သီလဝီမံသ ဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်တွင် မိမိအား ပြုသော ချီးမြှင့်မှုသည် သီလပေါ်တွင် မူတည်သလား၊ သို့မဟုတ် ပညာပေါ်တွင်သာ မူတည်သလား ဟု သံသယဝင်ခဲ့သော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုပုဏ္ဏားသည် ဒင်္ဂါးများကို သုံးကြိမ် ခိုးယူ၍ ကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး၊ တတိယအကြိမ် ခိုးယူမှမှသာ ဖမ်းဆီးခံရသည်။ ဤအရာက ဥာဏ်ပညာ တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ သီလသာလျှင် ဘုရင်၏ နက်ရှိုင်းသော ရိုသေမှုကို ရရှိစေခဲ့ကြောင်း သူ့အား ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်သောအခါ ပုဏ္ဏားသည် ရဟန်းဝင်ခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ ဗောဓိဉာဏ် အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့သည်။ အတိတ်တွင် ထိုမေးခွန်းကို ဘယ်သူက ဖြေရှင်းခဲ့သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်က ဇာတ်အမှတ် ၃၆၂ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ရှေးဘဝတစ်ခု၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြောတော်မူသည်။

ရှေးအခါ ဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း နန်းစံနေချိန် ဗောဓိသတ်သည် ပုဏ္ဏားမိသားစုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ပညာသင်ကြားရေး၏ အကြီးဆုံး နေရာဖြစ်သော တက္ကသီလာသို့ သွား၍ အနုပညာ ဆယ့်ရှစ်ပါးနှင့် ဝေဒကျမ်းသုံးပါး၏ တရားကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ ဝေဒကျမ်းများသည် ရှေးဟိန္ဒူ ကျမ်းဂန်များ ဖြစ်သည်။ ပြန်လာသောအခါ သူသည် မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုဆရာပုဏ္ဏား ဖြစ်သော ဆရာပုဏ္ဏား ရာထူးသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဘုရင်က သူ့ကို ဝန်ထမ်းအားလုံးထက် မြင့်မြတ်စွာ ထားရှိခဲ့ပြီး၊ ပရိသတ်တိုင်းတွင် ထူးခြားသော ဂုဏ်ပြုမှုနှင့် ကြီးမြတ်သော လက်ဆောင်များ ပေးခဲ့သည်။

တစ်ညနေတွင် ဆရာပုဏ္ဏားသည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် နေ့တိုင်း ဂုဏ်ပြုမှုကို ပေးနေသော်လည်း၊ ထိုဂုဏ်ပြုမှု၏ အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။ သူ၏ မျိုးနွယ် ကြီးမြတ်မှု ကြောင့်လော။ သူ ကြိုးစား၍ ရရှိခဲ့သော ဝေဒပညာ ကြောင့်လော။ ဒါမှမဟုတ် သူ၏ သီလကို ကင်းစင်စွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်ဖြစ်သော ရိုးရှင်းသည့် အချက်ကြောင့်လော။ ထိုမေးခွန်းကို ဘုရင်၏ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပြုလုပ်သော စမ်းသပ်မှုဖြင့်သာ ထိုမေးခွန်းကို ရိုးသားစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မင်းကို ပြုစုပြီးနောက် ဆရာပုဏ္ဏားသည် စျေးကွက်သို့ ဆင်း၍ ဒင်္ဂါးလဲလှယ်သူ၏ စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ဒင်္ဂါးများကို ရေတွက်နေခဲ့သည်။ ဆရာပုဏ္ဏားက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လက်ကို ဆန့်ပြီး ဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ဗန်းမှ ယူ၍ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့လေးစားနေသော ဒင်္ဂါးလဲလှယ်သူသည် ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ၊ ပုဏ္ဏားသည် ဆင်းရဲသော လိုအပ်ချက်ကို ရှက်ကြောက်၍ ပြောမပြနိုင်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

ဆရာပုဏ္ဏားသည် နောက်တစ်နေ့ ပြန်လာပြီး တူညီသော တိတ်ဆိတ်စွာ ဒင်္ဂါးနှစ်ပြားကို ယူခဲ့သည်။ ထပ်မံ၍ ဒင်္ဂါးလဲလှယ်သူသည် လေးစားမှုကြောင့် စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။ တတိယနံနက်တွင် ရဲရင့်လာသော ဆရာပုဏ္ဏားသည် ဗန်းထဲသို့ လက်ထိုးထည့်ပြီး ဒင်္ဂါး လက်တစ်ဆုပ်အပြည့်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထွက်ခွာမည်ပြုခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒင်္ဂါးလဲလှယ်သူ၏ သည်းခံမှု လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားပြီး အကူအညီ တောင်းအော်ကာ၊ လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ဆရာပုဏ္ဏားကို ခိုးသူဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

လူအုပ်သည် နောက်ထပ် အားပေးမှု မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဆရာပုဏ္ဏားကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လက်များကို နောက်ဘက်သို့ ချည်နှောင်ပြီး၊ ရိုက်နှက်မှုများနှင့် ကျိန်ဆဲမှုများဖြင့် လမ်းမတစ်လျှောက် ဘုရင်ရှေ့ရောက်သည်အထိ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဒင်္ဂါးလဲလှယ်သူက သူ၏ စွပ်စွဲချက်ကို အသံကျယ်ကျယ် ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် နားလည်မှုလွဲမှား ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ ဖမ်းဆီးခံရသော ခိုးမှု ဖြစ်ကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆိုခဲ့သည်။

ဘုရင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆရာပုဏ္ဏားကို သာမန် ခိုးမှုဖြင့် စွပ်စွဲခံရသည်ကို မြင်ရသောအခါ အံ့ဩပြီး နှလုံးနာကျင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံ၏ ဥပဒေအရ ချည်နှောင်ခံထားသဖြင့် ထိုသူကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ခိုးသူတစ်ဦးအဖြစ် အပြစ်ပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ရာထူးသည် ထိုအပြစ်ဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြသခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချည်နှောင်ခံထားဆဲဖြစ်သော ဗောဓိသတ်က ဘုရင်အား တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ခိုးသူ မဟုတ်ဘဲ ရွှေအလိုလည်း မရှိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ဘုရင်၏ ရိုသေမှုသည် မျိုးနွယ်၊ ပညာ သို့မဟုတ် သီလပေါ် မူတည်သည်ကို ဘယ်သူမျှ ငြင်းဆိုနိုင်မည်မဟုတ်သော စမ်းသပ်မှုဖြင့် ရှာဖွေလိုခဲ့ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ သီလကို အပြစ်မဲ့စွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သရွေ့ တစ်နိုင်ငံလုံးက သူ့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို လက်ထဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်ကလည်း၊ ဝေဒကျွမ်းကျင်မှုကလည်း ကြိုးနှင့် လူရှေ့ရှက်ရွံ့စရာမှ ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ အချက်ကို အကြောင်းပြ၍ လုံးဝ သက်သေပြပြီးနောက် ဗောဓိသတ်သည် ရုံးတော်ရှေ့ရှိ လူအုပ်အတွက် ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ကျင့်ဝတ်ကောင်းသော အပြုအမူ ဖြစ်သည့် သီလသည် မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်၊ ပညာ၊ ဥစ္စာနှင့် လောကီဂုဏ်သိက္ခာ၏ အခြားအမှတ်အသားအားလုံးထက် ကျော်လွန်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုအခြားကောင်းမှုများကို အပြစ်တစ်ခု ထင်ရှားလာသောအခါ တစ်စုံတစ်ဦးအတွက် အာမခံ၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်သော ဘဝသာလျှင် ဘယ်တော့မျှ မချွတ်ယူနိုင်သော လေးစားမှုကို ရနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဤတရားကို ကြားနာ၍ ဆရာပုဏ္ဏားက ဘာကို စွန့်စားခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံး နားလည်လာသော ဘုရင်သည် ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ဂုဏ်အသရေဖြင့် ပြန်လည် ထားရှိခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဗောဓိသတ်သည် မေးခွန်းအဖြေ ရပြီးနောက် နန်းတော် အထူးခွင့်အရေးများ ဆီသို့ ပြန်ရန် မလိုလားခဲ့ပေ။

ဘုရင်၏ ကောင်းချီးဖြင့် ဗောဓိသတ်သည် ရာထူး၊ ဥစ္စာနှင့် နန်းတော်ရှိ နေရာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာ တောအုပ်များသို့ ရဟန်းအဖြစ် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး၊ ကျန်သော ဘဝကို သူ အလုံးစုံ အစွန်းရောက်ခဲ့သည့် ထိုသီလ၏ အမြင့်ဆုံးဖြစ်မှုကို သက်သေပြရန် အပ်နှံခဲ့သည်။

တရား၏ နိဂုံးတွင် ဘုရားရှင်က ထိုဝေးလံသော ဘဝ၌ ခိုးယူမှုကို စီစဉ်ပြီး သီလသည် ပညာနှင့် မျိုးနွယ်ထက် အလေးချိန် ပိုသည်ကို သက်သေပြခဲ့သော ဆရာပုဏ္ဏား ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဇေတဝန်ရှိ ဇာတ်ဘောင်ထဲရှိ ပုဏ္ဏားသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘဝတွင် တူညီသော မေးခွန်းကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး၊ မသိသော်လည်း ဗောဓိသတ် လျှောက်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

ဇာတ်သည် အမွေဆက်ခံရသော လေးစားမှုကို ရရှိထားသော လေးစားမှုနှင့် မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ခြင်းအပေါ် သတိပေးချက် တစ်ခုအဖြစ် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဘွဲ့များနှင့် မိသားစုအမည်များသည် တစ်သက်တစ်ကိုယ်လုံး ဦးညွှတ်မှုနှင့် လက်ဆောင်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အပြုအမူကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အချိန်တွင် ကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ကျင့်ကြံထားသော သီလသာလျှင် အခြားလေးစားခံရမှု အားလုံး ချွတ်ယူခံရသည့်အခါ ရပ်တည်နိုင်သည်။ ထိုအရာသည် ဇာတ်က ဖတ်ရှုသူတိုင်း အမွေဆက်ခံခြင်းထက် ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရန် တောင်းဆိုသော အဖိုးတန်ဆုံး အရာ ဖြစ်သည်။