ശ്രീ ശിവ സഹസ്രനാമ സ്തോത്രം

ശ്ലോകം ൧: പരമേശ്വരനെ സ്ഥിരൻ (ചലിക്കാത്തവൻ), സ്ഥാണു (ലോകാക്ഷത്തിലെ അചഞ്ചലമായ തൂൺ), പ്രഭു (പരമാധികാരമുള്ള നാഥൻ), ഭീമൻ (ഭയഭക്തി ഉണർത്തുന്ന ഉഗ്രൻ), പ്രവരൻ (ഉത്തമൻ), വരദൻ (വരം നൽകുന്നവൻ), വരൻ (പരമോന്നതൻ; വരം തന്നെയും), സർവാത്മാ (സകല ജീവികളിലും വസിക്കുന്ന ആത്മാവ്), സർവവിഖ്യാതൻ (സകല ലോകങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധൻ), സർവൻ (സമസ്തവും), സർവകരൻ (സർവവസ്തുക്കളുടെയും സ്രഷ്ടാവ്), ഭവൻ (സകല അസ്തിത്വത്തിന്റെയും ഉറവിടം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨: പരമേശ്വരനെ ജടീ (ജടാജൂടം ധരിച്ചവൻ), ചർമീ (മൃഗത്തോൽ ധരിച്ചവൻ), ശിഖീ (ശിഖയുള്ളവൻ), ഖഡ്ഗീ (വാൾ ധരിച്ചവൻ), സർവാംഗൻ (സകലവും അംഗങ്ങളായ, പ്രപഞ്ചം തന്നെ ശരീരമായവൻ), സർവഭാവനൻ (സകല ജീവികളെയും പോഷിപ്പിച്ച് സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), ഹരൻ (ലയകാലത്ത് സകലതും സംഹരിക്കുന്നവൻ), ഹരിണാക്ഷൻ (മാൻമിഴിയുള്ള, സൗമ്യനോട്ടമുള്ളവൻ), സർവഭൂതഹരൻ (ലയകാലത്ത് സർവജീവികളെയും തന്നിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്നവൻ), പ്രഭു (നാഥൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩: പരമേശ്വരനെ പ്രവൃത്തി (ബാഹ്യ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ശക്തി), നിവൃത്തി (അതിന്റെ വിപരീതമായ, വിരക്തിയുടെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും ശക്തി), നിയതൻ (സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ), ശാശ്വതൻ (നിത്യൻ, എന്നും നിലനിൽക്കുന്നവൻ), ധ്രുവൻ (ധ്രുവനക്ഷത്രംപോലെ സ്ഥിരൻ), ശ്മശാനവാസി (ശ്മശാനത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ), ഭഗവാൻ (ഐശ്വര്യവാനായ മഹാനാഥൻ), ഖചരൻ (ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), ഗോചരൻ (ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പരിധിയിൽ വരുന്നവൻ), അർദ്ദനൻ (ദുഷ്ടതയെ അടക്കി ഭഞ്ജിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪: പരമേശ്വരനെ അഭിവാദ്യൻ (വന്ദനത്തിന് അർഹൻ), മഹാകർമ്മാ (മഹത്തായ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ), തപസ്വീ (തപസ്സിൽ ഉറച്ചവൻ), ഭൂതഭാവനൻ (ജീവികളെ ഉണ്ടാക്കി പോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ), ഉന്മത്തവേഷപ്രച്ഛന്നൻ (ഭ്രാന്തന്റെ വേഷത്തിൽ സ്വയം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ), സർവലോകപ്രജാപതി (സകല ലോകങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവും നാഥനും) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫: പരമേശ്വരനെ മഹാരൂപൻ (വിശാലവും മഹത്തുമായ രൂപമുള്ളവൻ), മഹാകായൻ (ഭീമകായമുള്ളവൻ), വൃഷരൂപൻ (കാളയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), മഹായശസ്സ് (മഹത്തായ കീർത്തിയുള്ളവൻ), മഹാത്മാ (മഹാ ആത്മാവ്), സർവഭൂതാത്മാ (സകല ജീവികളിലും വസിക്കുന്ന ആത്മാവ്), വിശ്വരൂപൻ (പ്രപഞ്ചം തന്നെ രൂപമായവൻ), മഹാഹനു (ശക്തമായ താടിയെല്ലുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬: പരമേശ്വരനെ ലോകപാലൻ (ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകൻ), അന്തർഹിതാത്മാ (ഉള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആത്മാവുള്ളവൻ), പ്രസാദൻ (കൃപതന്നെ, അനുഗ്രഹം ചൊരിയുന്നവൻ), ഹയഗർദ്ദഭി (ജീവികളിൽ കുതിരയുടെയും കഴുതയുടെയും രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ), പവിത്രൻ (ശുദ്ധൻ; ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവൻ), മഹാൻ (മഹത്തായവൻ), നിയമം (ധർമ്മനിയമവും അച്ചടക്കവും തന്നെ), നിയമാശ്രിതൻ (വ്രതം പാലിക്കുന്നവരുടെ അഭയം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭: പരമേശ്വരനെ സർവകർമ്മാ (സകല കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യുന്നവൻ), സ്വയംഭൂ (സ്വയം ഉണ്ടായവൻ), ആദി (ആദ്യകാരണം, ആരംഭം), ആദികരൻ (ആരംഭം കുറിക്കുന്നവൻ), നിധി (സകലതിന്റെയും നിക്ഷേപം), സഹസ്രാക്ഷൻ (ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ), വിശാലാക്ഷൻ (വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവൻ), സോമൻ (ചന്ദ്രന്റെ നാഥൻ), നക്ഷത്രസാധകൻ (നക്ഷത്രഗണങ്ങളെ ക്രമീകരിച്ച് നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮: പരമേശ്വരനെ ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, ശനി, കേതു (ധൂമകേതു), ഗ്രഹം (ഗ്രഹിക്കുന്ന ഗ്രഹം), ഗ്രഹപതി (ഗ്രഹങ്ങളുടെ നാഥൻ), വരൻ (ഉത്തമൻ), അത്രി (അത്രി മഹർഷിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), അദ്രിനമസ്കർത്താ (പർവതങ്ങളാൽ നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്നവൻ), മൃഗബാണാർപ്പണൻ (പുരാണത്തിൽ ഓടിമറഞ്ഞ യജ്ഞമൃഗത്തിനു നേരെ അമ്പെയ്തവൻ), അനഘൻ (പാപരഹിതൻ, കുറ്റമറ്റവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯: പരമേശ്വരനെ മഹാതപാഃ (മഹത്തായ തപസ്സുള്ളവൻ), ഘോരതപാഃ (ഘോരമായ തപസ്സുള്ളവൻ), അദീനൻ (ദുഃഖരഹിതൻ), ദീനസാധകൻ (ദുഃഖിതരെയും ദരിദ്രരെയും ഉയർത്തുന്നവൻ), സംവത്സരകരൻ (വർഷത്തെ സൃഷ്ടിച്ച് അളന്ന്, കാലം നിശ്ചയിക്കുന്നവൻ), മന്ത്രം (പവിത്രമായ മന്ത്രം തന്നെ), പ്രമാണം (സത്യത്തിന്റെ അളവുകോൽ തന്നെ), പരമം തപഃ (പരമമായ തപസ്സ് തന്നെ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦: പരമേശ്വരനെ യോഗീ (യോഗത്തിൽ മഹാനായവൻ), യോജ്യൻ (യോഗൈക്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായവൻ), മഹാബീജൻ (മഹത്തായ ബീജം, വിപുലമായ സൃഷ്ടിയുടെ ഉറവിടം), മഹാരേതസ്സ് (മഹാസൃഷ്ടിശക്തിയുള്ളവൻ), മഹാബലൻ (മഹാബലമുള്ളവൻ), സുവർണ്ണരേതസ്സ് (സ്വർണ്ണതുല്യമായ സത്ത ഉള്ളവൻ), സർവജ്ഞൻ (സർവജ്ഞാനി), സുബീജൻ (ശുഭകരമായ ബീജമുള്ളവൻ), ബീജവാഹനൻ (സൃഷ്ടിയുടെ ബീജം വഹിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧: പരമേശ്വരനെ ദശബാഹു (പത്തു കൈകളുള്ളവൻ), അനിമിഷൻ (കണ്ണിമയ്ക്കാത്ത, സദാ ജാഗരൂകൻ), നീലകണ്ഠൻ (വിഷം ഭക്ഷിച്ചതിനാൽ നീലകണ്ഠനായവൻ), ഉമാപതി (ഉമയുടെ നാഥനും ഭർത്താവും), വിശ്വരൂപൻ (പ്രപഞ്ചം തന്നെ രൂപമായവൻ), സ്വയംശ്രേഷ്ഠൻ (സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ ഉത്തമൻ), ബലവീരൻ (ബലത്തിലെ വീരൻ), ബലൻ (ശക്തി തന്നെ), ഗണൻ (തന്റെ ഗണങ്ങളുടെ നാഥൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൨: പരമേശ്വരനെ ഗണകർത്താ (ഗണങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), ഗണപതി (ഗണങ്ങളുടെ നാഥൻ), ദിഗ്വാസസ്സ് (ദിക്കുകളെ വസ്ത്രമാക്കിയവൻ), കാമൻ (ആഗ്രഹം തന്നെ, അത് നിറവേറ്റുന്നവൻ), മന്ത്രവിത് (മന്ത്രങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ), പരമോ മന്ത്രഃ (പരമമായ മന്ത്രം തന്നെ), സർവഭാവകരൻ (സകല അവസ്ഥകളുടെയും സ്രഷ്ടാവ്), ഹരൻ (സംഹാരകനും നീക്കം ചെയ്യുന്നവനും) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൩: പരമേശ്വരനെ കമണ്ഡലുധരൻ (സന്യാസിയുടെ കമണ്ഡലു ധരിച്ചവൻ), ധന്വീ (വില്ലേന്തിയവൻ), ബാണഹസ്തൻ (കയ്യിൽ അമ്പുള്ളവൻ), കപാലവാൻ (തലയോട്ടി ധരിച്ചവൻ), അശനി (ഇടിമിന്നൽ ആയുധമാക്കിയവൻ), ശതഘ്നി (ശതഘ്നി എന്ന ഗദ ധരിച്ചവൻ), ഖഡ്ഗീ (വാൾ ധരിച്ചവൻ), പട്ടിശി (കുന്തം ധരിച്ചവൻ), ആയുധി (ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചവൻ), മഹാൻ (മഹത്തായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൪: പരമേശ്വരനെ സ്രുവഹസ്തൻ (യജ്ഞത്തിലെ സ്രുവം കയ്യിൽ പിടിച്ചവൻ), സുരൂപൻ (സുന്ദരരൂപൻ), തേജസ്സ് (തേജസ്സ് തന്നെ), തേജസ്കരൻ (തേജസ്സ് സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), നിധി (നിക്ഷേപം), ഉഷ്ണീഷി (തലപ്പാവോ കിരീടമോ ധരിച്ചവൻ), സുവക്ത്രൻ (സുന്ദരമുഖമുള്ളവൻ), ഉദഗ്രൻ (ഉന്നതനും മഹിമയുള്ളവനും), വിനതൻ (വിനയത്താൽ നമ്രശിരസ്കനായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൫: പരമേശ്വരനെ ദീർഘൻ (ദീർഘവ്യാപ്തിയുള്ള, ഉയരമുള്ളവൻ), ഹരികേശൻ (സ്വർണ്ണനിറമുള്ള മുടിയുള്ളവൻ), സുതീർത്ഥൻ (യഥാർത്ഥവും പവിത്രവുമായ തീർത്ഥം), കൃഷ്ണൻ (ഇരുണ്ട നിറമുള്ളവൻ), ശൃഗാലരൂപൻ (കുറുനരിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), സിദ്ധാർത്ഥൻ (ലക്ഷ്യം എപ്പോഴും സിദ്ധിച്ചവൻ), മുണ്ഡൻ (മുണ്ഡിതശിരസ്കൻ), സർവശുഭങ്കരൻ (സകല മംഗളങ്ങളും നൽകുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൬: പരമേശ്വരനെ അജൻ (ജന്മമില്ലാത്തവൻ), ബഹുരൂപൻ (അനേകരൂപങ്ങളുള്ളവൻ), ഗന്ധധാരീ (സുഗന്ധം ധരിച്ചവൻ), കപർദ്ദി (ശംഖാകൃതിയിൽ ജടകെട്ടിയവൻ), ഊർദ്ധ്വരേതസ്സ് (തപസ്സിലൂടെ വീര്യം ഊർധ്വമുഖമാക്കിയവൻ), ഊർദ്ധ്വലിംഗൻ (സംയമിത വീര്യത്തിന്റെ ഊർധ്വചിഹ്നം ധരിച്ചവൻ), ഊർദ്ധ്വശായി (മുകളിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ചു ശയിക്കുന്നവൻ), നഭസ്സ്ഥലൻ (ആകാശം വാസസ്ഥാനമായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൭: പരമേശ്വരനെ ത്രിജടി (മൂന്ന് ജടകളുള്ളവൻ), ചീരവാസസ്സ് (മരവുരിയും കീറത്തുണിയും ധരിച്ചവൻ), രുദ്രൻ (ഉഗ്രമായി ഗർജ്ജിക്കുന്നവൻ), സേനാപതി (സ്വന്തം സേനയുടെ നായകൻ), വിഭു (സർവവ്യാപിയായ നാഥൻ), അഹശ്ചരൻ (പകൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), നക്തഞ്ചരൻ (രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), തിഗ്മമന്യു (തീക്ഷ്ണമായ കോപമുള്ളവൻ), സുവർച്ചസ്സ് (ഉജ്ജ്വലമായ പ്രഭയുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൮: പരമേശ്വരനെ ഗജഹാ (ഗജാസുരനെ വധിച്ചവൻ), ദൈത്യഹാ (ദൈത്യന്മാരെ വധിച്ചവൻ), കാലൻ (കാലം തന്നെ, ഇരുണ്ടവൻ), ലോകധാതാ (ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തി നിശ്ചയിക്കുന്നവൻ), ഗുണാകരൻ (സകല ഗുണങ്ങളുടെയും ഖനി), സിംഹശാർദ്ദൂലരൂപൻ (സിംഹത്തിന്റെയും പുലിയുടെയും രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), ആർദ്രചർമ്മാംബരവൃതൻ (പുതുതായി ഉരിഞ്ഞെടുത്ത തോൽ വസ്ത്രമായി ധരിച്ചവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൯: പരമേശ്വരനെ കാലയോഗി (യോഗത്താൽ കാലത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ), മഹാനാദൻ (മഹാപ്രപഞ്ചനാദമുള്ളവൻ), സർവകാമൻ (സർവ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവൻ), ചതുഷ്പഥൻ (നാൽക്കവലയിൽ വസിക്കുന്നവൻ), നിശാചരൻ (രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), പ്രേതചാരി (പ്രേതങ്ങൾക്കിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), ഭൂതചാരി (ജീവികൾക്കിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), മഹേശ്വരൻ (മഹാനാഥൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൦: പരമേശ്വരനെ ബഹുഭൂതൻ (പല ജീവികളിലും പ്രത്യക്ഷനായവൻ), ബഹുധരൻ (അനേകരൂപങ്ങൾ ധരിച്ചവൻ), സ്വർഭാനു (സ്വർഗ്ഗീയ പ്രകാശം), അമിതൻ (അളവറ്റവൻ), ഗതി (അന്തിമ ലക്ഷ്യവും അഭയവും), നൃത്യപ്രിയൻ (നൃത്തത്തിൽ പ്രിയമുള്ളവൻ), നിത്യനർത്തൻ (നിത്യം നൃത്തം ചെയ്യുന്നവൻ), നർത്തകൻ (നർത്തകൻ), സർവലാലസൻ (സകലതിനെയും ആഗ്രഹിക്കുകയും അതിൽ രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൧: പരമേശ്വരനെ ഘോരൻ (ഭയങ്കരനും ഭീകരനും), മഹാതപാഃ (മഹാ തപസ്സുള്ളവൻ), പാശൻ (ബന്ധനപാശം), നിത്യൻ (നിത്യൻ), ഗിരിരുഹൻ (പർവതത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ), നഭഃ (ആകാശം തന്നെ), സഹസ്രഹസ്തൻ (ആയിരം കൈകളുള്ളവൻ), വിജയൻ (വിജയം തന്നെ), വ്യവസായം (ഉറച്ച തീരുമാനം), അതന്ദ്രിതൻ (ക്ഷീണമില്ലാത്ത, ജാഗരൂകനായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൨: പരമേശ്വരനെ അധർഷണൻ (ആർക്കും കീഴടക്കാനാവാത്തവൻ), ധർഷണാത്മാ (എല്ലാവരെയും കീഴടക്കുന്ന സ്വഭാവമുള്ളവൻ), യജ്ഞഹാ (ദക്ഷന്റെ യജ്ഞം നശിപ്പിച്ചവൻ), കാമനാശകൻ (കാമദേവനെ ദഹിപ്പിച്ച്, ആഗ്രഹത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ), ദക്ഷയാഗാപഹാരി (ദക്ഷന്റെ യാഗകർമ്മം തകർത്തവൻ), സുസഹൻ (അതിസഹനശീലനും ക്ഷമാശീലനും), മധ്യമൻ (മധ്യസ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്ന മധ്യസ്ഥൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൩: പരമേശ്വരനെ തേജോപഹാരി (പ്രളയത്തിൽ സകല തേജസ്സും സംഹരിക്കുന്നവൻ), ബലഹാ (വ്യാജശക്തിയെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ), മുദിതൻ (ആനന്ദസ്വരൂപൻ), അർത്ഥൻ (യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശ്യവും), അജിതൻ (ജയിക്കപ്പെടാത്തവൻ), അവരൻ (തനിക്കുമേൽ മറ്റൊരാളില്ലാത്തവൻ), ഗംഭീരഘോഷൻ (ഗംഭീരമായ ശബ്ദമുള്ളവൻ), ഗംഭീരൻ (അഗാധനും അളക്കാനാവാത്തവനും), ഗംഭീരബലവാഹനൻ (അഗാധവും മഹത്തരവുമായ ബലം വഹിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൪: പരമേശ്വരനെ ന്യഗ്രോധരൂപൻ (ആലിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), ന്യഗ്രോധൻ (ആൽമരം തന്നെ), വൃക്ഷപർണ്ണസ്ഥിതി (വൃക്ഷത്തിലും ഇലയിലും വസിച്ച് സസ്യജാലങ്ങളിൽ വ്യാപിക്കുന്നവൻ), വിഭു (സർവവ്യാപിയായ നാഥൻ), സുതീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രൻ (മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളുള്ളവൻ), മഹാകായൻ (മഹാശരീരമുള്ളവൻ), മഹാനനൻ (മഹാമുഖമുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൫: പരമേശ്വരനെ വിഷ്വക്സേനൻ (എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും മുഖം തിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന സേനയുള്ളവൻ), ഹരി (പാപം നീക്കുന്നവൻ), യജ്ഞം (യജ്ഞം തന്നെ), സംയുഗാപീഡവാഹനൻ (യുദ്ധത്തിൽ ധരിക്കുന്ന ചിഹ്നം വഹിക്കുന്നവൻ), തീക്ഷ്ണതപാഃ (തീക്ഷ്ണവും ഘോരവുമായ തപസ്സുള്ളവൻ), ഹര്യശ്വൻ (തവിട്ടുനിറമുള്ള കുതിരകളുള്ളവൻ), സഹായൻ (സഹായിയും കൂട്ടുകാരനും), കർമ്മകാലവിത് (കർമ്മത്തിന്റെ ഉചിതസമയം അറിയുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൬: പരമേശ്വരനെ വിഷ്ണുപ്രസാദിതൻ (വിഷ്ണുവിനാൽ പ്രസാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടവൻ), യജ്ഞം (യജ്ഞം തന്നെ), സമുദ്രൻ (സമുദ്രം), വഡവാമുഖൻ (കുതിരമുഖരൂപത്തിലുള്ള സമുദ്രാഗ്നി), ഹുതാശനസഹായൻ (യജ്ഞാഗ്നിയുടെ സഹായി), പ്രശാന്താത്മാ (പൂർണ്ണമായി ശാന്തമായ ആത്മാവുള്ളവൻ), ഹുതാശനൻ (ഹോമദ്രവ്യങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കുന്ന അഗ്നി) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൭: പരമേശ്വരനെ ഉഗ്രതേജസ്സ് (ഉഗ്രമായ പ്രഭയുള്ളവൻ), മഹാതേജസ്സ് (മഹത്തായ ദീപ്തിയുള്ളവൻ), ജന്യൻ (ജന്മബന്ധങ്ങളോട് ചേർന്നവൻ), വിജയകാലവിത് (വിജയത്തിന്റെ ഉചിത സമയം അറിയുന്നവൻ), ജ്യോതിഷാമയനം (സകല ജ്യോതിസ്സുകളുടെയും ഗതിസ്ഥാനം), സിദ്ധി (ആത്മീയ സിദ്ധി തന്നെ), സർവവിഗ്രഹൻ (എല്ലാ രൂപങ്ങളും ശരീരങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൮: പരമേശ്വരനെ ശിഖീ (ശിഖയുള്ളവൻ), മുണ്ഡീ (മുണ്ഡിതശിരസ്കൻ), ജടീ (ജടയുള്ളവൻ), ജ്വാലീ (ജ്വലിക്കുന്നവൻ), മൂർത്തിജൻ (ശരീരരൂപത്തിൽ ജനിച്ചവൻ), മൂർദ്ധഗൻ (ശിരസ്സിന്റെ മുകളിൽ വസിക്കുന്നവൻ), ബലി (ബലവാൻ), വേണവീ (കുഴൽ വായിക്കുന്നവൻ), പണവീ (ചെറിയ ചെണ്ട മുഴക്കുന്നവൻ), താലി (കൈത്താളത്താൽ താളം പിടിക്കുന്നവൻ), ഖലീ (മെതിക്കളത്തിന്റെ നാഥൻ), കാലകടങ്കടൻ (കാലത്തിന്റെ ഭീകരൻ, മരണവേളയിലെ ഉഗ്രൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൨൯: പരമേശ്വരനെ നക്ഷത്രവിഗ്രഹമതി (നക്ഷത്രങ്ങളാൽ രൂപം കൊണ്ടവൻ), ഗുണബുദ്ധി (മൂന്ന് ഗുണങ്ങളെയും വിവേചിക്കുന്ന ബുദ്ധിയുള്ളവൻ), ലയൻ (സംഹാരം തന്നെ), ഗമം (മാർഗ്ഗവും ഗമിക്കുന്നവനും), പ്രജാപതി (ജീവികളുടെ നാഥൻ), വിശ്വബാഹു (ബാഹുക്കളാൽ പ്രപഞ്ചത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നവൻ), വിഭാഗൻ (സകലതും വിഭജിച്ചു നൽകുന്നവൻ), സർവഗോമുഖൻ (സകല ജീവികൾക്കും നേരെ മുഖം തിരിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൦: പരമേശ്വരനെ വിമോചനൻ (ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ), സുസരണൻ (യഥാർത്ഥ അഭയം), ഹിരണ്യകവചോദ്ഭവൻ (സ്വർണ്ണ കവചത്തോടെ ഉദ്ഭവിച്ചവൻ), മേധ്രജൻ (ലിംഗചിഹ്നവുമായി ബന്ധമുള്ളവൻ), ബാലചാരി (ശക്തിയോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), മഹീചാരി (ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), ശ്രുതൻ (ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ പ്രസിദ്ധനായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൧: പരമേശ്വരനെ സർവതൂര്യനിനാദി (എല്ലാ വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെയും നാദത്താൽ മുഴങ്ങുന്നവൻ), സർവതോദ്യപരിഗ്രഹൻ (എല്ലാ വാദ്യങ്ങളും കയ്യിൽ ധരിച്ചു വായിക്കുന്നവൻ), വ്യാളരൂപൻ (സർപ്പരൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), ഗുഹാവാസി (ഗുഹകളിൽ വസിക്കുന്നവൻ), ഗുഹൻ (ഹൃദയത്തിലെ രഹസ്യഗുഹയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ), മാലി (മാലകൾ ധരിച്ചവൻ), തരംഗവിത് (തിരമാലകൾ അറിയുന്നവൻ; സമുദ്രത്തിന്റെയും ബോധത്തിന്റെയും തരംഗങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൨: പരമേശ്വരനെ ത്രിദശൻ (മുപ്പത് ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ), ത്രികാലധൃക് (ഭൂത, വർത്തമാന, ഭാവി എന്നീ മൂന്നു കാലങ്ങളെയും ധരിക്കുന്നവൻ), കർമ്മസർവബന്ധവിമോചനൻ (കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് സകല ജീവികളെയും മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ), ബന്ധനൻ (ദുഷ്ടന്മാരെയും അസുരനാഥന്മാരെയും ബന്ധിക്കുന്നവൻ), യുധി ശത്രുവിനാശനൻ (യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൩: പരമേശ്വരനെ സാങ്ഖ്യപ്രസാദൻ (വിവേചനജ്ഞാനം നൽകുന്ന കൃപയുള്ളവൻ), ദുർവാസസ്സ് (അടുക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള, പരുപരുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ), സർവസാധുനിഷേവിതൻ (സകല സജ്ജനങ്ങളാലും സേവിക്കപ്പെടുന്നവൻ), പ്രസ്കന്ദനൻ (സൃഷ്ടിപരമായ കവിഞ്ഞൊഴുക്കിൽ ചൊരിയുന്നവൻ), വിഭാഗജ്ഞൻ (ഉചിതമായ വിഭജനം അറിയുന്നവൻ), അതുല്യൻ (ഉപമയില്ലാത്തവൻ), യജ്ഞഭാഗവിത് (യജ്ഞത്തിലെ ഓഹരി അറിയുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൪: പരമേശ്വരനെ സർവവാസൻ (സകലതിലും വസിക്കുന്നവൻ), സർവചാരി (സകലതിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), ദുർവാസാ (അടുക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവൻ), വാസവൻ (പ്രകാശമാനരായ വസുദേവന്മാരുടെ നാഥൻ), അമരൻ (മരണമില്ലാത്തവൻ), ഹൈമൻ (സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ളവൻ), ഹേമകരൻ (സ്വർണ്ണം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), യജ്ഞൻ (യജ്ഞം തന്നെ), സർവധാരി (സകലതിനെയും താങ്ങുന്നവൻ), ധരോത്തമൻ (ധരിക്കുന്നവരിൽ ഉത്തമൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൫: പരമേശ്വരനെ ലോഹിതാക്ഷൻ (ചുവന്ന കണ്ണുകളുള്ളവൻ), മഹാക്ഷൻ (വിശാലനേത്രമുള്ളവൻ), വിജയാക്ഷൻ (വിജയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുള്ളവൻ), വിശാരദൻ (ജ്ഞാനിയും നിപുണനും), സംഗ്രഹൻ (എല്ലാം ശേഖരിച്ച് താങ്ങുന്നവൻ), നിഗ്രഹൻ (നിയന്ത്രിക്കുന്ന, അടക്കുന്നവൻ), കർത്താ (ഓരോ പ്രവൃത്തിക്കും പിന്നിലെ കർത്താവ്), സർപ്പചീരനിവാസനൻ (സർപ്പത്തെ വസ്ത്രമായി ധരിച്ചവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൬: പരമേശ്വരനെ മുഖ്യൻ (പ്രധാനൻ), അമുഖ്യൻ (ഔന്നത്യമുണ്ടായിട്ടും വിനയമുള്ളവൻ), ദേഹൻ (ശരീരധാരി), കാഹലി (യുദ്ധകാഹളം മുഴക്കുന്നവൻ), സർവകാമദൻ (സകല ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നവൻ), സർവക്ലേശപ്രസാദൻ (കൃപയാൽ സകല ക്ലേശങ്ങളും ശമിപ്പിക്കുന്നവൻ), സുബലൻ (ഉത്തമമായ ബലമുള്ളവൻ), ബലരൂപധൃക് (ബലത്തിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൭: പരമേശ്വരനെ സർവകാമവരൻ (സകല ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന ഉത്തമ വരം), സർവദൻ (സർവവും നൽകുന്നവൻ), സർവതോമുഖൻ (എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും മുഖമുള്ളവൻ), ആകാശനിർവിരൂപൻ (രൂപരഹിതനായി ആകാശത്തിൽ വ്യാപിക്കുന്നവൻ), നിപാതി (കർമ്മത്തിനായി വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങിവരുന്നവൻ), അവശൻ (ആരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിന് വിധേയനല്ലാത്തവൻ), ഖഗൻ (ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൮: പരമേശ്വരനെ രൗദ്രരൂപൻ (രുദ്രസമാനമായ ഉഗ്രരൂപമുള്ളവൻ), അംശു (പ്രകാശരശ്മി), ആദിത്യൻ (സൂര്യൻ), ബഹുരശ്മി (അനേകം രശ്മികളുള്ളവൻ), സുവർച്ചസി (ഉജ്ജ്വലമായ പ്രഭയുള്ളവൻ), വസുവേഗൻ (വസുക്കളെപ്പോലെ വേഗമുള്ളവൻ), മഹാവേഗൻ (മഹാ വേഗമുള്ളവൻ), മനോവേഗൻ (ചിന്തപോലെ വേഗമുള്ളവൻ), നിശാചരൻ (രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൩൯: പരമേശ്വരനെ സർവവാസി (എല്ലാത്തിലും വസിക്കുന്നവൻ), ശ്രിയാവാസി (ഐശ്വര്യത്തിലും ഭാഗ്യത്തിലും വസിക്കുന്നവൻ), ഉപദേശകരൻ (ഉപദേശം നൽകുന്നവൻ), അകരൻ (രൂപരഹിതൻ), മുനി (മൗനിയായ മഹർഷി), ആത്മനിരാലോകൻ (ആത്മാവിന്റെ പ്രകാശം അകത്തുനിന്നു മാത്രം തെളിയുന്നവൻ), സംഭഗ്നൻ (സ്വയം വിനയം പുലർത്തുന്നവൻ), സഹസ്രദൻ (ആയിരം ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൦: പരമേശ്വരനെ പക്ഷി (പക്ഷി തന്നെ), പക്ഷിരൂപൻ (പക്ഷിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), അതിദീപ്തൻ (അത്യന്തം ജ്വലിക്കുന്നവൻ), വിശാമ്പതി (ജനങ്ങളുടെ നാഥൻ), ഉന്മാദം (ആനന്ദലഹരി തന്നെ), മദനൻ (ആഗ്രഹം ഉണർത്തുന്നവൻ), കാമൻ (ആഗ്രഹം തന്നെ), അശ്വത്ഥം (പവിത്രമായ അരയാൽ), അർത്ഥകരൻ (സമ്പത്തും യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യവും നൽകുന്നവൻ), യശസ്സ് (കീർത്തിയും മഹിമയും തന്നെ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൧: പരമേശ്വരനെ വാമദേവൻ (കൃപാലുവായ ദേവൻ, സൗമ്യഭാവം), വാമൻ (ശാന്തസ്വഭാവമുള്ളവൻ; പഞ്ചമുഖങ്ങളിലൊന്ന്), പ്രാഗ്ദക്ഷിണൻ (കിഴക്കും തെക്കും ഒരുപോലെ അഭിമുഖമായവൻ), വാമനൻ (വാമനരൂപം ധരിച്ചവൻ), സിദ്ധയോഗി (യോഗത്തിൽ പൂർണ്ണത നേടിയ ഗുരു), മഹർഷി (മഹാമുനി), സിദ്ധാർത്ഥൻ (ലക്ഷ്യം സിദ്ധിച്ചവൻ), സിദ്ധസാധകൻ (സാധകർക്ക് സിദ്ധി നൽകുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൨: പരമേശ്വരനെ ഭിക്ഷു (ഭിക്ഷാടകൻ), ഭിക്ഷുരൂപൻ (ഭിക്ഷാടകന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), വിപണൻ (ചന്തയിൽ നിധിപോലെ അന്വേഷിക്കപ്പെടുന്നവൻ), മൃദു (സൗമ്യൻ), അവ്യയൻ (നശിക്കാത്തവൻ), മഹാസേനൻ (മഹാസേനയുടെ നായകൻ; പുത്രനായ സ്കന്ദന്റെ പേരും ഇതാണ്), വിശാഖൻ (അനേകശാഖകളുള്ളവൻ; സ്കന്ദനുമായി പങ്കിടുന്ന നാമം), ഷഷ്ടിഭാഗൻ (യജ്ഞഹവിസ്സിന്റെ അറുപതാം ഭാഗം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ), ഗവാമ്പതി (ഭൂമിയുടെയും കന്നുകാലികളുടെയും നാഥൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൩: പരമേശ്വരനെ വജ്രഹസ്തൻ (വജ്രായുധം കയ്യിൽ ധരിച്ചവൻ), വിഷ്കംഭി (പ്രപഞ്ചത്തെ താങ്ങുന്ന തൂൺ), ചമൂസ്തംഭനൻ (സേനകളെ നിശ്ചലമാക്കുന്നവൻ), വൃത്താവൃത്തകരൻ (വൃത്താകാരവും അല്ലാത്തതുമായ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), താലൻ (താളം പാലിക്കുന്നവൻ), മധു (മാധുര്യം തന്നെ), മധുകലോചനൻ (തേൻപോലെ മൃദുവായ കണ്ണുകളുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൪: പരമേശ്വരനെ വാചസ്പത്യൻ (വാക്ചാതുര്യത്തിന്റെയും വാണിയുടെയും നാഥൻ), വാജസാനൻ (ബലവും ഉപജീവനവും നൽകുന്നവൻ), നിത്യമാശ്രമപൂജിതൻ (ആശ്രമങ്ങളിൽ നിത്യം പൂജിക്കപ്പെടുന്നവൻ), ബ്രഹ്മചാരി (വേദജ്ഞാനത്തിനായി ബ്രഹ്മചര്യം പാലിക്കുന്നവൻ), ലോകചാരി (ലോകങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), സർവചാരി (സകലതിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), വിചാരവിത് (ശരിയായ വിവേചനം അറിയുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൫: പരമേശ്വരനെ ഈശാനൻ (കൽപ്പന നൽകുന്ന ഭരണാധികാരി), ഈശ്വരൻ (പരമനാഥൻ), കാലൻ (കാലം), നിശാചരൻ (രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), പിനാകവാൻ (പിനാകം എന്ന വില്ല് ധരിച്ചവൻ), നിമിത്തസ്ഥൻ (നിമിത്തകാരണമായി നിലകൊള്ളുന്നവൻ), നിമിത്തം (സകല സംഭവങ്ങളുടെയും ഹേതുവും അവസരവും), നന്ദി (ആനന്ദം നൽകുന്നവൻ), നന്ദികരൻ (സന്തോഷം നൽകുന്നവൻ), ഹരി (പാപം നീക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൬: പരമേശ്വരനെ നന്ദീശ്വരൻ (ആനന്ദത്തിന്റെ നാഥൻ), നന്ദി (ആനന്ദഭരിതൻ), നന്ദനൻ (ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നവൻ), നന്ദിവർദ്ധനൻ (ആനന്ദം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ), ഭഗഹാരി (ദക്ഷന്റെ കഥയിൽ വ്യാജ ഭാഗ്യം അപഹരിച്ചവൻ), നിഹന്താ (സംഹർത്താവ്), കാലൻ (കാലം), ബ്രഹ്മാവ് (സൃഷ്ടികർത്താവ്), പിതാമഹൻ (ആദിമ പിതാമഹൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൭: പരമേശ്വരനെ ചതുർമുഖൻ (നാലു മുഖങ്ങളുള്ളവൻ), മഹാലിംഗൻ (പ്രകാശസ്തംഭമായ മഹാലിംഗം), ചാരുലിംഗൻ (മനോഹരമായ ലിംഗമുള്ളവൻ), ലിംഗാധ്യക്ഷൻ (സൃഷ്ടിയുടെ സൂക്ഷ്മരൂപത്തിന്റെ അധിപൻ), സുരാധ്യക്ഷൻ (ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ), യോഗാധ്യക്ഷൻ (യോഗത്തിന്റെ അധിപതിയും നിയന്താവും), യുഗവാഹൻ (യുഗങ്ങളെ കൊണ്ടുവരികയും വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൮: പരമേശ്വരനെ ബീജാധ്യക്ഷൻ (സൃഷ്ടിബീജത്തിന്റെ അധിപൻ), ബീജകർത്താ (ബീജം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), അവ്യയാത്മാ (നശിക്കാത്ത ആത്മാവുള്ളവൻ), അനുഗതൻ (എല്ലാവരാലും അനുഗമിക്കപ്പെടുന്നവൻ), ബലൻ (ശക്തി തന്നെ), ഇതിഹാസം (പാരമ്പര്യം തന്നെ), സങ്കൽപ്പൻ (ഇച്ഛയും ഉദ്ദേശ്യവും സ്വരൂപിച്ചവൻ), ഗൗതമൻ (ഗൗതമ മഹർഷിയുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), നിശാകരൻ (രാത്രി സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ; അന്ധകാരത്തിന്റെ നാഥൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൪൯: പരമേശ്വരനെ ദംഭൻ (അഹങ്കാരത്തിന്റെ മൂർത്തരൂപം), അദംഭൻ (അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി മുക്തൻ), വൈദംഭൻ (ഗർവ്വിന്റെ നാശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവൻ), വശ്യൻ (ഭക്തർക്ക് കൈയെത്തും ദൂരത്ത് നിൽക്കുന്നവൻ), വശകരൻ (മറ്റുള്ളവരെ വശത്താക്കുന്നവൻ), കലി (കലഹത്തിന്റെ മൂർത്തരൂപം), ലോകകർത്താ (ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവ്), പശുപതി (സകല ജീവികളുടെയും നാഥൻ), മഹാകർത്താ (മഹത്തായ കർത്താവ്), അനൗഷധൻ (ഔഷധം ആവശ്യമില്ലാത്തവൻ; സകല രോഗങ്ങൾക്കും അതീതൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൦: പരമേശ്വരനെ അക്ഷരം (നശിക്കാത്ത അക്ഷരം), പരമം ബ്രഹ്മം (പരമമായ ബ്രഹ്മം തന്നെ), ബലവത് (മഹാശക്തിമാൻ), ശക്രൻ (ഇന്ദ്രനോടു ശക്തിയിൽ സമാനൻ), നീതി (ധർമ്മനിയമം തന്നെ), അനീതി (ആചാരങ്ങൾക്കും അതീതനായവൻ), ശുദ്ധാത്മാ (പൂർണ്ണമായി ശുദ്ധമായ ആത്മാവുള്ളവൻ), ശുദ്ധൻ (ശുദ്ധൻ), മാന്യൻ (ആദരണീയൻ), ഗതാഗതൻ (പുറപ്പെടലിന്റെയും മടങ്ങിവരവിന്റെയും ചക്രം; പോക്കും വരവും ഒരുപോലെയായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൧: പരമേശ്വരനെ ബഹുപ്രസാദൻ (സമൃദ്ധമായ കൃപയുള്ളവൻ), സുസ്വപ്നൻ (ശുഭസ്വപ്നങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ), ദർപ്പണൻ (സകലതും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണാടി), അമിത്രജിത് (ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവൻ), വേദകരൻ (വേദങ്ങളുടെ കർത്താവ്), മന്ത്രകരൻ (മന്ത്രങ്ങളുടെ കർത്താവ്), വിദ്വാൻ (സർവജ്ഞൻ), സമരമർദ്ദനൻ (യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ തകർക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൨: പരമേശ്വരനെ മഹാമേഘനിവാസി (മഹാമേഘങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവൻ), മഹാഘോരൻ (അത്യന്തം ഭയങ്കരൻ), വശീകരൻ (എല്ലാവരെയും തന്റെ അധീനത്തിലാക്കുന്നവൻ), അഗ്നി (അഗ്നി തന്നെ), ജ്വാല (ജ്വാല തന്നെ), മഹാജ്വാല (മഹാജ്വാല), അതിധൂമ്രൻ (അത്യന്തം പുകയുള്ളവൻ), ഹുതം (അർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഹവിസ്സ്), ഹവിഃ (യജ്ഞത്തിലെ ഹവിസ്സ് തന്നെ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൩: പരമേശ്വരനെ വൃഷണൻ (ശക്തനും സൃഷ്ടിശേഷിയുള്ളവനും), ശങ്കരൻ (സൗഭാഗ്യം നൽകുന്നവൻ), നിത്യൻ (നിത്യൻ), വർച്ചസ്വി (തേജസ്വി), ധൂമകേതനൻ (പുകയെ കൊടിയടയാളമാക്കിയവൻ), നീലൻ (നീലനിറമുള്ളവൻ), അംഗലുബ്ധൻ (രൂപം തന്നെ പ്രിയമായവൻ), ശോഭനൻ (തേജസ്സുള്ളവൻ), നിരവഗ്രഹൻ (തടസ്സമില്ലാത്ത, എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കും അതീതൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൪: പരമേശ്വരനെ സ്വസ്തിദൻ (ക്ഷേമം നൽകുന്നവൻ), സ്വസ്തിഭാവൻ (ക്ഷേമസ്വഭാവമുള്ളവൻ), ഭഗി (തനിക്കർഹമായ ഓഹരി സ്വീകരിക്കുന്നവൻ), ഭഗകരൻ (ഓഹരികൾ വിഭജിക്കുന്നവൻ), ലഘു (ലഘുവും വേഗവുമുള്ളവൻ), ഉത്സംഗൻ (മടിയിൽ സകലരും വിശ്രമിക്കുന്നവൻ), മഹാംഗൻ (മഹത്തായ അവയവങ്ങളുള്ളവൻ), മഹാഗർഭപരായണൻ (മഹാ പ്രപഞ്ചഗർഭത്തിന്റെ ആശ്രയം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൫: പരമേശ്വരനെ കൃഷ്ണവർണ്ണൻ (ഇരുണ്ട നിറമുള്ളവൻ), സുവർണ്ണൻ (സ്വർണ്ണ നിറമുള്ളവൻ), സകല ദേഹികളുടെയും ഇന്ദ്രിയശക്തിയായ ഇന്ദ്രിയം, മഹാപാദൻ (മഹത്തായ പാദങ്ങളുള്ളവൻ), മഹാഹസ്തൻ (മഹത്തായ കൈകളുള്ളവൻ), മഹാകായൻ (മഹത്തായ ശരീരമുള്ളവൻ), മഹായശസ്സ് (മഹത്തായ കീർത്തിയുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൬: പരമേശ്വരനെ മഹാമൂർദ്ധാ (മഹത്തായ ശിരസ്സുള്ളവൻ), മഹാമാത്രൻ (മഹത്തായ വ്യാപ്തിയുള്ളവൻ), മഹാനേത്രൻ (മഹത്തായ നേത്രങ്ങളുള്ളവൻ), നിശാലയൻ (രാത്രി വാസസ്ഥാനമായവൻ), മഹാന്തകൻ (മരണം കൊണ്ടുവരുന്ന മഹാസംഹാരകൻ), മഹാകർണ്ണൻ (മഹത്തായ കാതുകളുള്ളവൻ), മഹോഷ്ഠൻ (മഹത്തായ അധരങ്ങളുള്ളവൻ), മഹാഹനു (ശക്തമായ താടിയെല്ലുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൭: പരമേശ്വരനെ മഹാനാസൻ (മഹത്തായ മൂക്കുള്ളവൻ), മഹാകംബു (ശംഖുപോലെ സുന്ദരമായ മഹത്തായ കഴുത്തുള്ളവൻ), മഹാഗ്രീവൻ (മഹത്തായ കഴുത്തുള്ളവൻ), ശ്മശാനഭക് (ശ്മശാനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), മഹാവക്ഷൻ (മഹത്തായ മാറിടമുള്ളവൻ), മഹോരസ്കൻ (വിശാലമായ മാറിടമുള്ളവൻ), അന്തരാത്മാ (ആന്തരിക ആത്മാവ്), മൃഗാലയൻ (മാൻ ആവാസമാക്കിയവൻ; സൂക്ഷ്മ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വാസസ്ഥാനം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൮: പരമേശ്വരനെ ലംബനൻ (തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നവൻ), ലംബിതോഷ്ഠൻ (താഴത്തെ ചുണ്ട് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നവൻ), മഹാമായൻ (മഹാമായാശക്തിയുടെ നാഥൻ), പയോനിധി (ജലസംഭരണിയായ സമുദ്രം), മഹാദന്തൻ (മഹത്തായ പല്ലുകളുള്ളവൻ), മഹാദംഷ്ട്രൻ (മഹത്തായ കോമ്പല്ലുകളുള്ളവൻ), മഹാജിഹ്വൻ (മഹത്തായ നാവുള്ളവൻ), മഹാമുഖൻ (മഹത്തായ മുഖമുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൫൯: പരമേശ്വരനെ മഹാനഖൻ (മഹത്തായ നഖങ്ങളുള്ളവൻ), മഹാലോമൻ (ശരീരത്തിൽ സമൃദ്ധമായ രോമമുള്ളവൻ), മഹാകേശൻ (മഹത്തായ മുടിയുള്ളവൻ), മഹാജടൻ (മഹത്തായ ജടകളുള്ളവൻ), പ്രസന്നൻ (ശാന്തനും അനുഗ്രഹിക്കുന്നവനും), പ്രസാദൻ (കൃപ തന്നെ), പ്രത്യയൻ (ഉറച്ച വിശ്വാസവും നിശ്ചയവും), ഗിരിസാധനൻ (പർവതത്തിൽ സിദ്ധി നേടിയവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൦: പരമേശ്വരനെ സ്നേഹനൻ (സ്നേഹം നൽകുന്നവൻ), അസ്നേഹനൻ (ലൗകിക ആസക്തിയില്ലാത്തവൻ), അജിതൻ (ജയിക്കപ്പെടാത്തവൻ), മഹാമുനി (മഹാമൗനിയായ ഋഷി), വൃക്ഷാകാരൻ (വൃക്ഷരൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), വൃക്ഷകേതു (വൃക്ഷം കൊടിയടയാളമായവൻ), അനലൻ (അഗ്നി), വായുവാഹനൻ (കാറ്റിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൧: പരമേശ്വരനെ ഗണ്ഡാലി (വലിയ കവിളുകളും ശക്തിയുമുള്ളവൻ), മേരുധാമൻ (മേരുപർവതം വാസസ്ഥാനമായവൻ), ദേവാധിപതി (ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ), അഥർവശീർഷൻ (അഥർവവേദം ശിരസ്സായവൻ), സാമാസ്യൻ (സാമവേദം മുഖമായവൻ), ഋക്സഹസ്രമിതേക്ഷണൻ (ഋഗ്വേദത്തിലെ ആയിരം മന്ത്രങ്ങളാൽ അളക്കപ്പെടുന്ന നേത്രങ്ങളുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൨: പരമേശ്വരനെ യജുഷ്പാദഭുജൻ (യജുർവേദം പാദങ്ങളും ഭുജങ്ങളുമായവൻ), ഗുഹ്യൻ (രഹസ്യ രഹസ്യം), പ്രകാശൻ (പ്രകാശവും പ്രകടനവും തന്നെ), ജംഗമൻ (ചലിക്കുന്ന, ജീവനുള്ള ലോകം), അമോഘാർത്ഥൻ (ഉദ്ദേശ്യം ഒരിക്കലും പിഴയ്ക്കാത്തവൻ), പ്രസാദൻ (കൃപ), അഭിഗമ്യൻ (ഭക്തിയാൽ സമീപിക്കാവുന്നവൻ), സുദർശനൻ (കാണാൻ മനോഹരനായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൩: പരമേശ്വരനെ ഉപകാരൻ (എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുന്ന ഉപകാരി), പ്രിയൻ (പ്രിയപ്പെട്ടവൻ), സർവൻ (സമസ്തം), കനകൻ (സ്വർണ്ണം), കാഞ്ചനച്ഛവി (സ്വർണ്ണപ്രഭയുള്ളവൻ), നാഭി (പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഭിയും കേന്ദ്രവും), നന്ദികരൻ (ആനന്ദം നൽകുന്നവൻ), ഭവൻ (അസ്തിത്വം തന്നെ), പുഷ്കരസ്ഥപതി (താമരയിൽ പ്രതിഷ്ഠിതനായ നാഥൻ), സ്ഥിരൻ (സ്ഥിരചിത്തൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൪: പരമേശ്വരനെ ദ്വാദശൻ (പന്ത്രണ്ട് ആദിത്യന്മാരുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന പന്ത്രണ്ടുരൂപൻ), ത്രാസനൻ (ദുഷ്ടന്മാരെ വിറപ്പിക്കുന്നവൻ), ആദ്യൻ (ആദിമ കാരണം), യജ്ഞൻ (യജ്ഞം തന്നെ), യജ്ഞസമാഹിതൻ (യജ്ഞത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ലയിച്ചവൻ), നക്തം (രാത്രി തന്നെ), കലി (കലഹവും കലിയുഗവും), കാലൻ (കാലം തന്നെ), മകരൻ (മുതല), കാലപൂജിതൻ (കാലത്തിന്റെ ഋതുക്രമത്തിൽ പൂജിക്കപ്പെടുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൫: പരമേശ്വരനെ സഗണൻ (തന്റെ ഗണങ്ങളോടുകൂടിയവൻ), ഗണകരൻ (ഗണങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), ഭൂതവാഹനസാരഥി (ജീവികൾക്കിടയിൽ തന്റെ വൃഷഭവാഹനത്തെ തെളിക്കുന്ന സാരഥി), ഭസ്മശയൻ (വിശുദ്ധ ഭസ്മത്തിൽ ശയിക്കുന്നവൻ), ഭസ്മഗോപ്താ (ഭസ്മത്താൽ രക്ഷിക്കുന്നവൻ), ഭസ്മഭൂതൻ (ഭസ്മവുമായി ഏകീഭവിച്ചവൻ), താരു (വൃക്ഷം), ഗണൻ (ഗണങ്ങളുടെ നാഥൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൬: പരമേശ്വരനെ ലോകപാലൻ (ലോകങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരൻ), ലോകൻ (ലോകം തന്നെ), മഹാത്മാ (മഹാ ആത്മാവ്), സർവപൂജിതൻ (എല്ലാവരാലും പൂജിക്കപ്പെടുന്നവൻ), ശുക്ലൻ (ശുദ്ധവും ശോഭയുള്ളവനും), ത്രിശുക്ലൻ (ചിന്തയിലും വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ശുദ്ധൻ), സമ്പന്നൻ (പൂർണ്ണത പ്രാപിച്ചവൻ), ശുചി (ശുദ്ധവും പ്രകാശമുള്ളവനും), ഭൂതനിഷേവിതൻ (സകല ജീവികളാലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൭: പരമേശ്വരനെ ആശ്രമസ്ഥൻ (ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ആശ്രമത്തിലും വസിക്കുന്നവൻ), ക്രിയാവസ്ഥൻ (കർമ്മാനുഷ്ഠാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവൻ), വിശ്വകർമ്മമതി (പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സകല പ്രവൃത്തികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ബുദ്ധിയുള്ളവൻ), വരൻ (ഉത്തമൻ), വിശാലശാഖൻ (വിശാലമായ ശാഖകളുള്ളവൻ), താമ്രോഷ്ഠൻ (ചെമ്പുനിറമുള്ള അധരങ്ങളുള്ളവൻ), അംബുജാലൻ (താമരത്തടാകങ്ങൾക്കിടയിൽ വസിക്കുന്നവൻ), സുനിശ്ചലൻ (പൂർണ്ണമായി അചഞ്ചലൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൮: പരമേശ്വരനെ കപിലൻ (തവിട്ടുനിറമുള്ളവൻ), കപീശൻ (ചെമ്പുനിറമുള്ള തവിട്ടുനിറക്കാരൻ), ശുക്ലൻ (ശുദ്ധവും ശോഭയുള്ളവനും), ആയുഃ (ജീവനും ചൈതന്യവും തന്നെ), പരൻ (അതീതനായവൻ), അപരൻ (അടുത്തുള്ള, അന്തര്യാമിയായവൻ), ഗന്ധർവൻ (ദിവ്യ സംഗീതജ്ഞൻ), അദിതി (ദേവമാതാവായ അദിതിയുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), താർക്ഷ്യൻ (മഹാപക്ഷിയായ ഗരുഡനുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), സുവിജ്ഞേയൻ (ജ്ഞാനികൾക്ക് എളുപ്പം അറിയാവുന്നവൻ), സുശാരദൻ (ശരത്കാലത്തെപ്പോലെ നിർമ്മലമായ പ്രകാശമുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൬൯: പരമേശ്വരനെ പരശ്വധായുധൻ (മഴു ആയുധമായി ധരിച്ചവൻ), ദേവൻ (ശോഭിക്കുന്ന ദേവൻ), അനുകാരി (എല്ലാ രൂപങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നവൻ), സുബാന്ധവൻ (എല്ലാവർക്കും യഥാർത്ഥ ബന്ധുവായവൻ), തുംബവീണൻ (തുമ്പവീണ വായിക്കുന്നവൻ), മഹാക്രോധൻ (മഹാ കോപമുള്ളവൻ), ഊർദ്ധ്വരേതസ്സ് (തപോനിയമത്താൽ ജീവശക്തി ഊർധ്വമുഖമാക്കിയവൻ), ജലേശയൻ (ജലത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൦: പരമേശ്വരനെ ഉഗ്രൻ (ഉഗ്രസ്വഭാവമുള്ളവൻ), വംശകരൻ (വംശം വളർത്തുന്നവൻ), വംശൻ (വംശം തന്നെ), വംശനാദൻ (കുഴലൂതുന്നവൻ; വംശത്തിന്റെ ശബ്ദം), അനിന്ദിതൻ (കുറ്റമറ്റവൻ), സർവാംഗരൂപൻ (സൃഷ്ടിയുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രൂപമുള്ളവൻ), മായാവി (മായയുടെ നാഥൻ), സുഹൃത്ത് (യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത്), അനിലൻ (വായു), അനലൻ (അഗ്നി) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൧: പരമേശ്വരനെ ബന്ധനൻ (ബന്ധിക്കുന്നവൻ), ബന്ധകർത്താ (ബന്ധനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), സുബന്ധനവിമോചനൻ (കൃപയാൽ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നവൻ), സയജ്ഞാരി (അനുചിതമായ യജ്ഞത്തിന്റെ ശത്രു), സകാമാരി (ആഗ്രഹത്തിന്റെ ശത്രു), മഹാദംഷ്ട്രൻ (മഹത്തായ കോമ്പല്ലുകളുള്ളവൻ), മഹായുധൻ (മഹത്തായ ആയുധങ്ങളുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൨: പരമേശ്വരനെ ബഹുധാനിന്ദിതൻ (എല്ലാവിധത്തിലും കുറ്റമറ്റവൻ), ശർവൻ (ദുഃഖം നശിപ്പിക്കുന്ന അമ്പെയ്ത്തുകാരൻ), ശങ്കരൻ (സൗഭാഗ്യം നൽകുന്നവൻ), അധനൻ (സമ്പത്തില്ലാത്ത, ആസക്തിയില്ലാത്ത തപസ്വി), അമരേശൻ (അമരന്മാരുടെ നാഥൻ), മഹാദേവൻ (മഹാദേവൻ), വിശ്വദേവൻ (പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ദേവൻ), സുരാരിഹൻ (ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ വധിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൩: പരമേശ്വരനെ അഹിർബുധ്നൻ (ആഴങ്ങളിലെ സർപ്പം; രുദ്രന്റെ പുരാതന വൈദിക രൂപം), അനിലാഭൻ (കാറ്റിന്റെ തേജസ്സുള്ളവൻ), ചേകിതാനൻ (എന്നും ജാഗരൂകനായ സാക്ഷി), ഹവിസ് (യജ്ഞാഹുതി), അജൈകപാത് (“ഒറ്റക്കാലുള്ള ആട്”; രുദ്രന്റെ പുരാതന വൈദിക നാമം), കപാലി (തലയോട്ടിപാത്രം ധരിച്ചവൻ), ത്രിശങ്കു (സ്വർഗ്ഗഭൂമികൾക്കിടയിൽ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന രാജർഷിയുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), അജിതൻ (ജയിക്കപ്പെടാത്തവൻ), ശിവൻ (മംഗളസ്വരൂപൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൪: പരമേശ്വരനെ ധന്വന്തരി (ദിവ്യ വൈദ്യനുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), ധൂമകേതു (പുകയെ കൊടിയടയാളമാക്കിയ ധൂമകേതു), സ്കന്ദൻ (യുദ്ധദേവനായ പുത്രനുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), വൈശ്രവണൻ (ധനാധിപനായ കുബേരനുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), ധാതാ (ആദിത്യന്മാരിൽ പോഷകനായ ധാതാവ്), ശക്രൻ (ഇന്ദ്രനുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), വിഷ്ണു (സർവവ്യാപിയായ പാലകൻ), മിത്രൻ (ഉടമ്പടിയുടെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും വൈദിക ദേവൻ), ത്വഷ്ടാവ് (ദിവ്യശില്പി), ധ്രുവൻ (സ്ഥിരചിത്തൻ), ധരൻ (ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൫: പരമേശ്വരനെ പ്രഭവൻ (സകല ശക്തിയുടെയും ഉറവിടവും ഉത്ഭവവും), സർവഗൻ (സർവവ്യാപി), വായു (കാറ്റ്), അര്യമാവ് (ബഹുമാനത്തിന്റെ വൈദിക ദേവൻ), സവിതാവ് (സകലതിനെയും കർമ്മത്തിൽ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന വൈദിക സൂര്യൻ), രവി (സൂര്യൻ), ഉഷാംഗു (പുരാതന ഋഷിരൂപം), വിധാതാവ് (വിധി നിശ്ചയിക്കുന്നവൻ), മാന്ധാതാവ് (ഐതിഹ്യത്തിലെ ധർമ്മിഷ്ഠനായ രാജാവുമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവൻ), ഭൂതഭാവനൻ (സകല ജീവികളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൬: പരമേശ്വരനെ വിഭു (സർവവ്യാപിയായ നാഥൻ), വർണ്ണവിഭാവി (എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളും രൂപങ്ങളും പ്രകടമാക്കുന്നവൻ), സർവകാമഗുണാവഹൻ (സകല അഭികാമ്യ ഗുണങ്ങളും നൽകുന്നവൻ), പത്മനാഭൻ (നാഭിയിൽ നിന്ന് താമര ഉദ്ഭവിക്കുന്നവൻ), മഹാഗർഭൻ (മഹത്തായ പ്രപഞ്ചഗർഭമുള്ളവൻ), ചന്ദ്രവക്ത്രൻ (ചന്ദ്രമുഖൻ), അനിലൻ (വായു), അനലൻ (അഗ്നി) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൭: പരമേശ്വരനെ ബലവാൻ (ബലശാലി), ഉപശാന്തൻ (അഗാധമായി ശാന്തനായവൻ), പുരാണൻ (പുരാതനൻ), പുണ്യചഞ്ചുരി (പുണ്യകർമ്മങ്ങളിൽ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), കുരുകർത്താ (കുരുക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പുണ്യകർമ്മത്തിന്റെ കർത്താവ്), കുരുവാസി (കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ), കുരുഭൂതൻ (പുണ്യകർമ്മത്തിന്റെ ഭൂമിയായി മാറിയവൻ), ഗുണൗഷധൻ (ഗുണമാകുന്ന രോഗശാന്തി ഔഷധം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൮: പരമേശ്വരനെ സർവാശയൻ (സകല ആഗ്രഹങ്ങളും ആശ്രയിക്കുന്നവൻ), ദർഭചാരി (പവിത്രമായ ദർഭപ്പുല്ലിനിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), സർവേഷാം പ്രാണിനാം പതി (സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും നാഥൻ), ദേവദേവൻ (ദേവന്മാരുടെ ദേവൻ), സുഖസക്തൻ (സുഖം നൽകുന്നതിൽ മുഴുകിയവൻ), സദസത്സർവരത്നവിത് (വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായ എല്ലാ രത്നങ്ങളും അറിയുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൭൯: പരമേശ്വരനെ കൈലാസഗിരിവാസി (കൈലാസപർവതത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ), ഹിമവദ്ഗിരിസംശ്രയൻ (മഞ്ഞുമൂടിയ ഹിമാലയശിഖരങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നവൻ), കുലാഹരി (നദീതീരങ്ങളും അതിരുകളും ഭേദിക്കുന്നവൻ), കുലകർത്താ (വംശത്തിന്റെയും അതിരിന്റെയും രൂപം നൽകുന്നവൻ), ബഹുവിദ്യൻ (അനേകവിദ്യകളുടെ ഉടമ), ബഹുപ്രദൻ (അനേകം ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൦: പരമേശ്വരനെ വണിജൻ (വ്യാപാരി), വർദ്ധകി (മരപ്പണിക്കാരനും നിർമ്മാതാവും), വൃക്ഷം (വൃക്ഷം), ബകുലൻ (സുഗന്ധമുള്ള ബകുലവൃക്ഷം), ചന്ദനൻ (ചന്ദനമരം), ഛദൻ (അഭയവും ഇലമേലാപ്പും), സാരഗ്രീവൻ (ദൃഢവും ബലമുള്ള കഴുത്തുള്ളവൻ), മഹാജത്രു (മഹത്തായ തോളുള്ളവൻ), അലോലൻ (ഇളകാത്ത, സ്ഥിരചിത്തൻ), മഹൗഷധൻ (മഹൗഷധം; പരമമായ പ്രതിവിധി) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൧: പരമേശ്വരനെ സിദ്ധാർത്ഥകരൻ (എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സാധിപ്പിക്കുന്നവൻ), സിദ്ധാർത്ഥൻ (ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായവൻ), ഛന്ദോവ്യാകരണോത്തരൻ (വൈദിക ഛന്ദസ്സിലും വ്യാകരണത്തിലും പരമാചാര്യൻ), സിംഹനാദൻ (സിംഹഗർജ്ജനമുള്ളവൻ), സിംഹദംഷ്ട്രൻ (സിംഹത്തിന്റേതുപോലുള്ള കോമ്പല്ലുകളുള്ളവൻ), സിംഹഗൻ (സിംഹത്തെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ), സിംഹവാഹനൻ (സിംഹം വാഹനമായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൨: പരമേശ്വരനെ പ്രഭവാത്മാ (സകല ശക്തിയുടെയും ഉറവിടമായ ആത്മാവുള്ളവൻ), ജഗത്കാലസ്ഥലൻ (ലോകകാലത്തിന്റെ ആധാരവും അടിസ്ഥാനവും), ലോകഹിതൻ (സകല ലോകങ്ങൾക്കും ഹിതകാരി), താരു (അഭയം നൽകുന്ന വൃക്ഷം), സാരംഗൻ (വേഗമേറിയ, പലനിറങ്ങളുള്ളവൻ), നവചക്രാംഗൻ (ശരീരത്തിലെ ഒമ്പത് സൂക്ഷ്മചക്രങ്ങൾ അവയവങ്ങളായവൻ), കേതുമാലി (കൊടിയടയാളം ധരിച്ചവൻ), സഭാവനൻ (നല്ലവണ്ണം പോഷിപ്പിക്കുകയും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൩: പരമേശ്വരനെ ഭൂതാലയൻ (സകല ജീവികളുടെയും വാസസ്ഥാനം), ഭൂതപതി (സകല ജീവികളുടെയും നാഥൻ), അഹോരാത്രൻ (പകലും രാത്രിയും തന്നെയായവൻ), അനിന്ദിതൻ (കുറ്റമറ്റവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൪: പരമേശ്വരനെ വാഹിതസർവഭൂതൻ (സകല ജീവികളെയും വഹിക്കുന്നവൻ), നിലയൻ (സകലരുടെയും വിശ്രമസ്ഥാനം), വിഭു (സർവവ്യാപിയായ നാഥൻ), ഭവൻ (അസ്തിത്വം തന്നെ), അമോഘൻ (ഒരിക്കലും പിഴയ്ക്കാത്തവൻ), സംയതൻ (സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ), അശ്വൻ (സർവവ്യാപി), ഭോജനം (പോഷണം തന്നെ), പ്രാണധാരണൻ (ജീവശ്വാസത്തെ നിലനിർത്തുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൫: പരമേശ്വരനെ ഹിരണ്യബാഹു (സ്വർണ്ണഭുജങ്ങളുള്ളവൻ), ഗുഹാപാലഃ പ്രവേശിനാം (ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവർക്ക് കാവൽക്കാരൻ), പ്രകൃഷ്ടാരി (തിന്മയുടെ പ്രധാന ശത്രു), മഹാഹർഷൻ (മഹാ ആനന്ദമുള്ളവൻ), ജിതകാമൻ (ആഗ്രഹത്തെ ജയിച്ചവൻ), ജിതേന്ദ്രിയൻ (ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൬: പരമേശ്വരനെ ഗാന്ധാരൻ (ഗാന്ധാരരാഗത്തിന്റെ നാഥൻ), സുവാസൻ (മനോഹരമായ സുഗന്ധമുള്ളവൻ), തപസ്സക്തൻ (തപസ്സിൽ മുഴുകിയവൻ), രതി (ആനന്ദം തന്നെ), നരൻ (ആദിമ പുരുഷൻ), മഹാഗീതൻ (മഹാഗാനത്തിന്റെ നാഥൻ), മഹാനൃത്യൻ (മഹാനൃത്തത്തിന്റെ നാഥൻ), അപ്സരോഗണസേവിതൻ (അപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘങ്ങളാൽ സേവിക്കപ്പെടുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൭: പരമേശ്വരനെ മഹാകേതു (മഹത്തായ കൊടിയടയാളമുള്ളവൻ), മഹാധാതു (മഹത്തായ ആദിമ മൂലകം), നൈകാസാനുചരൻ (പർവതശിഖരങ്ങളിൽ അനേകം അനുചരന്മാരാൽ പിന്തുടരപ്പെടുന്നവൻ), ചലൻ (ചലിക്കുന്നവൻ), അവേദനീയൻ (വെളിപാടിലൂടെ അറിയപ്പെടുന്നവൻ), ആദേശൻ (ദിവ്യ കൽപ്പന), സർവഗന്ധസുഖാവഹൻ (ഓരോ സുഗന്ധത്തിലൂടെയും സന്തോഷം കൊണ്ടുവരുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൮: പരമേശ്വരനെ തോരണൻ (കമാനകവാടം), തരണൻ (അക്കരെ കടത്തുന്ന രക്ഷകൻ), വാതൻ (കാറ്റ്), പരിധി (ചുറ്റുന്ന ചക്രവാളം), പതികേചരൻ (ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന നാഥൻ), സംയോഗൻ (ഐക്യം തന്നെ), വർദ്ധനൻ (വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ), വൃദ്ധൻ (പുരാതനനും ആദരണീയനും), അതിവൃദ്ധൻ (അത്യന്തം പുരാതനൻ), ഗുണാധികൻ (സകല ഗുണങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൮൯: പരമേശ്വരനെ നിത്യൻ (നിത്യൻ), ആത്മസഹായൻ (സ്വന്തം ആത്മാവ് തന്നെ കൂട്ടുള്ള സ്വയംപര്യാപ്തൻ), ദേവാസുരപതി (ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും നാഥൻ), പതി (നാഥൻ), യുക്തൻ (അച്ചടക്കമുള്ളവൻ), യുക്തബാഹു (ധർമ്മപ്രവൃത്തിക്കായി ഭുജങ്ങൾ സദാ സന്നദ്ധമായവൻ), ദേവൻ (ശോഭിക്കുന്ന ദേവൻ), ദിവി സുപർവ്വാണൻ (സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉത്തമരൂപൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൦: പരമേശ്വരനെ ആഷാഢൻ (ഉറച്ചതും വഴങ്ങാത്തവനും), സുഷന്ധൻ (ഉത്തമവും കുറയാത്തതുമായ വീര്യമുള്ളവൻ), ധ്രുവൻ (സ്ഥിരചിത്തൻ), ഹരിണൻ (വേഗമുള്ള, മാനിനെപ്പോലെ ചടുലൻ), ഹരൻ (നീക്കം ചെയ്യുന്നവൻ), വപുരവർത്തമാനേഭ്യഃ (ജനനമരണചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങിയ ജീവികൾക്കായി ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ), വസുശ്രേഷ്ഠൻ (വസുക്കളിൽ ഉത്തമൻ), മഹാപഥൻ (മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മഹാമാർഗ്ഗം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൧: പരമേശ്വരനെ ശിരോഹരൻ (ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചാം ശിരസ്സ് നീക്കിയവൻ), വിമർശൻ (ആഴമേറിയ ചിന്തയും വിവേചനവും), സർവലക്ഷണലക്ഷിതൻ (സകല ശുഭലക്ഷണങ്ങളാലും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവൻ), അക്ഷൻ (ചലിക്കാത്ത അച്ചുതണ്ട്), രഥയോഗി (രഥത്തിന്റെ യോഗാചാര്യൻ), സർവയോഗി (എല്ലാ യോഗരൂപങ്ങളിലും നിപുണൻ), മഹാബലൻ (മഹാബലശാലി) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൨: പരമേശ്വരനെ സമാമ്നായൻ (ശാസ്ത്രത്തിലൂടെ കൈമാറിവന്ന പാരമ്പര്യം), അസമാമ്നായൻ (ശാസ്ത്രപാരമ്പര്യത്തെയും അതിലംഘിക്കുന്നവൻ), തീർത്ഥദേവൻ (പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളുടെ ദേവൻ), മഹാരഥൻ (മഹാ യോദ്ധാവ്), നിർജീവൻ (കേവലജീവിതത്തെ അതിലംഘിക്കുന്നവൻ), ജീവനൻ (ജീവൻ നൽകുന്നവൻ), മന്ത്രം (പവിത്രമായ മന്ത്രം), ശുഭാക്ഷൻ (ശുഭകരമായ കണ്ണുകളുള്ളവൻ), ബഹുകർക്കശൻ (മായയോടും പാപത്തോടും അത്യന്തം കർക്കശനായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൩: പരമേശ്വരനെ രത്നപ്രഭൂതൻ (രത്നങ്ങൾ സമൃദ്ധമായവൻ), രത്നാംഗൻ (രത്നാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ ശരീരമുള്ളവൻ), മഹാർണ്ണവനിപാനവിത് (മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ ഗൂഢാഴങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ), മൂലൻ (ആദിമ മൂലം), വിശാലൻ (വിശാലൻ), അമൃതൻ (അമൃതം; മരണമില്ലാത്ത ദിവ്യമധു), വ്യക്താവ്യക്തൻ (വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായവൻ), തപോനിധി (തപസ്സിന്റെ നിധി) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൪: പരമേശ്വരനെ ആരോഹണൻ (ഉയർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ആരോഹണം), അധിരോഹൻ (കയറിച്ചെന്ന് ഉയരങ്ങളെ കവിയുന്നവൻ), ശിലാധാരി (ധർമ്മത്തിന്റെ താങ്ങ്), മഹായശസ്സ് (മഹത്തായ കീർത്തിയുള്ളവൻ), സേനാകൽപ്പൻ (സേനാനായകനെപ്പോലെയുള്ളവൻ), മഹാകൽപ്പൻ (മഹാപ്രപഞ്ചയുഗമുള്ളവൻ), യോഗം (യോഗൈക്യം തന്നെ), യുഗകരൻ (യുഗങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ), ഹരി (പാപം നീക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൫: പരമേശ്വരനെ യുഗരൂപൻ (യുഗം തന്നെ രൂപമായവൻ), മഹാരൂപൻ (വിപുലമായ രൂപമുള്ളവൻ), മഹാനാഗഹാൻ (മഹാസർപ്പത്തെ വധിച്ചവൻ), വധൻ (മാരകമായ പ്രഹരം നൽകുന്നവൻ), ന്യായനിർവാപണൻ (നീതിയും ക്രമവും നൽകുന്നവൻ), പാദൻ (അടിസ്ഥാനം), പണ്ഡിതൻ (വിദ്വാൻ), അചലോപമൻ (ഇളകാത്ത പർവതത്തിനു തുല്യനായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൬: പരമേശ്വരനെ ബഹുമാലൻ (അനേകം മാലകൾ ധരിച്ചവൻ), മഹാമാലൻ (മഹത്തായ മാല ധരിച്ചവൻ), ശശി (ചന്ദ്രൻ), ഹരശുലോചനൻ (മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ഹരൻ), വിസ്താരൻ (വിശാലമായ വ്യാപ്തി), ലവണൻ (ഉപ്പുനിറഞ്ഞ സമുദ്രം; ദയയും ആകർഷണവുമുള്ളവൻ), കൂപൻ (ആഴമുള്ള കിണർ; സകലതിന്റെയും ഉറവിടം), ത്രിയുഗൻ (മൂന്നു യുഗങ്ങളെയും വ്യാപിക്കുന്നവൻ), സഫലോദയൻ (ഉദയം ഫലപ്രാപ്തി നൽകുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൭: പരമേശ്വരനെ ത്രിലോചനൻ (മൂന്നു കണ്ണുകളുള്ളവൻ), വിഷണ്ണാംഗൻ (ഗാഢമായ ധ്യാനശാന്തിയുള്ളവൻ), മണിവിദ്ധൻ (രത്നാലങ്കൃതൻ), ജടാധരൻ (ജടകൾ ധരിച്ചവൻ), ബിന്ദു (സൃഷ്ടിയുടെ ആദിമ ബിന്ദു), വിസർഗ്ഗൻ (സൃഷ്ടിപരമായ പ്രസരണത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി), സുമുഖൻ (സുന്ദരമുഖമുള്ളവൻ), ശരൻ (അമ്പ്), സർവായുധൻ (സകല ആയുധങ്ങളും ധരിച്ചവൻ), സഹൻ (സഹിക്കുന്ന ശക്തനായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൮: പരമേശ്വരനെ നിവേദനൻ (എല്ലാ നിവേദ്യങ്ങളും സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നവൻ), സുഖജാതൻ (സന്തോഷം നൽകുന്നവൻ), സുഗന്ധരൻ (മനോഹരമായ സുഗന്ധമുള്ളവൻ), മഹാധനു (മഹത്തായ വില്ല് ധരിച്ചവൻ), ഗന്ധപാലി (സുഗന്ധത്തിന്റെ കാവൽക്കാരൻ), ഭഗവാൻ (ഐശ്വര്യവാനായ നാഥൻ), ഉത്ഥാനൻ (എല്ലാ കർമ്മങ്ങളുടെയും പിന്നിലെ ഉയർന്നുവരുന്ന പ്രേരണ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൯൯: പരമേശ്വരനെ മന്ഥനൻ (പ്രപഞ്ചസമുദ്രം കടഞ്ഞവൻ), ബഹുലൻ (സമൃദ്ധനായവൻ), വായു (കാറ്റ്), സകലൻ (എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നവൻ), സർവലോചനൻ (എല്ലാം കാണുന്ന കണ്ണുകളുള്ളവൻ), താലൻ (അടിസ്ഥാനം), താലൻ (താളം പാലിക്കുന്നവൻ), കരസ്ഥലി (കൈയിൽ കൈത്താളം പിടിച്ചവൻ), ഊർദ്ധ്വസംഹനനൻ (ഉയർന്നതും ദൃഢവുമായ ശരീരഘടനയുള്ളവൻ), മഹാൻ (മഹത്തായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൦: പരമേശ്വരനെ ഹര്യക്ഷൻ (തവിട്ടുനിറമുള്ള, സിംഹനേത്രമുള്ളവൻ), ലോകസന്ധി (എല്ലാ ദിക്കുകളിലും വ്യാപിക്കുന്നവൻ), വജ്രൻ (വജ്രായുധം), ശതജിഹ്വൻ (നൂറു നാവുകളുള്ളവൻ), സഹസ്രപാത് (ആയിരം പാദങ്ങളുള്ളവൻ), സഹസ്രമൂർദ്ധാ (ആയിരം ശിരസ്സുള്ളവൻ), ദേവേന്ദ്രൻ (ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ), സർവദേവമയൻ (സകല ദേവന്മാരും ഉൾക്കൊള്ളുന്നവൻ), ഗുരു (ഗുരു) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൧: പരമേശ്വരനെ ബ്രഹ്മദണ്ഡവിനിർമ്മാതാ (ബ്രഹ്മദണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചവൻ; ധർമ്മശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡ്), ശതഘ്നിപാശശക്തിമാൻ (ഗദയും പാശവും ശക്തിയും ധരിച്ച ശക്തിമാൻ), പദ്മഗർഭൻ (താമരഗർഭമുള്ളവൻ), മഹാഗർഭൻ (മഹത്തായ പ്രപഞ്ചഗർഭമുള്ളവൻ), ബ്രഹ്മഗർഭൻ (ബ്രഹ്മാവിനെ ഗർഭത്തിൽ വഹിക്കുന്നവൻ), ജലോദ്ഭവൻ (ആദിമ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ചവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൨: പരമേശ്വരനെ ഗഭസ്തി (പ്രകാശരശ്മി), ബ്രഹ്മകൃത് (ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ), ബ്രഹ്മി (ബ്രഹ്മത്തെ മൂർത്തീകരിക്കുന്നവൻ), ബ്രഹ്മവിത് (ബ്രഹ്മത്തെ അറിയുന്നവൻ), ബ്രഹ്മണൻ (പവിത്രത അറിയുന്നവൻ), ഗതി (അന്തിമ ലക്ഷ്യം), അനന്തരൂപൻ (അനന്തരൂപമുള്ളവൻ), നൈകാത്മാ (അനേക ആത്മാക്കളുള്ളവൻ), തീഗ്മതേജാ (തീക്ഷ്ണവും തുളച്ചുകയറുന്നതുമായ തേജസ്സുള്ളവൻ), സ്വയംഭൂ (സ്വയം ഉണ്ടായവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൩: പരമേശ്വരനെ ഊർദ്ധ്വഗാത്മാ (ആത്മാവ് എപ്പോഴും മുകളിലേക്ക് പോകുന്നവൻ), പശുപതി (സകല ജീവികളുടെയും നാഥൻ), വാതരംഹാ (കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ളവൻ), മനോജവൻ (ചിന്തപോലെ വേഗമുള്ളവൻ), ചന്ദനി (ചന്ദനലേപനം പൂശിയവൻ), പദ്മനാലാഗ്രൻ (താമരത്തണ്ടിന്റെ അഗ്രത്തിലുള്ളവൻ), സുരഭ്യുത്തരണൻ (മധുരമായ കൃപയാൽ കരകയറ്റുന്നവൻ), നരൻ (ആദിമ പുരുഷൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൪: പരമേശ്വരനെ കർണ്ണികാരമഹാസ്രഗ്വീ (കണിക്കൊന്നപ്പൂക്കളുടെ മഹാമാല ധരിച്ചവൻ), നീലമൗലി (നീലകിരീടമുള്ളവൻ), പിനാകധൃക് (പിനാകം എന്ന വില്ല് ധരിച്ചവൻ), ഉമാപതി (ഉമയുടെ നാഥനും ഭർത്താവും), ഉമാകാന്തൻ (ഉമയുടെ പ്രിയൻ), ജഹ്നവീധൃക് (ഗംഗാനദിയെ ശിരസ്സിൽ വഹിക്കുന്നവൻ), ഉമാധവൻ (ഉമയുടെ പതി) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൫: പരമേശ്വരനെ വരൻ (ഉത്തമൻ), വരാഹൻ (വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചവൻ), വരദൻ (വരം നൽകുന്നവൻ), വരേണ്യൻ (ഏറ്റവും അഭികാമ്യൻ), സുമഹാസ്വനൻ (ശക്തവും മുഴങ്ങുന്നതുമായ ശബ്ദമുള്ളവൻ), മഹാപ്രസാദൻ (മഹത്തായ കൃപയുള്ളവൻ), ദമനൻ (അടക്കുന്നവൻ), ശത്രുഹാ (ശത്രുക്കളെ വധിക്കുന്നവൻ), ശ്വേതപിംഗളൻ (വെളുപ്പും തവിട്ടും കലർന്ന നിറമുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൬: പരമേശ്വരനെ പീതാത്മാ (സ്വർണ്ണപ്രഭയുള്ള ആത്മാവുള്ളവൻ), പരമാത്മാ (പരമാത്മാവ്), പ്രയതാത്മാ (അച്ചടക്കമുള്ള ആത്മാവുള്ളവൻ), പ്രധാനധൃക് (പ്രകൃതിയെ ധരിക്കുന്നവൻ), സർവപാർശ്വമുഖൻ (എല്ലാ വശങ്ങളിലേക്കും മുഖം തിരിഞ്ഞവൻ), ത്ര്യക്ഷൻ (മൂന്നു കണ്ണുകളുള്ളവൻ), ധർമ്മസാധാരണൻ (എല്ലാ ധർമ്മിഷ്ഠർക്കും പൊതുവായ ധർമ്മം ധരിക്കുന്നവൻ), വരൻ (ഉത്തമൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൭: പരമേശ്വരനെ വ്യാസൻ (മഹാവ്യാഖ്യാതാവ്), സർഗ്ഗൻ (സൃഷ്ടി തന്നെ), സുസംക്ഷേപൻ (സകല അർത്ഥങ്ങളുടെയും പൂർണ്ണ സംഗ്രഹം), വിസ്താരൻ (പൂർണ്ണമായ വിശദീകരണം), പര്യായൻ (ആവർത്തിക്കുന്ന ചക്രം), നരൻ (ആദിമ പുരുഷൻ), ഋതു (ഋതു), സംവത്സരൻ (വർഷം), മാസൻ (മാസം), പക്ഷൻ (ചാന്ദ്രപക്ഷം), സംഖ്യാസമാപനൻ (സകല സംഖ്യാകണക്കുകളും പൂർത്തിയാക്കുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൮: പരമേശ്വരനെ കാലൻ (കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ ഘടകം), കാഷ്ഠ (വലിയ കാലമാനം), ലവൻ (നശ്വരമായ നിമിഷം), മാത്ര (കാലത്തിന്റെയും ശബ്ദത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാന അളവ്), മുഹൂർത്തൻ (ശുഭമുഹൂർത്തം), അഹഃ (പകൽ), ക്ഷപ (രാത്രി), ക്ഷണൻ (കടന്നുപോകുന്ന നിമിഷം), വിശ്വക്ഷേത്രൻ (സമസ്ത പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ക്ഷേത്രം), പ്രജാബീജൻ (സകല സന്തതികളുടെയും ബീജം), ലിംഗം (സൃഷ്ടിയുടെ സൂക്ഷ്മ ഉത്പാദകചിഹ്നം), ആദ്യൻ (ആദിമൻ), നിർഗമൻ (സകലതും ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ബിന്ദു) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൦൯: പരമേശ്വരനെ സത്തും അസത്തും, വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായവൻ എന്നും; പിതാവ്, മാതാവ്, പിതാമഹൻ, സ്വർഗ്ഗദ്വാരം (സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള കവാടം), പ്രജാദ്വാരം (സന്തതിയിലേക്കുള്ള കവാടം), മോക്ഷദ്വാരം (മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള കവാടം), ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗ്ഗം തന്നെ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൦: പരമേശ്വരനെ നിർവാണൻ (മോക്ഷം തന്നെ), ഹ്ലാദനൻ (ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും ഉന്മേഷം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നവൻ), ബ്രഹ്മലോകൻ (ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകം), പരഗതി (പരമ ലക്ഷ്യം), ദേവാസുരവിനിർമ്മാതാ (ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ഒരുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ), ദേവാസുരപരായണൻ (ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പരമാശ്രയം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൧: പരമേശ്വരനെ ദേവാസുരഗുരു (ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും ഒരുപോലെ ഗുരു), ദേവൻ (ശോഭിക്കുന്ന ദേവൻ), ദേവാസുരനമസ്കൃതൻ (ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും നമസ്കരിക്കുന്നവൻ), ദേവാസുരമഹാമാത്രൻ (ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും മഹാമന്ത്രി), ദേവാസുരഗണാശ്രയൻ (ദേവഗണങ്ങൾക്കും അസുരഗണങ്ങൾക്കും ആശ്രയം) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൨: പരമേശ്വരനെ ദേവാസുരഗണാധ്യക്ഷൻ (ദേവാസുരസംഘങ്ങളുടെ അധിപൻ), ദേവാസുരഗണാഗ്രണി (ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും മുന്നണിനായകൻ), ദേവാതിദേവൻ (ദേവന്മാർക്കും അപ്പുറമുള്ള ദേവൻ), ദേവർഷി (ദിവ്യമഹർഷി), ദേവാസുരവരപ്രദൻ (ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും ഒരുപോലെ വരം നൽകുന്നവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൩: പരമേശ്വരനെ ദേവാസുരേശ്വരൻ (ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും നാഥൻ), വിശ്വൻ (പ്രപഞ്ചം തന്നെ), ദേവാസുരമഹേശ്വരൻ (ദേവാസുരന്മാരുടെ മഹാനാഥൻ), സർവദേവമയൻ (സകല ദേവന്മാരും ഉൾക്കൊള്ളുന്നവൻ), അചിന്ത്യൻ (ചിന്തയ്ക്ക് അതീതൻ), ദേവതാത്മാ (ദിവ്യതയുടെ സത്തയായ ആത്മാവുള്ളവൻ), ആത്മസംഭവൻ (സ്വയം ഉദ്ഭവിച്ചവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൪: പരമേശ്വരനെ ഇഡ്യൻ (സ്തുതിക്ക് അർഹനായവൻ), ഹസ്തീശ്വരൻ (ആനകളുടെ നാഥൻ), വ്യാഘ്രൻ (കടുവ), ദേവസിംഹൻ (ദേവന്മാരിലെ സിംഹം), നരർഷഭൻ (മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൫: പരമേശ്വരനെ വിബുധൻ (പൂർണ്ണമായി ഉണർന്ന ജ്ഞാനി), അഗ്ര്യവരൻ (എല്ലാവരിലും മുന്നിലും ഉത്തമനും), സൂക്ഷ്മൻ (സൂക്ഷ്മൻ), സർവദേവൻ (സകല ദേവന്മാരും ആയവൻ), തപോമയൻ (തപസ്സ് സത്തയായവൻ), സുയുക്തൻ (പൂർണ്ണമായി അച്ചടക്കമുള്ളവൻ), ശോഭനൻ (ശോഭയുള്ളവൻ), വജ്രി (വജ്രായുധം ധരിച്ചവൻ), പ്രശാനം പ്രഭവൻ (സകല ആയുധങ്ങളുടെയും ഉറവിടം), അവ്യയൻ (നശിക്കാത്തവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൬: പരമേശ്വരനെ ഗുഹൻ (ഹൃദയഗുഹയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ), കാന്തൻ (പ്രകാശമാനനായ പ്രിയൻ), നിജൻ (സ്വന്തം യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം), സർഗ്ഗൻ (സൃഷ്ടി), പവിത്രൻ (ശുദ്ധൻ), സർവപാവനൻ (സകലതിനെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവൻ), ശൃംഗി (കൊമ്പോ പർവതശിഖരമോ ധരിച്ചവൻ), ശൃംഗപ്രിയൻ (പർവതശിഖരങ്ങളോട് പ്രിയമുള്ളവൻ), ബഭ്രു (ചുവപ്പുകലർന്ന തവിട്ടുനിറമുള്ളവൻ), രാജരാജൻ (രാജാക്കന്മാരുടെ രാജാവ്), നിരാമയൻ (സകല രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൭: പരമേശ്വരനെ അഭിരാമൻ (പൂർണ്ണമായി ആനന്ദദായകൻ), സുരഗണൻ (ദേവഗണങ്ങളുടെ സംഘം), വിരാമൻ (എല്ലാ പരിശ്രമങ്ങളുടെയും അന്തിമ വിരാമം), സർവസാധനൻ (എല്ലാം സാധിക്കുന്ന ഉപാധി), ലലാടാക്ഷൻ (നെറ്റിയിൽ കണ്ണുള്ളവൻ), വിശ്വദേവൻ (പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ദേവൻ), ഹരിണൻ (മാനിനെപ്പോലെ വേഗമുള്ളവൻ), ബ്രഹ്മവർച്ചസ്സ് (പവിത്രമായ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ തേജസ്സുള്ളവൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൮: പരമേശ്വരനെ സ്ഥാവരാണാം പതി (ചലിക്കാത്ത സകല വസ്തുക്കളുടെയും നാഥൻ), നിയമേന്ദ്രിയവർദ്ധനൻ (ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ മേൽ നിയന്ത്രണം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ), സിദ്ധാർത്ഥൻ (ലക്ഷ്യം സാധിച്ചവൻ), സിദ്ധഭൂതാർത്ഥൻ (സകല ജീവികളുടെയും സത്യം ഇതിനകം സാക്ഷാത്കരിച്ചവൻ), അചിന്ത്യൻ (ചിന്തയ്ക്ക് അതീതൻ), സത്യവ്രതൻ (സത്യം തന്നെ വ്രതമായവൻ), ശുചി (ശുദ്ധൻ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു.

ശ്ലോകം ൧൧൯: പരമേശ്വരനെ വ്രതാധിപൻ (എല്ലാ പുണ്യവ്രതങ്ങളുടെയും നാഥൻ), പരം ബ്രഹ്മം (പരമമായ ബ്രഹ്മം), ഭക്താനാം പരമാ ഗതി (ഭക്തരുടെ പരമമായ അഭയം), വിമുക്തൻ (മോചിതൻ), മുക്തതേജസ്സ് (സ്വയം മുക്തവും സ്വതന്ത്രവുമായ തേജസ്സുള്ളവൻ), ശ്രീമാൻ (മഹിമയുള്ളവൻ), ശ്രീവർദ്ധനൻ (ഐശ്വര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ), ജഗത് (പ്രപഞ്ചം തന്നെ) എന്നീ നാമങ്ങളിലൂടെ വർണ്ണിക്കുന്നു. ഇതോടെ ശിവന്റെ ആയിരം നാമങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുന്നു.