နစ္စဇာတ် - အရှက်မရှိ ကပြ၍ ကြင်ယာဆုံးရှုံးသော ဒေါင်းမိုက်

ဤဇာတ်တော်ကို ပါဠိဇာတ်တော်စုဆောင်းမှု၏ ပထမကျမ်းဖြစ်သော ဧကနိပါတ်တွင် အမှတ်စဉ် ၃၂ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ ပုံပြင်ပိုင်းကို ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ရှေးဦးရွှေခေတ်၌ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့က ခြင်္သေ့ကို မိမိတို့၏ မင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ရန် စုဝေးကြ၏။ ငါးတို့က မဟာငါး အာနန္ဒကို ရွေးချယ်ကြ၏။ ဟိမဝန္တာတောင်၌ စုဝေးသော ငှက်အပေါင်းတို့ကလည်း တင့်တယ်ထင်ရှားသော ရွှေဟင်္သာ သုဝဏ္ဏဟံသကို မိမိတို့၏ အချုပ်အခြာ မင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ကြ၏။ ဤငှက်မင်းသည် ဘုရားလောင်း ဖြစ်တော်မူ၏။

ရွှေဟင်္သာမင်း၌ အလင်းတောက်သော ကျက်သရေရှိသည့် သမီးတော်တစ်ပါး ရှိ၏။ မင်းက သမီးတော်အား ရှားပါးသော ဆုကျေးဇူးတစ်ခုကို ပေးအပ်၏။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှ မိမိနှစ်သက်ရာ ငှက်တစ်ကောင်ကို ကြင်ယာအဖြစ် ရွေးချယ်ခွင့် ရှိစေ၏။ မင်းက တောင်တန်း၊ တောအုပ်နှင့် ပင်လယ်ရှိ အတောင်ပါသော သတ္တဝါအားလုံးကို ခေါ်ယူ၏။ လင်းယုန်၊ ဟင်္သာ၊ ကြက်ညွန့်၊ ကြက်ဖ၊ ကောက်ကွင်း၊ ဇီးကွက်တို့သည် ကျောက်ဖြင့်ဆောက်သော ကျယ်ဝန်းသည့် ကွင်းပြင်တွင် စုဝေးလာကြ၏။ စုဝေးပွဲမစမီ အဆင့်အတန်းကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ အမွှေးအတောင်အလှကြောင့်သော်လည်းကောင်း အရွေးခံမည့်သူ တစ်ဦးမျှ ဖယ်ထုတ်ခြင်း မခံရ။ မင်းသမီး၏ ရွေးချယ်မှုသည် ရွေးချယ်ခံရရန် မျှော်လင့်၍ ရောက်ရှိလာသော ငှက်တိုင်း၏ အမြင်အောက်၌ လုံးဝ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်ရမည်။

ငယ်ရွယ်သော မင်းသမီးသည် ပျံသန်းနိုင်သော ကြင်ယာလောင်းများ၏ ဝိုင်းဝန်းနေသော အစုအဝေးကြားတွင် ယဉ်ကျေးစွာ လျှောက်သွားတော်မူ၏။ မင်းသမီး၏ မျက်စိသည် တင့်တယ်ထင်ရှားသော ဥဒေါင်းတစ်ကောင်ပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ သူ၏ လည်တိုင်သည် ပွတ်ထားသော ကျောက်သံပတ္တမြားကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ သူ၏ အမွှေးဦးထုပ်သည် နီလာကျောက်ဝန်းနှင့် တူ၍၊ အမြီးသည် ရွှေနေမင်းများ စွန်းထင်းနေသော အသက်ဝင်သော မြရတနာ ဝတ်ရုံကဲ့သို့ နောက်တွင် ဆွဲလျက်ရှိ၏။ မင်းသမီးက အတောင်ကို မြှောက်ပြီး ညွှန်ပြလျက် “ခမည်းတော်၊ ဤတင့်တယ်လှပသော သတ္တဝါကို ကျွန်မ၏ ဘုရင်နှင့် ခင်ပွန်း ဖြစ်စေပါ” ဟု လျှောက်တော်မူ၏။ စုဝေးသူများကြားတွင် ဝမ်းမြောက်သံ တိုးတိုးကြားရ၏။ ထိုမျှ များပြားသော သာမန် အမွှေးအတောင်များကြားတွင် ဥဒေါင်း၏ အရောင်တောက်လောင်ပြောင်လက်မှုကြောင့် ထိုရွေးချယ်မှုသည် ခဏတာအတွင်း လုံးဝ ထင်ရှားသလို ဖြစ်နေ၏။

မိမိ ရွေးချယ်ခံရကြောင်း ကြားသိရသောအခါ မာနကြီးသော ဥဒေါင်းသည် အရူးအမူး ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။ စုဝေးသူများ၏ အလယ်သို့ ဝင်ထွက်လျှောက်လှမ်းလျက် “ငါ၏ ဖန်တီးနိုင်စွမ်း အံ့သြဖွယ် အကျွမ်းကျင်ဆုံးအဆင့်ကို သင်တို့ မမြင်ရသေးပါ” ဟု အော်ဟစ်၏။ သူ၏ ကြီးမားသော အမွှေးတောင်ကို ပန်ကာကဲ့သို့ ဖြန့်ကြဲလျက် ရူးသွပ်သော ကခုန်ခြင်းဖြင့် လွင့်ပျံ၍ လှည့်ပတ်ကခုန်ရန် စတင်၏။ မာနလွန်ကဲ၍ ထိန်းချုပ်မှု မရှိသော ကခုန်ရာတွင် အမွှေးများ ထောင်တက်၍ အတောင်များ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ကားသဖြင့်၊ ထိတ်လန့်နေသော စုဝေးသူများ၏ ရှေ့တွင် အောက်ပိုင်းနှင့် အမြီးအောက်ကို အရှက်မရှိ ဖော်ပြမိ၏။

ဘုရားလောင်းသည် မာနကြီးမားသော ဤရွံ့ဖွယ်ရာ ပြသမှုကို ကြည့်ရှုရင်း အလွန် စက်ဆုပ်တော်မူ၏။ ငှက်အပေါင်းတို့ရှေ့တွင် ထရပ်၍ တိုင်းတာချိန်ညှိထားသော၊ မင်းမြတ်ဆန်သော ဆုံးမစကားကို ဟောတော်မူ၏။ “ဤသတ္တဝါသည် ထက်မြက်သော အသံနှင့် အရောင်တောက်သော အမွှေးအတောင်ရှိသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို ရှက်ခြင်းဆိုင်ရာ ဟိရီ၊ မကောင်းမှုအပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုင်ရာ သြတ္တပ္ပ တို့ မရှိပါ။ လူသိရှင်ကြား မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကခုန်၍ ပစ်ပယ်သူအား ငါ့ချစ်သော သမီးကို ငါ မပေးနိုင်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထိုနောက် ငှက်မင်းသည် မိမိ၏ တူတော်၊ မိမိ၏ မျိုးနွယ်ဖြစ်သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ငယ်ရွယ်သော ဟင်္သာငယ်တစ်ကောင်နှင့် သမီးတော်ကို ထိမ်းမြားပေးလိုက်၏။ အရှက်ရ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားသော ဥဒေါင်းမိုက်သည် အတောင်များကို ပိတ်လျက် စုဝေးရာမှ ဂုဏ်သိက္ခာ လုံးဝ ပျက်စီးစွာဖြင့် ထွက်ပြေးသွား၏။ စုဝေးသူများထဲတွင် မင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိ၊ ခဏမျှ ကြာမီက ဥဒေါင်း၏ အလှကို ချီးမွမ်းခဲ့သော ငှက်အပေါင်းတို့သည် ယခု တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။ သူ့ကိုယ်တိုင်၏ ကခုန်ပြသမှုသည် မည်သည့် ပြိုင်ဘက်၏ ကန့်ကွက်မှုထက်မဆို ပို၍ သူ့ကို ပျက်စီးစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်တော်ကို ဘုရားရှင်က ရဟန်းတစ်ပါးသည် မသင့်တော်သော အရေအတွက် ဝတ်ရုံနှင့် လိုအပ်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းထားကြောင်း၊ ရဟန်းဘဝ၏ ရိုးရှင်းမှုနှင့် မလျော်ညီသော ပုံစံဖြင့် အစေခံများ ပြင်ဆင်ထားသော စားသောက်ဖွယ်ရာ သိုလှောင်ခန်းကို ထားရှိကြောင်း တွေ့ရှိသောအခါ ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုအလိုလိုက်မှုအကြောင်း မေးမြန်းသောအခါ ထိုရဟန်းသည် စိတ်ထိန်းမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးကာ ဒေါသဖြင့် မိမိ၏ ဝတ်ရုံများကို ဆွဲဖြဲပစ်ကာ မိမိနှစ်သက်ရာ သွားလာမည်ဟု ကြေညာ၏။ ထိုအခါ ဥဒေါင်းအတိုင်း စုဝေးသော သံဃာတော်အပေါင်းရှေ့တွင် အဝတ်မဲ့ ရပ်နေ၏။ ဘုရားရှင်က ထိုအရှက်ရသော ရဟန်းကိုပင် ဤအတိတ်ဘဝ၏ မာနကြီးသော ဥဒေါင်းအဖြစ် သိမြင်တော်မူ၏။ ဘုရားလောင်းကမူ ဥဒေါင်း၏ မိမိအတ္တဂုဏ်ကြောင့် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးစေခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသည့် ရွှေဟင်္သာမင်း ဖြစ်တော်မူ၏။

ဤဇာတ်တော်သည် ဇာတ်တော်ဓလေ့တွင် လောက၏ စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်သော ဟိရီနှင့် သြတ္တပ္ပ၏ ဂန္ထဝင်ဥပမာအဖြစ် တည်ရှိ၍၊ အတွင်းပိုင်း ရိုးသားသော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကိုယ်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှု မရှိဘဲ အပြင်ဖက် တောက်ပမှုသည် နောက်ဆုံး၌ အလှတရားတစ်ခုတည်းဖြင့် ရနိုင်ဟု ထင်ရသည့်အရာကို ဆုံးရှုံးစေကြောင်း ပြသ၏။ ဤဇာတ်တော်ကို ၎င်း၏ နိဒါန်းဇာတ်ကြောင်းနှင့်အတူ ဖတ်ရှုသော အဋ္ဌကထာဆရာများက ဥဒေါင်းနှင့် ရဟန်း နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် ရရှိပြီးသားဖြစ်သော အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြောင်း မှတ်သားကြ၏။ ထိုအရာမှာ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခံရသော ကြင်ယာတော်နှင့် ရရှိပြီးသား ဝတ်ရုံနှင့် အစားအစာ၏ ဘဝ ဖြစ်သည်။ ချီးမွမ်းခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်ဆင်ခံရခြင်းကို လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့်၊ သူတစ်ပါးရှေ့တွင် ထိန်းချုပ်မှု မဆုံးရှုံးဘဲ နေနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။