မုဒုလက္ခဏဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘိက္ခုတစ်ပါးက ဆွမ်းခံသွားစဉ် တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးသော အမျိုးသမီးအပေါ် စိတ်တွယ်တာမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ကျမ်းစာလေ့လာခြင်း သို့မဟုတ် ဈာန်တရားအား စိတ်ထားမပြနိုင်တော့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဈာန်ကျင့်စဉ်တွင် အလွန်တိုးတက်ပြီးသော ဘုရားလောင်းပင်လျှင် ရှေးအခါက ထိုနည်းတူ ပျက်စီးခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ထိုရှေးဟောင်းဇာတ်ကို အစမှအဆုံးထိ ဟောကြားတော်မူသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာတောင်မှ ရသေ့ဖြစ်ပြီး ပဉ္စအဘိညာဉ်နှင့် အဋ္ဌသမာပတ်တို့ကို ကျွမ်းကျင်ကာ ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ဆွမ်းခံသွားစဉ် သူ့ကို တွေ့သော ဗာရာဏသီဘုရင်သည် ရသေ့၏ သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်ကြည်ညိုသဖြင့် နန်းတော်ဥယျာဉ်တွင် နေထိုင်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် ငြိမ်သက်စွာ ထောက်ပံ့ပြုစုခဲ့သည်။

ဘုရင်သည် ပုန်ကန်မှုကို ငြိမ်းသတ်ရန် ထွက်သွားစဉ် ရသေ့သည် ထမင်းစားရန် ပုံမှန်အတိုင်း နန်းတော်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ မုဒုလက္ခဏာ မိဖုရားသည် ကြိုဆိုရန် အလျင်အမြန် ထရပ်ရာ အလျင်စလိုကြောင့် ဝတ်ထားသော အဝတ်လွတ်ကျသွားပြီး ရသေ့သည် မိဖုရား၏ ဗလာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် သူ၏ စိတ်သည် ကာမဖြင့် ပြည့်လျှံသွားပြီး ကြိုးစားရရှိထားသော ဈာန်စွမ်းအား ထိုနေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် အခန်းတွင် ပိတ်ဆို့နေခဲ့ပြီး မထိန်းနိုင်သော တပ်မက်မှုကြောင့် ညည်းညူနေခဲ့သည်။

ဘုရင်ပြန်ရောက်လာပြီး ရသေ့၏ ဒုက္ခကို သိရှိသောအခါ ရသေ့ကို ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်စေခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မိဖုရားကို ရသေ့ထံ လုံးလုံး ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တော်တိုင် ရေးဆွဲထားသော အစီအစဉ်ကို လိုက်နာရန် မိဖုရားအား လျှို့ဝှက်ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထိုအစီအစဉ်သည် သန့်ရှင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို သူကိုယ်တိုင် ပြုမိသော အပြစ်မှ ကယ်တင်ရန် ဖြစ်ပြီး သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မဟုတ်ပေ။

မိဖုရားသည် ရသေ့ကို လူသွားလူလာတို့ ကြာမြင့်စွာ အများပြည်သူ အိမ်သာအဖြစ် သုံးခဲ့သော ပစ်ထားခဲ့သည့် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် အတူနေကြမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ညစ်ပတ်မှုများကို သန့်စင်စေခြင်း၊ သူ ကိုယ်တိုင် ရှာယူရမည့် နွားချေးလတ်ဖြင့် နံရံကို သုတ်ခြင်း၊ ရေသယ်ခြင်းနှင့် အရေအတွက်မရှိသော အခြားအလုပ်များကို လုပ်စေခဲ့ပြီး လိုအပ်သည်ထက် အလွန်ကြာအောင် ဆွဲဆန့်ခဲ့သည်။

မဆုံးနိုင်သော အလုပ်များ ပြီးဆုံးသောအခါ မိဖုရားသည် ရသေ့၏ မုတ်ဆိတ်ကို ဆွဲယူပြီး မျက်နှာကို ကိုယ့်ဘက်သို့ ဆွဲယူခဲ့သည်။ နမ်းရန်အတွက်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သန့်ရှင်းသော ရသေ့နှင့် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်ကြောင်း မေ့သွားခဲ့ပုံကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးခဲ့သည်။ ထိုမေးခွန်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထိမှန်သွားသည်။ ဈာန်ကောင်းကင်ဘုံ၏ သခင်သည် ညစ်ပတ်သော အိမ်အတွက် နွားချေးသယ်ရသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားကြောင်း၊ ထိုအရာအားလုံးသည် မိမိ အလွန်ကြာကြာ ကြည့်ခဲ့မိသော မျက်လုံးတစ်ချက်ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သိမြင်လိုက်သည်။

ရသေ့သည် ထိုနေရာတွင် ဈာန်ကို ပြန်လည်ရယူရန် မကြိုးစားဘဲ နန်းတော်သို့ အမြန်ပြန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရိုးသားစွာ ဖော်ပြကာ မိဖုရားကို ဘုရင်ထံ ပြန်အပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ မိဖုရားနှင့် သူ ခဏတာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော ဘဝကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ပြီးမှသာ သူ၏ ဈာန်စွမ်းအားများ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာစဉ်က ကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ထိုဘုရင်ကို အာနန္ဒာ၊ မုဒုလက္ခဏာ မိဖုရားကို ဥပ္ပလဝဏ္ဏာဟု ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ထိုရသေ့ဖြစ်သူမှာ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်စဉ်များကို သတိမဲ့သော တစ်ချက်ကြည့်မိခြင်းကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ပါဠိတော် ဇာတ်တော်အမှတ် ၆၆ တွင် ဤဇာတ်ကို ဤပုံစံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဘိက္ခုအား သူ၏ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော တပ်မက်မှုသည် လာမည့် ဘုရားလောင်းပင် တစ်ချိန်က ကြုံခဲ့ဖူးပြီး အောင်မြင်ခဲ့သော အားနည်းချက်ထက် ထူးခြားသော အရာမဟုတ်ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။

ဘုရင်သည် မိဖုရားကို ရသေ့အား တိုက်ရိုက် ငြင်းမပယ်ဘဲ ပေးလိုက်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ပထမတွင် အရှုံးပေးခြင်းဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ငြင်းဆိုခြင်းသည် ရသေ့၏ တပ်မက်မှုကို မထိခိုက်ဘဲ လျှို့ဝှက်စွာ ကျန်ရစ်စေပြီး ဆိုးကျိုးသာ ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။ မိဖုရားက စိတ်ကူးယဉ်မှုကို အိမ်တွင်းလုပ်ငန်း၏ အမှန်တကယ် အလင်းသို့ ဆွဲယူခြင်းဖြင့် ဘုရင်သည် ရသေ့ လိုချင်သည်ဟု ထင်ထားသော အရာကို ပေးခဲ့သည်။ ညစ်ပတ်သော နွားချေး၊ ရေနှင့် မဆုံးနိုင်သော အလုပ်များ၏ အမှန်တကယ် အခြေအနေက တိုက်ရိုက်အမိန့်တစ်ခုက ဘယ်တော့မှ မပြုနိုင်သည့်အရာကို ပြီးမြောက်စေမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ရသေ့၏ စွမ်းအားသည် ညစ်ပတ်သော အိမ်ဟောင်းတွင် မိမိ မိုက်မဲမှုကို သိမြင်သည့်ခဏ၌ ပြန်မရောက်ခဲ့ပေ။ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ဘုရင်ကို ရင်ဆိုင်ကာ မိဖုရားကို အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်ပြီးမှသာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤဇာတ်သည် မိမိအမှားကို မြင်ခြင်းနှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်းကို အပြီးသတ်ခြင်းကြား ငြိမ်သက်သော ခြားနားချက်ကို ပြသသည်။ နန်းတော်သို့ ပြန်လာသော ခရီးကို စွန့်လွှတ်မှု၏ လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထားရှိပြီး အမြင်ပေါ်ပေါက်ပြီးနောက် ကျော်လွှားနိုင်သော အခမ်းအနားမဟုတ်ပေ။