ဝိသဝန္တဇာတ် — အဆိပ်ကို ပြန်မစုပ်သော မြွေနှင့် သစ္စာတရား

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၆၉ ကို မြတ်စွာဘုရားက မြတ်စွာဘုရား၏ အဓိက တပည့်နှစ်ပါးထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်သော သာရိပုတ္တ၏ ပြုလုပ်ခဲ့သော ကတိအကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းရှိ ရဟန်းများက ဆွမ်းမုန့်ကို မျှဝေစားကြရာ၊ ထိုအချိန်တွင် မရှိသော ရဟန်းများအတွက် အကြွင်းအကျန်များကို ထားရှိရန် ဓလေ့ရှိသည်။ တစ်နေ့ ရဟန်းငယ်တစ်ပါး နောက်ကျရောက်လာသောအခါ သာရိပုတ္တက သူ့အတွက် ထားရှိသော အစိတ်အပိုင်းကို စားပြီးသွားကြောင်း တွေ့ရသည်။ ၎င်း၏ ထင်ရှားသော စိတ်ပျက်မှုက သာရိပုတ္တကို ယခုမှစ၍ ထိုဆွမ်းမုန့်ကို ကျန်ရှိသော တစ်သက်လုံး ထပ်မစားရန် ကတိပြုစေခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားက သာရိပုတ္တသည် တစ်ကြိမ် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည့်အရာသို့ ပြန်လည် မလာတော့ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ထိုတူညီသော မတုန်လှုပ်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သေခြင်းအန္တရာယ် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခြေအနေတွင် စမ်းသပ်ခံခဲ့ရဖူးသော ရှေးဘဝတစ်ခုကို ပြန်လည် ဖော်ပြတော်မူသည်။

ရှေးဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်သော ကျော်ကြားမှုရှိသည့် ဆရာဝန် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဆေးဆန့်ဆေးပေါင်းများ၊ ခွဲစိတ်ကုသနည်းများနှင့် ငယ်ရွယ်သော ဆရာဝန်များ မမှီနိုင်သော မြွေအဆိပ်အတွက် လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပိုင်ဆိုင်သည်။

တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချုံနွယ်များ ခုတ်နေသော ရွာသားတစ်ဦးသည် အဆိပ်ပြင်းသော အမည်းရောင် မြွေတစ်ကောင်ကို ကိုက်ခံရပြီး၊ ခဏအကြာတွင် ဆတ်ဆတ်တုန်ကာ လဲကျသွားသည်။ ငိုကြွေးနေသော မိသားစုဝင်များက အဆိပ်က အလုပ်မပြီးမီ သူ့ကို ကယ်နိုင်သည့် ဆေးကို ရှာဖွေရန် ဘုရားလောင်း၏ နေအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်လာကြသည်။

ဆရာဝန်ကြီးက ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပြီး အဆိပ်သည် နှလုံးအနီးသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိနေကြောင်း သိမြင်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ကိုက်ဒဏ်ကို ကုသရန် အလွဲမရှိသော နည်းလမ်းနှစ်ခု ရှိကြောင်း စုဝေးနေသူများအား ပြောကြားသည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ ဆေးဖက်ဝင်ဆေးများ လိမ်းပေးနိုင်သလို၊ ကိုက်ခဲ့သော မြွေကိုယ်တိုင်ကို ခေါ်ယူပြီး ဒဏ်ရာထဲမှ အဆိပ်ကို ပြန်စုတ်ယူစေနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ပူလောင်စွာ စိုးရိမ်နေသော မိသားစုဝင်များက မြွေကို ခေါ်ယူရန် အလျင်အမြန် တောင်းဆိုကြသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဂါထာ၏ စွမ်းအားဖြင့် မြွေကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး၊ မြွေသည် မကြိုက်ဘဲ ဝင်းထဲသို့ တွားလာသည်။ ၎င်းသည် ဘာကြောင့် ခေါ်ယူခံရသည်ကို သိနေပြီး၊ ၎င်းအား တောင်းဆိုမည့် အရာနှင့် ပူးပေါင်းရန် သဘောမတူပေ။

ဆရာဝန်က နက်ရှိုင်းသော ကျင်းတူးစေပြီး ရဲရဲတောက်နေသော ရွက်ကြီးသစ်မီးသွေးဖြင့် ဖြည့်သွင်းစေသည်။ ထို့နောက် မြွေကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်သည်။ လူ၏ အသားထဲမှ အဆိပ်ကို ပြန်စုတ်ယူပါ၊ သို့မဟုတ် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ကို မီးခဲကျင်းထဲသို့ ခုန်ချပါ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

မြွေသည် ဆူညံသော မီးလျှံကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ၊ ၎င်း၏ မျိုးနွယ်မှ တစ်ကောင်မျှ မိမိ ထုတ်ပစ်ပြီးသော အဆိပ်ကို ပြန်လည် မျိုသွင်းခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ထွက်ချလိုက်ပြီးနောက် ပြန်မျို၍ အရှက်ကွဲစွာ အသက်ရှင်ခြင်းထက် မီးဖိုထဲတွင် မီးခဲဖြစ်သွားခြင်းက ပိုကောင်းသော အကျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မြွေသည် မိမိ၏ စကားကို ပြသရန်ထက် ပြောဆိုခဲ့သည်များကို လက်တွေ့ ပြည့်စုံစေရန် မီးခဲဆီသို့ တိုးလာသည်။ ကျင်း၏ အပူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတွင် တွေဝေမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ဤမျှ မတုန်လှုပ်သော ဖြောင့်မတ်မှုကြောင့် အံ့သြသွားသော ဘုရားလောင်းသည် ဝင်ရောက်ကာ မီးလျှံထဲ မဝင်မီ မြွေကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု၏ အမည်ဖြင့် ကိုယ်ကို အကျိုးမဲ့ သေဆုံးစေခြင်းကို ယခုနောက်ထပ် ခွင့်မပြုတော့ပေ။

ထို့နောက် ဆရာဝန်က မိမိ၏ ဆေးကို ပေးကာ ကျေးရွာသားကို သေဆုံးရန် ဖြစ်ခဲ့သော အဆိပ်မှ လုံးဝ ကုသပေးလိုက်ပြီး၊ မြွေကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးကာ သက်ရှိ တစ်ကောင်ကိုမျှ ထပ်မံ မထိခိုက်စေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးတွင် မြတ်စွာဘုရားသည် မတုန်လှုပ်သော မြွေကို သာရိပုတ္တနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ တစ်ကြိမ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စွန့်လွှတ်ခဲ့သော အရာကို ပြန်လည် မယူဘဲ နေခြင်းသည် အရှက်ကွဲခံရခြင်းထက် မီးကို ရွေးချယ်စေခဲ့သော မြွေ၏ အရည်အသွေး ပင်ဖြစ်ပြီး၊ ရာစုနှစ်များ ကြာပြီးနောက် သာရိပုတ္တ ဆွမ်းမုန့်အကြောင်း ရိုးရှင်းသော ကတိတစ်ခုအပေါ် ပြသခဲ့သော ထိုတူညီသည့် ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်လမ်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်မှာ မြွေကိုက်ခံရမှုအကြောင်း သင်ခန်းစာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ကျင့်ဝတ် တစ်ခုကို တကယ် လက်ခံပြီးသည်နှင့် ၎င်းကို ကိုင်ထားရသော ကုန်ကျစရိတ်သည် အပြင်မှ ကြည့်သူအဖို့ လုံးဝ မမျှတဟု ထင်ရသည့်တိုင် သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ရွေးချယ်မှုများကို အပြည့်အဝ အုပ်စိုးနိုင်ပုံ ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆွမ်းမုန့်အကြောင်း ကတိတစ်ခုသည် အဆိပ်နှင့် မီးကြား မြွေ၏ ရွေးချယ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သေးငယ်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း၊ မြတ်စွာဘုရား နားထောင်သူတို့ သိစေလိုသည်မှာ စွန့်လွှတ်မှု၏ အရွယ်အစားသည် အဓိက မဟုတ်ဘဲ၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လွှတ်ပေးခဲ့သော အရာကို ပြန်မယူသော တူညီသည့် မပျက်မြဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်သာ အရေးကြီးသည်ဟု ဖြစ်သည်။