လောသကဇာတ်

ဤဇာတ်တော်ကို မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် မထေရ် လောသကတိဿအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမထေရ်သည် ရဟန္တာဖြစ်ပြီးသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော အချက်တွင် အံ့ဩဖွယ် ကံဆိုးနေကြောင်း ရဟန်းတို့က သတိပြုမိကြသည်။ သူ ဆွမ်းခံသွားသမျှ နေရာတိုင်းတွင် ဆွမ်းနည်းနည်းသာ ရရှိလေ့ရှိသဖြင့်၊ ဤမျှ ကံမကောင်းသူသည် မဂ်ဖိုလ်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို မည်သို့ ရောက်နိုင်သနည်းဟု ရဟန်းတို့က ထင်မြင်ချက် ပေးကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက လောသကတိဿ၏ ယခင်ကံများသည် ဆင်းရဲခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း နှစ်ခုလုံး၏ အကြောင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူပြီး ထိုအကြောင်းကို ပြသရန် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ဤဇာတ်တော်ကို ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ အမှတ် ၄၁ လောသကဇာတ်အဖြစ် မှတ်သားကြသည်။

အတိတ်ကာလ ကဿပမြတ်စွာဘုရား လက်ထက်တွင် ရွာကျောင်းတစ်ခု၌ ရဟန်းတစ်ပါး နေထိုင်ပြီး ကြည်ညိုသော ဒါယကာတစ်ဦး၏ ထောက်ပံ့မှုကို ခံယူလျက် ရှိသည်။ တစ်နေ့တွင် ခရီးသွားရင်း ရောက်လာသော ရဟန္တာမထေရ်တစ်ပါး တည်းခိုရန် နေရာ တောင်းလာသည်။ ဤမျှ ဂုဏ်ရှိသော ဧည့်သည်ကို ဝမ်းသာစွာ ကြိုဆိုသော ဒါယကာက နောက်နေ့ နံနက်ဆွမ်းခံရန် ပင့်ဖိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာကို မြင်သော ကျောင်းနေရဟန်းသည် မနာလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဒါယကာ၏ ချစ်ခင်မှုနှင့် လှူဒါန်းမှုတွင် မိမိနေရာ ဤဧည့်သည်ကြောင့် ဆုံးရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

နောက်နေ့ ဒါယကာ ရောက်လာပြီး ဧည့်ရဟန္တာအကြောင်း မေးသောအခါ ကျောင်းနေရဟန်းက လိမ်ညာပြောဆိုသည်။ ခေါင်းလောင်းကို ရိုက်ခဲ့ပြီး မထေရ်၏ တံခါးကို ခေါက်ခဲ့သော်လည်း နိုးထစေနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိဟု ဆိုသည်။ မနေ့က ပေးခဲ့သော ကြွယ်ဝသည့် ဆွမ်းက ဧည့်သည်နှင့် မသင့်တော်ခဲ့ဟု ထင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဒါယကာသည် ထိုစကားကို ယုံကြည်၍ ရဟန်းကိုယ်တိုင် မထေရ်ထံ ယူဆောင်ရန် အထူးဟင်းတစ်မျိုး ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ထိုဟင်းမှာ ထောပတ်၊ သကြားနှင့် ပျားရည်တို့ဖြင့် ကြွယ်ဝသော နို့ဆန်ပြုတ် ဖြစ်သည်။

ဤလက်ဆောင်ကို ပို့ဆောင်ရမည့်အစား မနာလိုသော ရဟန်းသည် ဧည့်ရဟန္တာ၏ ကျောင်းတွင် ထိုကောင်းမွန်သော အစားအစာကို ခံစားရမည်ကို မခံနိုင်ခဲ့ချေ။ မကြာသေးမီက မီးရှို့ထားသော ကွင်းတစ်ခုသို့ သွား၍ မီးခဲများထဲတွင် ချိုင့်တစ်ခု တူးလိုက်သည်။ ထိုချိုင့်ထဲသို့ နို့ဆန်ပြုတ်ကို ပစ်ထည့်ပြီး မီးခဲပြာဖြင့် ပြန်ဖုံးလိုက်သည်။ အခြားသူ မခံယူနိုင်စေရန် ထိုပူဇော်သက္ကာကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ဤဝှက်ဝှက်ကျူးလွန်သော ညှဉ်းဆဲမှု၏ အကျိုးဆက်သည် ထိုရဟန်းကို ကာလ အလွန်ရှည်ကြာစွာ လိုက်ပါခဲ့သည်။ ပထမ ရိုးရာအရ သိန်းပေါင်းများစွာသော နှစ်အတွင်း အဝီစိငရဲတွင် ဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။ ထိုဒုက္ခ ကုန်ဆုံးသောအခါ ပြိတ္တာအဖြစ် ဘဝငါးရာ ဆက်တိုက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘဝတိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်သာ အာဟာရ ရရှိသည်။ ထိုတစ်ကြိမ်တွင်ပင် အညစ်အကြေး တစ်လုတ်သာ ရခဲ့သည်။ ထိုဘဝငါးရာ ပြီးသောအခါ ခွေးအဖြစ် ဘဝငါးရာ နောက်ထပ် ဖြစ်ခဲ့ပြန်ပြီး ဘဝတိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်သာ အာဟာရ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုတစ်ကြိမ်သည်ပင် အန်ထားသော အစာ တစ်လုတ်သာ ဖြစ်သည်။

ဤငတ်မွတ်ခြင်း၏ ကွင်းဆက်ကြီး ပြီးမှသာ ထိုသတ္တဝါသည် လူ့ဘဝ ရရှိခဲ့သည်။ ကာသိပြည်ရှိ ရွာတစ်ရွာတွင် ဆွမ်းခံ ဆင်းရဲသား၏ သားအဖြစ် မိတ္တဝိန္ဒက ဟု အမည်ရခဲ့သည်။ သူ နေထိုင်သည့်နေရာတိုင်း မိသားစု၏ ဆင်းရဲမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး၊ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါနေသည်ဟု ထင်ရသော ဘေးဒုက္ခကြောင့် မိဘများပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ သူ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် နေရာမရှိသော ပယ်ခံတစ်ယောက်အဖြစ် ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဗာရာဏသီတွင် မိတ္တဝိန္ဒက သည် ထိုဘဝ၌ ကရုဏာဖြင့် တပည့်များကို သွန်သင်သော ဆရာဖြစ်သည့် ဗောဓိသတ်၏ ထိန်းကျောင်းမှုအောက်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် မိတ္တဝိန္ဒကသည် ရန်ဖြစ်တတ်ပြီး ပြင်ဆင်ခြင်းကို လက်မခံခဲ့ချေ။ ဆရာက သူ့ကို ပို၍ ကောင်းမွန်သော အကျင့်သို့ လမ်းညွှန်ရန် ကြိုးပမ်းသမျှကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ မိမိ၏ လမ်းကို ကိုယ်တိုင်ရှာရန် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး ရွာတစ်ရွာတွင် ကိုယ်တိုင် ဆရာဖြစ်လာကာ မူလစရိုက်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

မိတ္တဝိန္ဒက နေထိုင်သည့်နေရာတိုင်း ဘေးဒုက္ခ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူ့ကို လက်ခံခဲ့သော ရွာများသည် မီးဘေးများနှင့် မင်း၏ အပြစ်ပေးမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ထိုဘေးများကို ရှင်းပြနိုင်သည့် အခြားအကြောင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံး ရွာသားများက သူ၏ ရှိနေခြင်းသည်ပင် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူ၏ မိဘများ တစ်ချိန်က ပြုခဲ့သည့်အတိုင်း အကြမ်းဖက်ပြီး နှင်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ဖန် ထွက်ပြေးရင်း မိတ္တဝိန္ဒက ကမ်းရိုးတန်းရွာသို့ ရောက်ပြီး ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းမည့် သင်္ဘောတစ်စီးပေါ် တက်သည်။ သင်္ဘောသည် ကမ်းမှ အလွန်ဝေးသော နေရာတွင် အကြောင်းမဲ့ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သင်္ဘောသားများက သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူက ကျိန်စာခံရသူ ဖြစ်သနည်းဟု မဲကို ထပ်ခါတလဲလဲ ချကြသည်။ မဲကျသည်မှာ အမြဲ မိတ္တဝိန္ဒက ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ဝါးဖာတစ်ခုပေါ်တင်၍ ကမ်းမရှိသော ပင်လယ်ပြင်သို့ စွန့်ထားခဲ့ကြပြီး သင်္ဘောကို သူ့မပါဘဲ ဆက်သွားစေကြသည်။

ဝါးဖာပေါ်တွင် လွင့်မျောနေစဉ် မိတ္တဝိန္ဒကသည် အံ့ဖွယ်ရာများ အဆက်ဆက် ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။ ကြည်လင်သော ကျောက်နန်းတော်များ၊ ငွေနန်းတော်များ၊ ကျောက်မျက်နန်းတော်များနှင့် နောက်ဆုံး ရွှေနန်းတော်များ ရှိပြီး တစ်ခုစီတွင် နတ်သမီးများ ပြည့်နေကာ သူ့ကို ကြိုဆိုပြီး ပျော်ရွှင်မှု ပေးကြသည်။ သို့ရာတွင် နန်းတော်တိုင်းတွင် သူသည် ငြိမ်သက်မှု မရှိဘဲ ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာကို စွန့်ခွာပြီး ပို၍ ကြီးမြတ်သော တစ်ခုခုကို ရှာရန် ဆက်လှည့်လည်ခဲ့သည်။ ပေးထားသည့်အရာနှင့် ဘယ်တော့မျှ မကျေနပ်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဆိတ်ပုံဆောင်ထားသော ရက္ခသီမတစ်ဦးက သူ့ကို ပင်လယ်ကျော်အောင် ပစ်ချလိုက်ပြီး ဗာရာဏသီမြို့ရိုးရေကန်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆိတ်ထိန်းသူများက သူ မင်း၏ ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ခိုးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့ရှိ၍ ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။ ယခု အိုမင်းနေသော ဗောဓိသတ်က သူ့ရှေးယခင် တပည့်ကို မှတ်မိခဲ့ပြီး သတိပေးသော ဂါထာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ ဤဂါထာတွင် မိတ်ဆွေများ၏ အကြံပေးချက်ကို နားမထောင်သော ခေါင်းမာသူသည် နောက်ဆုံးတွင် သေချာသော ဘေးဒုက္ခကို ရောက်ရှိမည်ဟု ဆိုသည်။

ရဟန်းတို့ မေးခဲ့သော ဘဝတွင် ထိုကံဆိုးက ဆက်လက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ကောသကရွာ၌ လောသကတိဿအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ ကိုယ်ဝန်ရသည်နှင့်ပင် အိမ်ထောင်စုတစ်ထောင်၏ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်း ပျက်စီးခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူ ဖွားမြင်ခဲ့သော ရွာသည် မီးဘေးနှင့် မင်း၏ အပြစ်ပေးမှုများကို ခဏခဏ ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံး သူ၏ မိသားစုကို အရှက်ရစွာ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ မိခင်ကပင် သူ ငယ်ငယ်စဉ်ကတည်းက စွန့်ခွာခဲ့ပြီး ဆွမ်းတောင်းရန် မြေအိုးကွဲတစ်ခုသာ ထားခဲ့သည်။ သူသည် စွန့်ပစ်ထားသော ဟင်းအိုးများမှ ရေဆေးရည်များကို ရှာစားရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

အသက် ခုနစ်နှစ်ရွယ်တွင် မထေရ် သာရိပုတ္တသည် ငတ်မွတ်နေသော ဤကလေးကို တွေ့ရှိ၍ အစားကျွေးခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သာမဏေအဖြစ်၊ နောက်ပိုင်း ပြည့်စုံသော ရဟန်းအဖြစ် ရဟန်းပြုပေးခဲ့သည်။ လောသကတိဿသည် စစ်မှန်စွာ ကျင့်ကြံပြီး နောက်ဆုံး ရဟန္တာဖြစ်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ ရှေးဟောင်း ကံဆိုးသည် ရဟန်းဘဝ၌ပင် လိုက်ပါနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆွမ်းသည် သပိတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိပြီး၊ ပေးလှူသူများက မပြည့်သေးသော သပိတ်ကို ပြည့်နေပြီဟု မှားထင်ကြသည်။ မထေရ်ကြီး ပရိနိဗ္ဗာန်ဝင်မည့် နေ့တွင် သာရိပုတ္တသည် သူ့ကို အစားအစာ အပြည့်အဝ ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ရွာသားများသည် ဆွမ်းခံခရီးတွင်ပင် နှစ်ပါးလုံးကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် သာရိပုတ္တသည် ကိုယ်တိုင် နန်းတော်သို့ သွား၍ ဆွမ်းယူလာပြီး၊ လောသကတိဿ စားနေစဉ် မိမိလက်ဖြင့် သပိတ်ကို ကိုင်ထားပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစားအစာသည် အရင်ကလို ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိတော့ပေ။ လောသကတိဿသည် ထိုဘဝ၌ ပထမဆုံးအကြိမ် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုနေ့တွင်ပင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းဖြင့် နောက်ဆုံး ပုနဗ္ဘဝမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ပုဂ္ဂိုလ်များ ဘယ်သူဖြစ်ခဲ့သည်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုရဟန်းတို့ကြားတွင် ထိုင်နေသော မထေရ် လောသကတိဿသည် ထိုဝေးလံသော ဘဝ၌ မိတ္တဝိန္ဒက ဖြစ်ခဲ့သည်။ မနာလိုခြင်းကြောင့် ဆွမ်းနှင့် နို့ဆန်ပြုတ်ကို မီးခဲထဲ မြှုပ်ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ကလည်း ဗာရာဏသီရှိ ဆရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ခေါင်းမာသော ကလေးကို ပြင်ဆင်ရန် အလကားကြိုးပမ်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင်း၏ ဆိတ်အုပ်မှ ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ခိုးရန် ကြိုးပမ်းနေစဉ် ပျက်စီးနေသော ထိုသူကို ပြန်တွေ့ခဲ့သည်။

လောသကဇာတ်သည် အကြောင်းနှင့် အကျိုးဆက်၏ ကွင်းဆက်တစ်ခုကို မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ကာလအတွင်း ခြေရာခံ၍ ပြသည်။ ထိုကွင်းဆက်သည် မနာလိုမှုဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော တစ်ကြိမ်တည်းသော အမှုမှ သိန်းပေါင်းများစွာ နှစ်အတွင်း ငရဲ၊ ဘဝတစ်ထောင်ခန့်ရှိသော ဆက်တိုက် ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံး ဆင်းရဲမှု အမှတ်အသားရှိသော လူ့ဘဝအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့ရာတွင် ဤဇာတ်တော်က ထိုဒုက္ခ ကြီးမားသော ကွင်းဆက်သည် လောသကတိဿကို လမ်းမှ ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထပ်မံ ဖော်ပြသည်။ ရှေးဟောင်း အကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးဖြင့် ဝန်ပိုသော ဘဝတစ်ခုပင်လျှင် စစ်မှန်သော ကြိုးစားမှုဖြင့် ပုနဗ္ဘဝ၏ အဆုံးသို့ ရောက်နိုင်သည်။ ဆွမ်းတစ်ပြည့်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော မနာလိုမှုသည် ထိုဖျက်ဆီးသူအား ကာလရှည်ကြာ အလွန်ကြီးမားသော ဆိုးကျိုးကို ပေးခဲ့သော်လည်း လွတ်မြောက်ခြင်းတံခါးကို အပြီးအပိုင် ပိတ်ပစ်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။