ကုဒ္ဒါလဇာတ်

ဗာရာဏသီပြည်ကို ဘုရင် ဗြဟ္မဒတ်က အုပ်ချုပ်တော်မူစဉ်အခါ ဘုရားလောင်းသည် မြေမှ အမြစ်၊ အာလူးနှင့် ဆေးဖက်ဝင်ဖုတ်များကို တူး၍ အသက်မွေးသော ဥယျာဉ်မှူးအဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ သူ၏ ဥစ္စာတစ်ခုလုံးမှာ အနားပြုန်းနေသော သံတူးရွင်းတစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ချောင်းတည်းသော လက်ရိယာကြောင့် လူတို့က သူ့ကို ကုဒ္ဒါလ ဟု ခေါ်ကြ၍ ၎င်းမှာ “တူးရွင်းရသေ့” ဟု အနက်ရသည်။ စိုက်ပျိုးထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် ခူးဆွတ်ပြီးသည်နှင့် ညှိုးနွမ်းသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ အိုမင်းပြီး ဆုံးပါးရမည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုစုရာတွင် ဘဝကုန်ဆုံးရသည်ကို ငြီးငွေ့လာ၍ အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ပြီး တောအရပ်၏ လွတ်လပ်မှုကို ရှာရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

မထွက်ခွာမီ ကုဒ္ဒါလသည် မိမိချစ်ခင်သော တူးရွင်းကို မြို့အနီးရှိ ချုံနွယ်တစ်ခုတွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်၊ သူ့စိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက ထိုတူးရွင်းကို နောက်တစ်ဖန် လိုအပ်လာမည်ကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ပင်။ ဟိမဝန္တာတောတွင် ရောက်ရှိ၍ ဒေသစားသီးဖြင့် ရသေ့တစ်ပါးအဖြစ် အချိန်အတန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့တဲ၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် တူးရွင်းအကြောင်း အတွေးသည် ပြန်လည် တိုး၍ ဝင်လာသည် – ထိုတူးရွင်းနှင့်ဆိုလျှင် မြေမှ အမြဲ အသက်မွေးနိုင်သည်ဖြစ်ရာ တောတွင် အစားအစာ ခေါင်းပါးသဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခခံရမည်နည်း။ ထိုအတွေးသည် သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး မနေစေချေ။

ဤငယ်သေးသော်လည်း မပျောက်မကင်း တပ်မက်မှုအား ရှုံးနိမ့်သဖြင့် ကုဒ္ဒါလသည် တောမှ ပြန်ထွက်လာကာ ဝှက်ထားရာမှ တူးရွင်းကို ပြန်ယူ၍ မိမိ၏ အလုပ်ဟောင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ နေရာတည်ကြည်သည်နှင့် လောကီဘဝအပေါ် စိတ်ပျက်ခြင်းသည် တစ်ဖန် ပေါ်ပေါက်လာပြန်၍ သူသည် တောသို့ ပြန်ထွက်ခဲ့ပြန်သော်လည်း တူးရွင်းအကြောင်း အမှတ်တရကြောင့် အိမ်သို့ ပြန်ဆွဲခေါ်ခံရပြန်သည်။ ဤအခြေအနေသည် တစ်ဆက်တည်း ခြောက်ကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် – ခြောက်ကြိမ်လုံး လောကကို စွန့်ခဲ့ပြီး ခြောက်ကြိမ်လုံး တူးရွင်းဟောင်းတစ်ချောင်း၏ အတွေးက သူ့ကို သာမန်ဘဝ၏ ဖုန်မှုန့်ထဲသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။

မိမိ၏ အားနည်းချက်အပေါ် ရှက်ရွံ့သောကြောင့် ကုဒ္ဒါလသည် နောက်ဆုံးတွင် တူးရွင်းကိုယ်တိုင်သည် သူ၏ ရန်သူ မဟုတ်ကြောင်း၊ သူ၏ တွယ်တာသော စိတ်သာ ရန်သူဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာသည်။ ဤသတ္တမ ထွက်ခွာမှုသည် နောက်ဆုံးဖြစ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ဝှက်ထားရုံမျှဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဆွဲဆောင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ကို အမြဲတမ်း ပယ်ရှားရန် ရည်ရွယ်သည်။ တူးရွင်းကို ဂင်္ဂါမြစ်၏ မြင့်သော ကမ်းပါးသို့ ယူဆောင်သွားပြီး၊ ရေထဲသို့ ကျသွားသည်ကို မြင်လျှင် ဟောင်းသော တပ်မက်မှုက ရေထဲဆင်းကာ ရှာဖွေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆင်ခြင်သည်။

ထို့ကြောင့် ကုဒ္ဒါလသည် မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ တူးရွင်းကို ခေါင်းပေါ်တွင် သုံးပတ် လည်ပတ်ပြီး မြစ်လယ်ဗဟိုသို့ ကြိုးစားနိုင်သမျှ အားကုန် ပစ်ချလိုက်သည်။ ၎င်းမျက်လုံးကို တစ်ကြိမ်မျှ မဖွင့်ဘဲ တူးရွင်းနစ်မြုပ်ရာကို မြင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဝေးလံစွာမှ ရေကျသံကို ကြားမှသာ ထိုအရာသည် ပြန်ရမည် မဟုတ်တော့ကြောင်း သိလာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခြောက်ကြိမ်တိုင် သူ့ကို အောင်နိုင်ခဲ့သော တပ်မက်မှုကွင်း နောက်ဆုံး ပြတ်တောက်သွားပြီး၊ နှလုံးသားထဲ၌ ကြီးမားသော ပေါ့ပါးမှု ပြည့်လျှံလာသည်။

ကုဒ္ဒါလသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် “ငါအောင်ပြီ၊ ငါအောင်ပြီ” (ဇိတံ မေ၊ ဇိတံ မေ) ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတိုင်းတွင် ဗြဟ္မဒတ်ဘုရင်သည် နယ်ခြားပုန်ကန်မှုကို မိမိစစ်တပ်ဖြင့် ငြိမ်းသတ်ပြီး ပြန်လာရင်း မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းနေခဲ့သည်။ တောအတွင်းမှ တစ်ဦးတည်းသော အသံက ကြွေးကြော်နေသည်ကို ကြားသော ဘုရင်သည် စိတ်ဝင်စားလာပြီး ရသေ့ကို ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ယူရန် လူများကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

ဘုရင်က “ငါသည် ပုန်ကန်သူများကို ငြိမ်းသတ်ပြီး စစ်တပ်နှင့်အတူ အောင်ပွဲခံပြန်လာသူဖြစ်သော်လည်း သင်ကဲ့သို့ အောင်နိုင်ခြင်းအကြောင်း ဘယ်တော့မှ အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ “ဘာမျှမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဤနေရာတွင် နေထိုင်သော သင်သည် အဘယ်သူကို အောင်နိုင်ခဲ့သနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ကုဒ္ဒါလက သူ ယခုရရှိခဲ့သော အောင်ပွဲသည် ဘုရင်၏ စစ်သားများ အောင်နိုင်သည့် အောင်ပွဲအားလုံးထက် ကြီးမားကြောင်း ဖြေကြားသည် – အကြောင်းမှာ သူသည် ဤနေ့မတိုင်ခင်ကပင် ခြောက်ကြိမ်တိုင် တပ်မက်မှုဘဝထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော ပိုင်ဆိုင်မှု၊ သံချေးတက်နေသော တူးရွင်းတစ်ချောင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရသေ့က ဘုရင်၏ အခြားလူများကို အောင်နိုင်ခြင်းသည် အမြဲ ပြန်လည် ပျက်ပြယ်နိုင်သည်ကို ရှင်းပြသည် – ရှုံးနိမ့်သော ရန်သူသည် ပြန်ထနိုင်သလို ရန်သူအသစ် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်။ သို့သော် မိမိ၏ လောဘကို အောင်ခြင်းကား တစ်ကြိမ်ပြည့်စုံပြီးသည်နှင့် နတ်များ သို့မဟုတ် လူများ၏ အင်အားဖြင့်ပင် ပြန်လည် ပြောင်းပြန်လှန်၍ မရနိုင်ပေ။ ဤစကားကို ကြားရသော ဗြဟ္မဒတ်ဘုရင်သည် အမှန်တရား၏ အနက်အနှစ်ကို နှလုံးသားဖြင့် ခံစားရကာ၊ နန်းတော်သို့ ပြန်ဝင်မည့်အစား ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ရသေ့ဘဝ ကျင့်ကြံမည်ဟု ကြေညာတော်မူ၏။

ဘုရင်ကိုယ်တိုင် နန်းစံကို စွန့်လွှတ်မည်ဟု သတင်းပျံ့နှံ့သောအခါ၊ ဝန်ကြီးများ၊ စစ်သားများနှင့် ဗာရာဏသီပြည်သားများသည် နောက်ကျကျန်ခဲ့ခြင်းမရှိရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ လိုက်ပါသူများ၏ ကြီးမားသော အုပ်စုသည် ယူဇနာ ဆယ့်နှစ်ခန့် ရှည်လျားသည်ဟု ဆိုရသည် – ၎င်းသည် မြို့မှ ထွက်ခွာ၍ ကုဒ္ဒါလနှင့် ဘုရင်တို့နှင့်အတူ ဟိမဝန္တာဘက်သို့ လျှောက်လာကြသည်၊ ပုံမှန်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ တူးရွင်းရသေ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အတွင်းငြိမ်သက်မှုကို ရှာဖွေခြင်းအတွက် ဖြစ်သည်။

နတ်ပြည်ဘုရင် သိကြားမင်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး နေရာပြင်ဆင်မထားသော ရသေ့များ အများအပြားကို မြင်ရသည်။ သူသည် နတ်ပြည်ဗိသုကာ ဝိဿကံမကို ဟိမဝန္တာတောင်ခြေတွင် ယူဇနာ သုံးဆယ် အရှည်နှင့် ယူဇနာ ဆယ်ငါး အနံရှိသော တောရကျောင်းကို တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတွင် တဲကျောင်းများ၊ လမ်းကြောများနှင့် ရသေ့များအတွက် လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံး ပါဝင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရင်နှင့် ပြည်သူများသည် သာယာလုံခြုံစွာ ဘဝသစ်ကို ဆက်လက် ဖြစ်တည်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

ဆရာတော် ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်တွင် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူစဉ်၊ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံရာတွင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေနိုင်ခြင်းမရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ ဟောကြားခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထိုဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ကုဒ္ဒါလ တူးရွင်းရသေ့ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ဘုရင် ဗြဟ္မဒတ်ကမူ သူ့နောက်မှ တောအရပ်သို့ လိုက်ခဲ့ပြီး ထိုဘဝ၌ ကိုယ်တော်၏ တပည့် အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ ဤဖော်ပြချက်ကို ဧကကနိပါတ် ဇာတ်တော်များထဲတွင် အမှတ် ၇၀ ကုဒ္ဒါလဇာတ် အဖြစ် ရေတွက်ကြသည်။

ဤဇာတ်တော်သည် ပါဠိတော်၏ တပ်မက်မှု၏ အင်အားကို အရှင်းဆုံး ပုံဖော်ထားသော အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည် – အရေးမပါသော၊ ကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးမရှိသော အရာတစ်ခုပင်လျှင် စိတ်ကို အခြားကြီးမားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများထက် ပိုမိုခိုင်မာစွာ အကျဉ်းချနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကုဒ္ဒါလ၏ ခုနစ်ကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုများသည် စွန့်လွှတ်ခြင်းကို ပထမအကြိမ်တွင် ရရှိရခြင်း ရှားပါးကြောင်း ပြသပြီး၊ ၎င်း၏ နောက်ဆုံး အောင်ပွဲသည် ဖြတ်တောက်ရမည့်မှာ တွယ်တာမှု၏ တန်ဖိုး မဟုတ်ဘဲ တွယ်တာခြင်း၏ အင်အားဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဂင်္ဂါကမ်းပါး၌ ရသေ့၏ အောင်ပွဲကြွေးကြော်သံသည် သူတစ်ပါးကို အောင်ခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကို အောင်ခြင်းဆိုင်ရာ နောက်ပိုင်း သင်ကြားချက် အားလုံး၏ စံနမူနာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။