လောမဟံသဇာတ် - ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ညှဉ်းဆဲမှုကို စမ်းသပ်ခဲ့သော တာပသ

ဘုရားရှင်သည် ဝေသာလီအနီး ပါဋိကာရာမ၌ သီတင်းသုံးနေစဉ် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ရဟန်းသုနက္ခတ္တသည် သင်္ကန်းကို စွန့်ပြီး ခတ္တိယ ကောရ၏ တာပသအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သံဃာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သုနက္ခတ္တသည် ဘုရားရှင်တွင် လူ့လွန်ဂုဏ်တော် မရှိကြောင်းနှင့် တော်၏ တရားသည် ဒုက္ခကို ချုပ်ငြိမ်းစေနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ကြေညာလျက် သွားလာခဲ့သည်။ ဂုဏ်ထူးရှင် သာရိပုတ္တရာ ဤစွပ်စွဲမှုကို လျှောက်တင်သောအခါ ဘုရားရှင်သည် ဒေါသဖြင့် မပြန်ဖြေတော်မူပေ။ ပထမ ကိုယ်တော်၏ လူ့လွန်ဩဇာတော်များကို ပြတော်မူပြီး၊ ထို့နောက် ကမ္ပ ၉၁ ရှေးက ကိုယ်တော်၏ ရှေးဘဝ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြန်လည်ဟောကြားတော်မူသည်။ သုနက္ခတ္တ ယခု ချီးမွမ်းနေသော လမ်းကို ကိုယ်တော်သည် မည်မျှ ပြည့်ပြည့်ဝဝ စမ်းသပ်ပြီး ပယ်ခဲ့ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးဘဝ မဖြစ်မီ အလွန်ကြာသော ရှေးကာလက ဘုရားလောင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို အလွန်အကျွံ ညှဉ်းဆဲခြင်းက စိတ်ကို အမှန်တကယ် သန့်စင်စေနိုင်သလား ဟူသည်ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ငြင်းပယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို သွန်သင်သော အာဇီဝက ကျောင်းအဖြစ်၊ လုံလောက်သော ကိုယ်ခန္ဓာ ညှဉ်းဆဲမှုဖြင့် ဒုက္ခကို မီးရှို့နိုင်သည်ဟု သင်ကြားသော အဝတ်မဲ့ တာပသအဖြစ် ရဟန်းဝတ်ခဲ့သည်။ ဤကျင့်စဉ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် မလုပ်ဘဲ အဆုံးစွန်အထိ ဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ၊ သက်သာမှုအားလုံးနှင့် အဖော်အားလုံးမှ ကင်းဝေးသော ခရီးမရှိသည့် တောတွင်း သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အာဋ္ဌကာဟု ခေါ်သော ဆောင်းရာသီ အခါ၌ နှင်းက မြေပြင်ကို ဖြူဖွေးစေပြီး လေသည် ဓားသွားကဲ့သို့ ဖြတ်သွားသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားလောင်းသည် ညဉ့်တစ်ညလုံး လဟာပြင်၌ နေတော်မူပြီး နေထွက်ပြီးမှသာ တောအုပ်၏ ပါးလွှာသော အရိပ်ကို ရှာတော်မူသည်။ နွေရာသီ အပူပြင်းသော လများ၌ အရွက်များ အပင်ပေါ်တွင် ညှိုးနွမ်းပြီး ကျောက်တုံးပင် ထိရန်မတတ်နိုင်အောင် ပူလွန်းသည့်အခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ပုံစံကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ မွန်းတည့်ချိန် ပြင်းထန်သော နေပူထဲတွင် ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး နေဝင်မှသာ အရိပ်သို့ ပြန်ဝင်တော်မူသည်။ ရာသီတိုင်း၌ ကိုယ်တော်သည် ပို၍ ဆင်းရဲသော အခြေအနေကို ရွေးချယ်ပြီး ထိုအခြေအနေထဲတွင် ကိုယ်ကို ထားတော်မူသည်။

အစားအသောက်၏ နောက်ဆုံးအချမ်းသာကိုပါ ချွတ်ပယ်ရန် ဘုရားလောင်းသည် ကြိုက်နှစ်သက်ဖွယ်ဟု ယူဆနိုင်သော အစားအစာ အားလုံးကို ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ တောရိုင်းနှင့် အာဇီဝက စည်းမျဉ်းက ခွင့်ပြုသော အကြွင်းအကျန်နှင့် ကြမ်းတမ်းသော အစားအစာများဖြင့်သာ ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသည်။ နောက်ပိုင်း ဓလေ့ထုံးစံက ဤအရာကို လူ၏ ကျင့်စဉ်များအနက် အကြမ်းဆုံးတစ်ခုအဖြစ် မှတ်သားခဲ့သည်။ ရေမချိုးရသေးသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုန်နှင့် ညစ်ပေနများ ကပ်တွယ်ကာ အသားအရေသည် အဘိုးအို သစ်ခေါက်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ကိုယ်တော်သည် သုသာန်ကို နေရာအဖြစ် ပြုလုပ်ပြီး၊ သေဆုံးသူများ၏ အရိုးများ ကျဲကျဲပါးပါး ပြန့်ကျဲနေသော နေရာ၌ ခေါင်းကို အုံးတော်မူသည်။

သုသာန်၌ ဤညစ်ပေပြီး နှုတ်ဆိတ်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို တွေ့ရသော ရွာသား များနှင့် နွားကျောင်းသားများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကိုယ်တော်ကို ရယ်ကျိစ်ပြီး ထင်ရှားစွာ အထင်သေးခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် နောက်ပိုင်း မဟာသီဟနာဒသုတ်၌ ဘုရားမပေါ်မီ ဤကျင့်စဉ်များကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ကဲ့ရဲ့မှု အကြိမ်တိုင်း၌ ဘုရားလောင်း၏ စိတ်တွင် ဒေါသ သို့မဟုတ် အငြိုးအတေးတို့၏ အနည်းဆုံး လှိုင်းလုံးပင် မပေါ်ပေါက်ခဲ့ကြောင်း ဇာတ်တော်က ဖော်ပြသည်။

အခါအားလျော်စွာ၊ ကိုယ်တော်၏ လူ့လွန်ခံနိုင်ရည်ကြောင့် အံ့သြသော လမ်းသွားလမ်းလာများက ပန်းပွင့်ကုံး၊ နံ့သာနှင့် အစားအစာများ ယူဆောင်လာပြီး သန့်ရှင်းသူ လူတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် ဦးချကြသည်။ သို့သော် ဤကြည်ညိုမှုသည် ယခင် အထင်သေးမှုထက် ကိုယ်တော်ကို ပို၍ မလှုပ်ရှားစေခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ကိုးကွယ်မှုနှင့် ကဲ့ရဲ့မှုကို တူညီသော မလှုပ်မခါ တည်ငြိမ်မှုဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့ပြီး၊ ချီးမွမ်းမှု သို့မဟုတ် အထင်သေးမှု တစ်ခုခုကိုမျှ ကိုယ်တော် ပြီးပြည့်စုံစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ငြိမ်သက်မှုကို ဖျက်ဆီးခွင့်မပေးခဲ့ပေ။

ဤမရပ်မနား ကျင့်စဉ်ကို နှစ်များစွာ ကျင့်ခဲ့ရာ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အဆုံးသို့ ပျက်စီးလာခဲ့သည်။ သေခြင်း ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဘုရားလောင်းသည် ရှာဖွေနေသော လွတ်မြောက်မှုကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ထိုဘဝ၏ အဆုံးသို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင်၊ အကျိုးမဲ့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ညှဉ်းဆဲမှုဖြင့် လူ့ဘဝကို ဖြုန်းတီးခဲ့သူအတွက် ငရဲ၌ စောင့်နေသော ဒုက္ခ၏ မြင်ကွင်းကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ သေဆုံးရာ ထိုရှင်းလင်းသော အခိုက်အတန့်တွင် ကိုယ်ကို ဤနည်းဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းသည် တဏှာကို မီးရှို့နိုင်ခြင်း၊ စိတ်ကို သန့်စင်စေခြင်း မရှိနိုင်ကြောင်းနှင့်၊ ကိုယ်တော်၏ တာပသ စီမံကိန်းတစ်ခုလုံး မှားယွင်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံး နားလည်တော်မူခဲ့သည်။

ကြာရှည်စွာ ခေါင်းမာသည့် မာနကြောင့် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည့် ကျင့်စဉ်များကို ဆွဲကိုင်ထားမည့်အစား၊ ဘုရားလောင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း သိမြင်သည့် ချက်ခြင်းမှာပင် ထိုမှားသော ရှုထောင့်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးနာရီ၌ တစ်သက်တာ အမှားယွင်းသော ယုံကြည်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်၊ ကိုယ်တော်သည် မြင်တွေ့ခဲ့သော ငရဲသို့ မဆင်းခဲ့ပေ။ ထိုအစား နတ်ပြည်ရှိ ဒေဝတာတို့ကြား၌ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ အထင်သေးခံရမှုနှင့် ဂုဏ်ပြုခံရမှု နှစ်မျိုးလုံးအပေါ် ကိုယ်တော်၏ ဥပေက္ခာသည် ကိုယ်တော် ရွေးချယ်ခဲ့သော နည်းလမ်းက ကျရှုံးပြီးနောက်တွင်ပင် ကိုယ်တော်ကို ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။

ဤရှေးဟောင်း ဇာတ်လမ်းကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ဘုရားရှင်သည် သူတော်စင်များအား ကမ္ပ ၉၁ ရှေးက ထိုအဝတ်မဲ့ တာပသသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာတော်မူသည်။ ၎င်းကို လောမဟံသဇာတ်၊ အမှတ် ၉၄ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဗောဓိပင်အောက်၌ နောက်ဆုံး ဗောဓိဉာဏ် မရမီ အလွန်ကာလကတည်းက ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ညှဉ်းဆဲခြင်းတစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ ဘယ်သို့မျှ မရောက်နိုင်ကြောင်း ကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် သိမြင်ပြီးဖြစ်သည်။ ဘုရားလောင်း၏ လမ်းကြောင်းသည် ဒုက္ခကို ချုပ်ငြိမ်းစေနိုင်သည် မဟုတ်ဟု သုနက္ခတ္တ၏ အဆိုကို အငြင်းပွားမှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် စမ်းသပ်ခဲ့သော သမိုင်းဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည်။ သုနက္ခတ္တ ယခု ချီးကျူးနေသော အလွန်အကျွံ လမ်းကြောင်းကို ကိုယ်တော်သည် တကယ် လျှောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုလမ်းသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ခဲ့ပါသည်။

လောမဟံသဇာတ်၏ အမည်သည် ၎င်းဖော်ပြသော ကျင့်စဉ်များ၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် “ကြက်သီးထဖွယ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ဒုက္ခကို တိုးတက်မှုဟု မှားယွင်းနားလည်ခြင်းအပေါ် ပိဋကတ်၏ အတင်းအကျပ်ဆုံး သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။ ရက်စက်သူများ၏ အထင်သေးမှုနှင့် ကြည်ညိုသူများ၏ ချီးမွမ်းမှု နှစ်ခုစလုံးသည် တည်ငြိမ်သော စိတ်ကို မနှောင့်ယှက်စေရန် ခွင့်မပြုသင့်ကြောင်း ဆုံးမသည်။ လွတ်မြောက်ရေး၏ အမှန်တကယ် အလုပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လောက်ညှဉ်းဆဲနိုင်သည်ဆိုသည်တွင် မဟုတ်ဘဲ၊ ဒုက္ခကို ကျော်လွန်စေသည်ကို၊ မစေသည်ကို ဥပေက္ခာဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တတ်ခြင်းတွင် ရှိသည်။