တိတ္တိရဇာတ် - ခါ၊ မျောက်၊ ဆင် သုံးဦးတို့၏ ဝါအရိုအသေပြုခြင်း

ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၃၇ ကို ဘုရားရှင်က ဆဗ္ဗဂ္ဂိယရဟန်းများ (စည်းကမ်းမရှိမှုဖြင့် နာမည်ကြီးသော ရဟန်းခြောက်ပါး) က သာရိပုတ္တကို သူ၏ အကြီးအကဲဂုဏ်အရ ထိုက်တန်သော ဧည့်ဝတ်နှင့် ရိုသေမှုကို မပြခဲ့ကြသည့်အခါ ဟောကြားတော်မူသည်။ ခရီးတွင် သင့်တော်သော ထိုင်ခုံ သို့မဟုတ် တည်းခိုခန်း မရှိဘဲ ကျန်ခဲ့သည်။ အကြီးအကဲကို ရိုသေခြင်း၏ နိယာမ ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် တိရစ္ဆာန်သုံးကောင်က အပြန်အလှန် ရိုသေမှု မရှိခြင်းကို ဖြေရှင်းခဲ့သော အတိတ်ဘဝကို ပြန်ပြောတော်မူသည်။

ဟိမဝန္တာတောင်ခြေ၊ ကြီးမားသော ညောင်ပင်အနီးတွင် ဆင်၊ မျောက်နှင့် တိတ္တိရ ဟူသော မိတ်ဆွေသုံးဦး နေထိုင်သည်။ အနီးကပ် နေကြသော်လည်း အပြန်အလှန် ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘဲ စည်းကမ်းမဲ့ လှည့်လည်နေကြသည်။ တစ်ဦးကို တစ်ဦး တသမတ်တည်း ရိုသေမှု မပြနိုင်ကြပေ။

တစ်နေ့တွင် သုံးဦးစလုံးက ၎င်းတို့၏ မယဉ်ကျေးမှုကို သတိပြုမိကြသည်။ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော သတ္တဝါများသည် အဆင့်အတန်းမရှိဘဲ အပြန်အလှန် ရိုသေမှုမရှိဘဲ နေထိုင်ခြင်းသည် မသင့်တော်ကြောင်း ညှိနှိုင်းကြသည်။ မည်သူသည် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်ကို မွေးဖွားချိန်အရ ဆုံးဖြတ်ရန် သဘောတူကြပြီး၊ ထိုသူကို ထိုအချိန်မှစ၍ ဆရာအဖြစ် ရိုသေ၊ ဦးညွှတ်၊ နာခံရန် ကတိပြုကြသည်။

ညောင်ပင်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်ရင်း ဆင်က ဦးစွာ ပြောသည်။ ကလေးဆင်ငယ်ဘဝတွင် ဤညောင်ပင်၏ ထိပ်ဆုံးအညွန့်အထက်မှ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး အရွက်ပါသော အကိုင်းငယ်သည် သူ၏ ဝမ်းကို ထိခိုက်ခဲ့ကြောင်း အမှတ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ညောင်ပင်ငယ်စဉ်ကတည်းက သိခဲ့သည်ဟု ယူဆပြီး ထိုအခြေခံဖြင့် အကြီးတန်း ဖြစ်ကြောင်း တောင်းဆိုသည်။

မျောက်က နောက်တစ်ကြိမ် ပြောသည်။ ၎င်း ငယ်ရွယ်စဉ် မြေပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ထိုညောင်ပင်ငယ်၏ အစိမ်းရောင် ညွန့်ငယ်များကို မထမဘဲ လွယ်ကူစွာ ခဲစားခဲ့ကြောင်း အမှတ်ရသည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဆင်ထက် ပိုကြီးကြောင်း ဆိုသည်။

တိတ္တိရ ဖြစ်တော်မူသော ဗောဓိသတ်က ပြုံးလျက် နောက်ဆုံး ပြောသည်။ ဤနေရာမှ ဝေးသော ရှေးဟောင်း တောအုပ်တစ်ခုတွင် ညောင်ပင်၏ မှည့်သောအသီးများကို စားခဲ့ကြောင်း၊ ထို့နောက် ဤကျောက်တောင်ခြေဆီသို့ ပျံသန်းလာပြီး ဤမြေပေါ်တွင် မိမိ၏ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းကို ချခဲ့ကြောင်း အမှတ်ရသည်။ ထိုစွန့်ပစ်ပစ္စည်းထဲရှိ မျိုးစေ့မှ ဤခန့်ညားသော သစ်ပင်ကြီး ပေါက်ရောက်ကာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သူမရှိခဲ့လျှင် ဤသစ်ပင် တစ်ခါမျှ ရှိမည်မဟုတ်ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင် ပြောဆိုသည်။

ဤမလှုပ်ယှက်နိုင်သော သက်သေကို ကြားသောအခါ ဆင်နှင့် မျောက်တို့သည် တိတ္တိရ ငယ်ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ပြီး ၎င်းကို ရိုသေထိုက်သော အကြီးတန်းအဖြစ် ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တောင်းဆိုချက်များသည် ၎င်းတို့ရပ်နေသော သစ်ပင် စိုက်ပျိုးခဲ့သည့်အချိန်ထက် နောက်ဆုတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့မှစ၍ မျောက်သည် ဆင်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်ပြီး တိတ္တိရသည် မျောက်၏ ခေါင်းထိပ်တွင် ရိုသေစွာ ထိုင်ရသည်။ ဤသည်မှာ ပြင်ပအာဏာ မလိုဘဲ ရိုးသားသော အမှတ်ရခြင်းကို အခြေခံသော မြင်သာသည့် အဆင့်ဆင့် ဖွဲ့စည်းမှု ဖြစ်သည်။ တိတ္တိရသည် ပဉ္စသီလကို သင်ကြားပေးပြီး သုံးဦးသည် မည်သူ့ဖိအားမျှ မရှိဘဲ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် သဘောတူခဲ့သော အစဉ်အလာအတိုင်း ထိုအချိန်မှစ၍ နေထိုင်ကြသည်။

ဤဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အပြုအမူကို ရှုမြင်၍ ဟိမဝန္တာ၏ တိရစ္ဆာန်အားလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ထိုသဟဇာတ ညီညွတ်မှုကို လက်ခံကြပြီး တောတွင် တိတ္တိရသီလ ဟု မှတ်မိကြသော စည်းမျဉ်းကို ထူထောင်ကြသည်။ ၎င်းသည် ညောင်ပင်အောက်တွင် ပထမဆုံး ဖြေရှင်းခဲ့သော မိတ်ဆွေသုံးဦးထက် ရှည်ကြာခဲ့သော အပြန်အလှန် ရိုသေမှု စံနှုန်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဆင်ကို မောဂ္ဂလ္လာန၊ မျောက်ကို သာရိပုတ္တ အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတော်မူသည်။ ပိုမိုရှင်းလင်းသော တောင်းဆိုချက်ကို ကြားနာ၍ ချိန်ဆပြီးမှ အမှန်တကယ် အကြီးအကဲကို ဦးညွှတ်ခြင်းသည် သာရိပုတ္တ ကိုယ်တိုင် ဆဗ္ဗဂ္ဂိယ ရဟန်းတစ်ပါး မေ့လျော့သွားခင်ကတည်းက ကျင့်ကြံခဲ့သော အရည်အချင်း ဖြစ်သည်။

မိတ်ဆွေသုံးဦးကြား အငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်မှာ အင်အား သို့မဟုတ် အရွယ်အစား မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ခွန်အားသည် တိုင်းတာချက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဆင်သည် ကိုယ်ထည်အကြီးအကျယ်ဖြင့် အကြီးတန်းဖြစ်ကြောင်း တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့မည်။ ထိုအစား ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ရိုးသားသော သက်သေခံချက်ဖြင့် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သတ္တဝါတိုင်းသည် ၎င်းတို့ ကိုယ်တွေ့ အတွေ့အကြုံအကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သည်ကို အမှတ်ရခဲ့ကြသည်။ အားလုံးက အကြာဆုံး အမှတ်ရနိုင်သော မှတ်ဉာဏ်ကို လက်ခံခြင်းက သုံးကောင်ကို အကြီးမားဆုံး သူ၏ ကိုယ်ထည်အရ ဆုံးဖြတ်စေခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ အမှန်တရားဖြင့် ဖြေရှင်းသော ဤနည်းလမ်းသည် ရိုးသားသော ရိုသေမှုကို ပေါ်ပေါက်စေသည်။