ခရာဒိယဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်ထံ ဆရာများ၏ အမှားပြင်ဆင်မှု သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံမှု နက်ရှိုင်းစေရန် ကြိုးစားမှုအားလုံးကို ခံယူရန် ငြင်းဆိုသော ရဟန်းတစ်ပါး အကြောင်း ကြားသိရသည်။ ရဟန်းကို ဘုရားရှင်ထံ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ၊ ထိုသင်ကြားမှု ငြင်းဆိုမှု ပုံစံသည် ရှေးဘဝ အလွန်ရှေးကာလ၌ လည်း ရှိခဲ့ကြောင်း ဘုရားရှင်က ထုတ်ဖော်ပြသသည်။ ထို့ကြောင့် ပါဠိတော်၏ ဇာတ်အမှတ် ၁၅ ဖြစ်သော ခရဒိယဇာတ်တော်ကို ဟောကြားပြီး၊ ထိုပုံစံ မည်သို့ ပြီးဆုံးခဲ့သည်ကို ရဟန်းများအား အတိအကျ ပြသတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်း (နောင်ဘဝများစွာ ပြီးနောက် ဘုရားဖြစ်လာမည့် သတ္တဝါ) သည် တောအုပ်တွင် အုပ်စုကို ဦးဆောင်သော သမင်တစ်ကောင်အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူသည် မိဂမာယကို ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူထားသည်။မိဂမာယဆိုသည်မှာ ဖုံးကွယ်ထားသော အပေါက်များကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်း၊ ထောင်ချောက်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း၊ ခွေးများထက် မြန်ဆန်စွာ ပြေးနိုင်ခြင်းနှင့် သားရဲကို လှည့်ဖြားရန် သေဆုံးသည့်ပုံ ဟန်ဆောင်နိုင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ညီမ ခရဒိယသည် ၎င်း၏ ပညာကို အလေးထားပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မျိုးနွယ်ကို မျိုးဆက်များစွာ အသက်ရှင်စေခဲ့သော လှည့်ကွက်များကို ၎င်း၏ ငယ်သားအား သင်ပေးရန် တောင်းဆိုကာ၊ ၎င်း၏ သားကို သူ့ထံ ခေါ်ဆောင်လာသည်။

ဘုရားလောင်းက ချက်ချင်း သဘောတူပြီး သင်ကြားမှုအတွက် ပုံမှန်အချိန်ဇယား သတ်မှတ်သည်။ တူဖြစ်သူသည် ပထမနေ့မှစ၍ ခေါင်းမာပြီး ပျင်းရိသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ နောက်ကျရောက်လာခြင်း၊ ရှုတ်ချသော အာရုံဖြင့် နားထောင်ခြင်း၊ သင်ကြားမှု စတင်မီ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ နောက်ရက်များတွင် ဤဟန်ဆောင်မှုကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ၊ ဖျားနေသည် ဟု ဟန်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် စားကျက်ရန်နှင့် ကစားရန် ရိုးရိုးပျောက်ကွယ်ခြင်းဖြင့်၊ ဆက်တိုက် သင်ကြားမှု ခုနစ်ကြိမ် လွတ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တိုင်း ဘုရားလောင်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းက သူ ဆုံးရှုံးနိုင်သည့် အရာကို ညင်သာစွာ သတိပေးသောအခါ၊ ငယ်သမင်သည် ရယ်မောပြီး ငြင်းဆိုသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ငယ်ရွယ်မှုနှင့် သဘာဝ ပြေးနိုင်သော မြန်ဆန်မှုသည် တောအုပ်ကသော်လည်းကောင်း၊ ၎င်း၏ သားဖမ်းသူများကသော်လည်းကောင်း ပေးနိုင်သည့် အန္တရာယ်အားလုံးကို ကာကွယ်ရန် လုံလောက်သည်ဟု ဝါကြွားသည်။ ထိုသို့ တစ်ကြိမ်သတိပေးတိုင်း ဆန့်ကျင်မှု နူးညံ့မသွားဘဲ ပိုမို မာကျောလာသည်ကို တွေ့ရသောအခါ၊ ဘုရားလောင်းသည် နောက်ဆုံး တိုက်တွန်းခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ အကြံဉာဏ်ကို ငြင်းဆိုသော သတ္တဝါကို ငြင်းဆိုခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှ ကယ်တင်၍ မရနိုင်ဟု သိရှိသည်။

မကြာမီ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဖြစ်စဉ်တွင်၊ သားဖမ်းသူများက ထောင်ချောက်ခင်းထားသော မြေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရာ တူဖြစ်သူသည် ရွေ့လျားသည်နှင့် ချက်ချင်း လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ချည်ထားသော ကြိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခြေချမိသည်။ ခြေချမိသည့် ထောင်ချောက်ကို မသိနိုင်အောင် သင်ယူခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော သင်ခန်းစာကို သူ ဘယ်တော့မျှ မသင်ယူခဲ့ပေ။ ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် လွတ်မြောက်စေနိုင်သည့် မိဂမာယကိုမျှ သူ မသိခဲ့ပေ။

ခရဒိယသည် ငိုကြွေးရင်း ညီတော်ထံ လာရောက်ပြီး၊ လည်ပင်းကို ဝန်းရံနေသော ကြိုးမှ သားကို ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းပန်သည်။ ဘုရားလောင်းက စိတ်သက်သာစေသော စကားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ရိုးသားစွာ ဖြေကြားသည်။ သူ့သား သူ့ထံ အခမဲ့ ပေးလာသော မိဂမာယကို ကျွမ်းကျင်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်ဖြစ်ပြီး၊ သင်ကြားခံရန် မလိုလားသော စိတ်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က အခြားနည်းဖြင့် လိုလားစေချင်သော်လည်း မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ကိုယ့်ဖျက်ဆီးမှုကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်သည်။ မကြာမီ မုဆိုးရောက်လာပြီး ဘုရားလောင်း၏ တိတ်ဆိတ်သော သတိပေးချက် ကြိုတင်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ထောင်ချောက်ထဲ ငြိနေသော သမင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းကို ပြီးဆုံးရာတွင် သင်ကြားမှု မခံယူနိုင်သော ညီအစ်ကို ရဟန်းကြောင့် စိတ်ပူနေသော ရဟန်းများအတွက် ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ သင်ကြားပြီး ငြင်းဆိုခံရသော မိဂမာယကို သင်ပေးခဲ့သော ဘုရားလောင်းမှာ ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဝမ်းနည်းသော ညီမ ခရဒိယမှာ ဤဘဝ၌ ဥပ္ပလဝဏ္ဏာ ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အဓိက ရဟန်းမိန်းမ တပည့်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ သင်ကြားမှုကို မလေ့လာခဲ့သော၊ ထိုငြင်းဆိုမှုအတွက် အသက်ဖြင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တူဖြစ်သူမှာ ယခု ရှေ့၌ရပ်နေပြီး၊ သင်ကြားမှုကို ဆက်လက် ငြင်းဆိုနေဆဲ ဖြစ်သော ရဟန်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကြောင်းသည် ဘုရားလောင်း နောက်ဆုံး တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းအတွက် အပြစ်မတင်ပေ၊ သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် တူဖြစ်၏ နောက်ဆုံး သေဆုံးစေသော ခရီးနှင့် တိုက်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း။ သင်ကြားမှု ခုနစ်ကြိမ် လွတ်သွားခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့ပြီး၊ ပြန်လာရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်အသစ်ကို အကြိမ်တိုင်း ပေးခဲ့သည်၊ ဤသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုတည်းက လိုအပ်သည်ထက် ဝေးဝေးကျော်လွန်သော ရိုးသားသည့် ကြိုးပမ်းမှု ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကြောင်း၏ ပိုမို ခက်ခဲသော သင်ခန်းစာမှာ၊ လက်မခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူအား ပေးသော ခံနိုင်ရည်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခံနိုင်ရည် မဟုတ်တော့ဘဲ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ပျက်စီးမှု၏ ပူးပေါင်းပါဝင်မှု ဖြစ်လာသည်ဟု ဖြစ်သည်။ ၎င်း ကန့်သတ်ချက်ကို နာကျင်စေသော်လည်း သိရှိခြင်းသည် ကျွမ်းကျင်သော ဆရာတစ်ဦး ဆောင်ထားရမည့် ပညာ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။

တူဖြစ်သူ၏ သေဆုံးမှုကို အထူးပြတ်သားစေသည်မှာ သူနှင့် ဘေးကင်းမှုကြား အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကြိုတင်မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်သော ဝှက်ထားသော အန္တရာယ် မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်း၏ ဦးလေးက အကန့်အသတ်မရှိ ပေးခဲ့သော၊ ၎င်း၏ အပေါင်းအဖော် ရွာမှ ညီအစ်ကိုများက အဖြစ်အပျက် မရှိဘဲ သယ်ဆောင်ခဲ့သော ပုံမှန် သင်ကြားနိုင်သည့် အသိပညာ အစုဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ သေဆုံးမှုသည် ကံဆိုးခြင်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဖြစ်ရပ် မဟုတ်ဘဲ၊ ငြင်းပယ်ခံရသော သင်ကြားမှု၏ ဖြစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်က ဤကွာခြားချက်ကို ဂရုတစိုက် ဖော်ပြသည်။ ကံဆိုးခြင်းသည် အကန့်အသတ်မရှိ ကရုဏာကို ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း၊ ငြင်းပယ်ခံရသော သင်ကြားမှုသည် ကရုဏာ ရောနှောသော်လည်း ရလဒ်သည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း ဘယ်တော့မျှ ကြိုမမြင်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ကြောင်း ပိုမိုခက်ခဲသော အသိအမှတ်ပြုမှုဖြင့် ဖိတ်ခေါ်သည်။