သာဓုသီလဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့ပြီး၊ ဇာတကအဋ္ဌကထာက ဇာတ်အမှတ် ၂၀၀ ဖြစ်သော သာဓုသီလဇာတ်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ စိုးရိမ်နေသော အဖ တစ်ဦးဖြင့် စတင်သည်။ ဗြဟ္မဏတစ်ဦးတွင် သမီးလေးဦး ရှိပြီး၊ သူတို့၏ လက်ကို တောင်းဆိုရန် ယောက်ျားလေးဦး ရောက်လာကြသည်။ ကိုယ်စီ ကွဲပြားသော တောင်းဆိုသူတစ်ဦးစီကြောင့်၊ ဖခင်သည် မည်သူက အမျိုးသမီးကို ထိုက်တန်သနည်းဟု ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ပထမ တောင်းဆိုသူသည် ကောင်းမွန်ပြီး ချောမောသည်။ ဒုတိယသည် အိုမင်းပြီး အသက်ကြီးရင့်နေသည်။ တတိယသည် မျိုးနွယ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထသည် ကောင်းမွန်သော အကျင့်ရှိသော လူကောင်း ဖြစ်သည်။ ဗြဟ္မဏက မိမိ၏ သမီးများကို မည်သူ့အား ပေးရမည်နည်းဟု မိမိကိုယ်ကို မေးမြန်းပြီး၊ အဖြေမရဘဲ ထိုမေးခွန်းကို အကြိမ်ကြိမ် တွေးနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံသော ဘုရားရှင်သည် အမှန်တကယ် သိနိုင်မည်ဟု တွေးမိသည်။ ရနံ့ဆေးနှင့် ပန်းပန်ဆင်အများအပြား ပြင်ဆင်ပြီး ဇေတဝန်ကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဆရာတော်ကို ရှိခိုးပြီး တစ်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ၊ အစမှ အဆုံးထိ အကြောင်းအရာ အားလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် မေးခွန်းကို မေးခဲ့သည်– ဤလေးဦးအနက် မည်သူ့ထံ ကျွန်ုပ်၏ သမီးများကို ပေးသင့်သနည်း။

ဆရာတော်က ရှေးကာလက ပညာရှိများသည် ဤမေးခွန်းကို မေးခဲ့ဖူးကြောင်း ပြန်ကြားတော်မူသည်။ ဘဝပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် ဗြဟ္မဏ၏ မှတ်ဉာဏ် မှုန်ဝါးနေသဖြင့် မှတ်မိခြင်း မရှိကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဗြဟ္မဏ၏ တောင်းဆိုမှုအရ ဘုရားရှင်သည် ရှေးဟောင်း ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီ၏ ဘုရင် ဖြစ်စဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် ဗြဟ္မဏ၏ သားအဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ အရွယ်ရောက်သောအခါ တက္ကသီလာ (ရှေးအိန္ဒိယ မြောက်အနောက်ပိုင်းရှိ ကျော်ကြားသော ပညာသင်ကြားရေးဗဟို) တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျော်ကြားသော ဆရာကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုကာလတွင်လည်း သမီးလေးဦးရှိသော ဗြဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး၊ တောင်းဆိုသူ အမျိုးအစား လေးမျိုး တူညီစွာ လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤဗြဟ္မဏလည်း ဆုံးဖြတ်၍ မရခဲ့ပေ။ “ဆရာကြီးထံ မေးမြန်းပြီး ဆရာကြီး ပြောသည့် အကောင်ကို သမီးများ ပေးမည်” ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။

သူသည် ဆရာကြီး၏ ရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ပထမ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ တစ်ဦးသည် ကောင်းမွန်၊ တစ်ဦးသည် မြင့်မြတ်၊ တစ်ဦးသည် အလှရှိ၊ တစ်ဦးသည် အသက်ရှိ။ ဗြဟ္မဏ၊ ဤမေးခွန်းကို ဖြေပါ– လေးဦးအနက် မည်သူက အကောင်းဆုံး ပေါ်လွင်သနည်း။

ဗောဓိသတ်က မေးခွန်းကို ကြားပြီး ရှင်းလင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက် ပေးခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးတွင် အလှ နှင့် အခြား ထိုသို့သော အရည်အချင်းများ ရှိသော်လည်း၊ သီလတွင် ကျရှုံးပါက သူသည် မထီမဲ့မြင် ပြုခံရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုကြောင့် အခြားအရည်အချင်းများသည် လူ၏ အမှန်တကယ် တိုင်းတာချက် မဟုတ်ပေ။ လေးဦးအနက် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် နှစ်သက်သည့်မှာ သီလရှိသော တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ အလှသည် ကောင်းသည်၊ အိုမင်းသူများသည် ရိုသေခံထိုက်သည်၊ ဤသည်မှာ မှန်ကန်သည်။ မျိုးနွယ်ကောင်းခြင်းလည်း ကောင်းသည်။ သို့သော် သီလသည်သာ ကိုယ်တော် နှစ်သက်သည့် အရာဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

ဗြဟ္မဏသည် အဖြေကို ကြားပြီး ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သမီးများအားလုံးကို သီလရှိသော တောင်းဆိုသူအား ပေးခဲ့သည်။

တရားဒေသနာ အဆုံးတွင် ဆရာတော်က သစ္စာတရားများကို ကြေညာပြီး ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ သစ္စာများ အဆုံးတွင် ဗြဟ္မဏသည် ပထမမဂ်ဖိုလ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က “ထိုအခါ ဤဗြဟ္မဏသည် ဗြဟ္မဏ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျော်ကြားသော ဆရာကြီးမှာ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်ရှိ ဂါထာသည် အလှ၊ အသက် သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်ကို မထီမဲ့မြင် ပြုရန် မပြောပေ။ ၎င်းတို့တစ်ခုစီ၌ ၎င်း၏ နေရာရှိကြောင်း၊ အိုမင်းသူကို ရိုသေခြင်းမှာ မှန်ကန်ကြောင်း ဆိုသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သည့်အရာမျှ ကောင်းမြတ်ခြင်း၏ နေရာယူရန် မခွင့်ပြုကြောင်း ငြင်းဆိုသည်။ ချောမောသော လူ၊ အိုမင်းသော လူ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်ကောင်းသော လူသည် ကောင်းသော လင်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုအချက်များ မည်သည့်တစ်ခုမျှ ထိုသို့ ဖြစ်ကြောင်း မသက်သေပြနိုင်ပေ။

ဘဝဖော်ဖက်၊ သူငယ်ချင်း၊ ဆရာ သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်ကို ရွေးချယ်သော ဘုရားကိုးကွယ်သူအတွက်၊ ဗောဓိသတ် ပေးသော အကြံဉာဏ်သည် တူညီသည်။ အပြုအမူကို ဦးစွာ ကြည့်ပါ။ အလှသည် မှိန်ဖျော့ပြီး နှစ်များ ကျော်လွန်သွားသည်၊ ကောင်းသော နာမည်ကို မလုပ်ဘဲ အမွေခံယူနိုင်သည်၊ သို့သော် သီလသည် တစ်နေ့မှ နောက်တစ်နေ့သို့ လူတစ်ဦး သယ်ဆောင်သွားသော အရာဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်စုတစ်ခု ငြိမ်းချမ်းရာ နေရာ ဖြစ်လိမ့်မည်လော မဖြစ်လိမ့်မည်လော ဆုံးဖြတ်ပေးသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်၏ အဖြေသည် စိုးရိမ်နေသော အိမ်ရှင်ကို ကိုင်တွယ်ပုံကိုလည်း ပြသသည်။ ဗြဟ္မဏ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မရခြင်းကို ဆုံးမခြင်း မပြုခဲ့ပေ၊ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ချမှတ်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပေ။ ပညာရှိများက ဤရွေးချယ်မှုကို ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးကြောင်း သတိပေးပြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြကာ ဆရာကြီး၏ ဂါထာကို ပြောဆိုစေခဲ့သည်။ ဗြဟ္မဏသည် ရှင်းလင်းသော စိတ်ဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့သည်။