေါ် ချည်နှောင်မှု၊ ဖြိုဖျက်ရခက်သော တပ်မက်မှု ချည်နှောင်မှုသည် ပြတ်သွားပြီဟု ဝမ်းမြောက်သည်။ ထို့နောက် ကဗျာ ပုဒ်နှစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုသည်။

ပထမကဗျာတွင် ပညာရှိများသည် သံ၊ ကြိုး သို့မဟုတ် သစ်ဘောင်များကို ခိုင်မာသော ချည်နှောင်မှု ဟု မခေါ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်သည်မှာ သား သို့မဟုတ် မယားအပေါ် တပ်မက်မှုနှင့် မေတ္တာ၊ ရတနာနှင့် ရွှေနားထိုးများအပေါ် တပ်မက်မှု ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

ဒုတိယကဗျာတွင် ထိုကဲ့သို့ လေးလံသော ချည်နှောင်မှုများမှ အဘယ်သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း ဟု မေးသည်။ ၎င်းတို့သည် ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပညာရှိများက ထိုကြိုးများကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပါက ချစ်ခြင်းနှင့် တပ်မက်ခြင်းအားလုံးကို နောက်ကျန်ခဲ့ပြီး လွတ်လပ်ကြောင်း ဆိုသည်။

ဤကဗျာများကို ဆန္ဒအဖြစ် ရွတ်ဆိုပြီးနောက်၊ ဘုရားလောင်းသည် ၎င်း၏ ပီတိဈာန်၏ ချိုမြိန်မှုကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပေ။ ထိုဈာန်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဇာတ်တော်တွင် သူ၏ နောင်တ သို့မဟုတ် နောက်ကြည့်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ဝန်ကြီးသော တာဝန်ကို ချထားပြီးသည့် လူတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုသာ ပြသထားသည်။

ဆရာတော် တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ စတုရာရိယသစ္စာများကို ထုတ်ဖော်ကြေညာတော်မူသည်။ သစ္စာများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် နားထောင်သူအချို့သည် ပထမမဂ်သို့၊ အချို့သည် ဒုတိယမဂ်သို့၊ အချို့သည် တတိယမဂ်သို့ နှင့် အချို့သည် စတုတ္ထမဂ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နိဗ္ဗာန်အသိဉာဏ်၏ အဆင့်ဆင့် ဆက်တိုက် ခြေလှမ်းများ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဆရာတော်က မွေးဖွားမှုကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုဘဝ၏ မိခင်မှာ မဟာမာယာ ဖြစ်ပြီး၊ ဖခင်မှာ သုဒ္ဓောဒနမင်း ဖြစ်သည်။ ရာဟုလာ၏ မိခင်မှာ မယား ဖြစ်ပြီး၊ ရာဟုလာ ကိုယ်တိုင်က သား ဖြစ်သည်။ ဆရာတော် ကိုယ်တိုင်က မိသားစုကို စွန့်ခွာပြီး ရဟန်းဖြစ်သွားသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။

ဘိက္ခုများသည် ထောင်ကို ကြည့်ပြီး သံအကြောင်း မေးခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်က ၎င်းတို့၏ မျက်စိကို အတွင်းသို့ လှည့်ပြီး ဖြေကြားတော်မူသည်။ အစောင့်တစ်ယောက်မျှ မခတ်နိုင်သော၊ မင်းတစ်ပါးမျှ အမိန့်မပေးနိုင်သော ငြိမ်သက်သည့် ချည်နှောင်မှုများ ဖြစ်သည်။ ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးကို သံဆိုးဆရာက ဖြတ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်ချက်ဖြင့် ဖြေလျော့ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် တပ်မက်မှုသည် အတွင်းမှ ချည်နှောင်ပြီး သော့ခတ်ရန် မတောင်းဆိုပေ။

ဤဇာတ်သည် မယားနှင့် သားကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထွက်ခွာခြင်းသည် လွယ်ကူသည်ဟု ဟန်မဆောင်ပေ။ ကိုယ်ပိုင် လွတ်မြောက်မှုအတွက် ခိုင်ခံ့ရန် လိုအပ်သော လူတစ်ဦးကို ပြသသည်။ ၎င်း၏ ကဗျာ နှစ်ပုဒ်တိုသည် ဓမ္မပဒ၊ ဘုရားရှင်၏ နာမည်ကြီး စကားစုစည်းမှုတွင် ၎င်းတို့၏ နီးစပ်သော အမွေအနှစ်ကို တွေ့ရှိနိုင်သည် ဟု အမှတ်ရကြသည်။