ကဋ္ဌဟာရိ ဇာတက

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့ပြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းများကို ထိန်းသိမ်းထားသော ဂန္ထကျမ်း ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် ဇာတ်အမှတ် ၇ အဖြစ် ရေတွက်ထားသည်။ ဇာတ်ကြောင်းသည် သကျမင်း မဟာနာမ၏ သမီး ဝါသဘခတ္တိယာနှင့် နာဂမုဏ္ဍာ အမည်ရှိသော ကျွန်မတစ်ဦးကို အကြောင်းပြုသည်။ နောင်တွင် သူမသည် ကောသလနိုင်ငံ မင်း၏ မိဖုရား ဖြစ်လာပြီး ဝိဌူဌဘ ဟု အမည်ရသော သားတော်ကို ဖွားမြင်သည်။ မင်းက သူမ၏ မိခင်သည် ကျွန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ၊ သူမ၏ ရာထူးကို ချွတ်ယူပြီး သားတော်အား လည်း တူညီစွာ ပြုလုပ်သည်။ မိခင်နှင့် သားတော်သည် နန်းတော်အတွင်း ကန့်သတ်ခံရပြီး ထွက်ခွာခွင့် မရခဲ့ပေ။

ဤအကြောင်းကို ကြားသိသောအခါ၊ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းငါးရာနှင့်အတူ နံနက်စောစော နန်းတော်သို့ ကြွရောက်လာသည်။ ပြင်ဆင်ထားသော နေရာတွင် ထိုင်တော်မူပြီး ဝါသဘခတ္တိယာ ရှိရာ မေးမြန်းသည်။ မင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က သူမသည် မည်သူ၏ သမီး ဖြစ်သနည်းဟု မေးသည်။ မင်းက မဟာနာမ၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း ဖြေသည်။ သူမသည် မည်သူ၏ ဇနီးအဖြစ် ရောက်လာသနည်းဟု မေးသည်။ မင်းက ကိုယ်တော်ထံသို့ ရောက်လာသည်ဟု ဖြေသည်။

ဘုရားရှင်က ရိုးရှင်းသော အချက်များကို ထောက်ပြတော်မူသည်။ သူမသည် ဘုရင်၏ သမီးဖြစ်သည်၊ ဘုရင်နှင့် လက်ထပ်ထားသည်၊ ဘုရင်၏ သားတော်ကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ထိုသားတော်သည် ၎င်း၏ ဖခင်၏ နိုင်ငံတွင် အာဏာ မကိုင်ဆောင်သင့်ဘဲ နေရမည်လားဟု မေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးကာလက မင်းတစ်ပါးသည် ထင်းခုတ်သူ မိန်းမနှင့် သားတစ်ယောက် ရခဲ့ကြောင်း၊ ထိုသားကို မင်းက ၎င်း၏ နိုင်ငံ ပေးခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ မင်းက ဘုရားရှင်အား ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုပြီး၊ ဘုရားရှင်က ရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ မင်းသည် ၎င်း၏ ပျော်ပွဲ ဥယျာဉ်သို့ ကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားဖြင့် သွားရောက်သည်။ အသီးနှင့် ပန်းများ ရှာဖွေရင်း လှည့်လည်နေသည်။ တောအုပ်တွင် ထင်းခုတ်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းဆိုနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့သည်။ မင်းက ပထမဆုံး မြင်သောအခါတွင် ချစ်မြတ်နိုးမှု ဖြစ်ပေါ်ပြီး သူမနှင့် ရင်းနှီးလာသည်။ ထိုအချိန်၌ ဘုရားလောင်း ပဋိသန္ဓေ တည်ခဲ့သည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်မည်ကို သိသောအခါ မင်းကို အသိပေးသည်။

မင်းက လက်ချောင်းမှ တံဆိပ်လက်စွဲကို ချွတ်ပြီး သူမအား ပေးသည်။ ကလေးသည် သမီးဖြစ်လျှင် ထိုလက်စွဲကို ကလေးကို ကျွေးမွေးရန် သုံးစွဲရမည်ဟု ပြောသည်။ သားဖြစ်လျှင် လက်စွဲနှင့် ကလေးကို ၎င်းထံ ဆောင်ခဲ့ရမည်ဟု မှာကြားသည်။ ထို့နောက် သူမကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ အချိန်ကာလ ပြည့်သောအခါ သူမသည် ဘုရားလောင်းကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။

သားငယ်သည် ပြေးလွှားကစားနိုင်သည့် အရွယ်ရောက်သောအခါ၊ အခြားကလေးများက ဖခင်မရှိဟု နှိပ်စက်ကြသည်။ တစ်နေ့တွင် တစ်ဦးက ရိုက်နှက်ပြီး ဖခင်မရှိသော ကလေးကို ရိုက်လိုက်ကြောင်း အော်ဟစ်ကြသည်။ ကလေးသည် မိခင်ထံ ပြေးသွားပြီး သူ၏ ဖခင်သည် မည်သူလဲဟု မေးသည်။ မိခင်က သူသည် ဗာရာဏသီ မင်း၏ သားဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ကလေးက အထောက်အထား အဘယ်နည်းဟု မေးရာ မိခင်က လက်စွဲကို ပြပြီး မင်း၏ စကားကို ပြန်ပြောသည်။ ကလေးက ဘာကြောင့် ဖခင်ထံ မခေါ်ဆောင်သနည်းဟု မေးသည်။ သူ၏ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိခင်သည် နန်းတော်တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

မိခင်သည် ရောက်ရှိလာကြောင်း ကြိုတင်အသိပေးပြီး၊ သူမအား ခေါ်ယူခဲ့သည်။ မိခင်သည် မင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ သားဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ မင်းက ထိုအရာ မှန်ကန်ကြောင်း အကောင်းအတိုင်း သိသည်။ သို့သော် နန်းတော်ရုံး တစ်ခုလုံး ရှေ့၌ ရှက်ရွံ့မှု ခံစားရပြီး၊ ထိုကလေးသည် ၎င်း၏ သား မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ မိခင်က လက်စွဲကို ပြသသည်။ မင်းက ထိုလက်စွဲသည်လည်း ၎င်း၏ လက်စွဲ မဟုတ်ကြောင်း ပြန်ဖြေသည်။

မိခင်က သူမတွင် ထောက်ခံသူ မရှိတော့ဘဲ အမှန်တရားသာ ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ မင်းသည် ၎င်း၏ ကလေး၏ ဖခင် ဖြစ်လျှင် ကလေးသည် လေထဲတွင် ရှိနေစေရန်၊ မဟုတ်လျှင် မြေပေါ်သို့ ကျစေရန် ဆုတောင်းသည်။ ထိုစကားများနှင့်အတူ သူမသည် ကလေးကို အပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်သည်။ ဘုရားလောင်းသည် လေထဲတွင် ခြေပိုက်ထိုင်နေပြီး ချိုသာသော အသံဖြင့် ၎င်း၏ ဖခင်အား ကဗျာတစ်ပုဒ် ဆိုသည်။ သူသည် မင်း၏ သားဖြစ်ကြောင်း၊ မင်းက ပြုစုကျွေးမွေးသင့်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဘုရင်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင် သားကို ပြုစုရုံသာမက၊ သူတစ်ပါး၏ သားများကိုပင် ပြုစုကျွေးမွေးတတ်ကြောင်း ဆိုသည်။

မင်းသည် ကလေး လေထဲမှ အမှန်တရားကို ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ လက်များကို ဆန့်ထုတ်သည်။ ထိုကလေးကို ၎င်းမှတစ်ပါး အခြားသူ ပြုစုရန် မရှိကြောင်း အော်ဟစ်သည်။ ဘုရားလောင်းကို ဖမ်းယူရန် လက်ပေါင်း တစ်ထောင် ဆန့်ထုတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားလောင်းသည် ဖခင်၏ လက်မောင်းများထဲသို့သာ ဝင်ရောက်ပြီး မင်း၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ မင်းက ကလေးကို ဥပရာဇ အဖြစ် ခန့်ထားပြီး၊ မိခင်ကို ပင်ကြီးမိဖုရား အဖြစ် ခန့်ထားသည်။ မင်း ကွယ်လွန်သောအခါ ထိုကလေးသည် ကဋ္ဌဝါဟန မင်း (သစ်ထင်းထမ်းသူ) အဖြစ် ပလ္လင်ရရှိပြီး၊ သူ၏ နေ့ရက်အဆုံးထိ တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

နိဂုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းနှစ်ခုကို ချိတ်ဆက်ပြီး ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုရက်များတွင် မဟာမာယာသည် မိခင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သုဒ္ဓောဒနမင်းသည် ဖခင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ကဋ္ဌဝါဟန မင်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ရှေးဇာတ်ကြောင်းက ပသေနဒိမင်းအား၊ နိမ့်ကျသော မိခင်မှ မွေးဖွားခြင်းသည် မင်း၏ သားတော်၏ အခွင့်အရေးကို မဆုံးရှုံးစေကြောင်း ပြခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဇာတကအဋ္ဌကထာသည် ဤဇာတ်ကြောင်းကို တန်ဖိုးဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ကလေးကို ၎င်း၏ မိခင်၏ အလုပ်အကိုင်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ဖွားမြင်မှု၏ အမှန်တရားသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အဆင့်အတန်းထက် မြင့်မားခဲ့သည်။ မိန်းမသည် ၎င်း၏ သစ္စာရှိမှုမှတစ်ပါး အထောက်အထား မရှိခဲ့ပေ၊ သို့သော် နန်းတော်ရုံး တစ်ခုလုံးရှေ့တွင် ရိုးရှင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်းက ကလေးမွေးဖွားမှုအပေါ် အဆင့်အတန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော တိုင်းတာချက်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကုသိုလ်နှင့် အမှန်တရားသည် ထိုထက် အလေးချိန် များစွာ ရှိကြောင်း သတိပေးသည်။ ၎င်းသည် သိသော အမှန်တရားကို ငြင်းပယ်စေသော ရှက်ရွံ့မှု၏ အန္တရာယ်ကိုလည်း သတိပေးပြီး၊ ထိုငြင်းပယ်မှု၏ အကျိုးဆက်ကို မိသားစုအတွက် မည်သို့ ဖြစ်စေသည်ကို ပြသသည်။