မစ္ဆဇာတ် - သစ္စာပြု၍ မိုးရွာစေသော ငါးမင်း

ဤဇာတ်တော်ကို ပါဠိဇာတ်တော်စုစည်းမှု၏ ပထမကျမ်းဖြစ်သော ဧကနိပါတ်တွင် ဇာတ်တော်အမှတ် ၇၅ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ ပရောဆာပိုင်းကို ဇာတကဋ္ဌဝဏ္ဏနာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ကောသလတိုင်း၊ ဇေတဝန်အနီးရှိ ကြာပန်းများ ဖုံးလွှမ်းသော နက်ရှိုင်းသည့် ရေကန်ကြီးတစ်ခုတွင် ဘုရားလောင်းသည် တစ်ချိန်က ရေချိုငါးအစုကြီး၏ မင်းအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်ဖွားခဲ့သည်။ ထိုရေကန်ကို အသီးအနှံကောင်းသော စပါးခင်းများက ဝန်းရံထားသည်။ ဘုရားလောင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားပြီး စိတ်သဘောသဘာဝ နူးညံ့သည်။ ရေညှိနှင့် ရေမှော်ကိုသာ စားသုံးပြီး ငါးငယ်များ၊ ရေပိုးများ သို့မဟုတ် အသက်ရှိသော မည်သည့်သတ္တဝါကိုမျှ စားရန် ငြင်းဆိုသည်။ အခြားငါးမင်းများက အင်အားဖြင့် အုပ်ချုပ်နိုင်သော မျိုးစိတ်တစ်ခု၏ မင်းဖြစ်နေသော်လည်း ဘုရားလောင်းသည် ဤမလုပ်ကိုင်သော စည်းကမ်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသည်။ ရေကန်ကို မျှဝေသော အရေအတွက်မဆုံးသည့် ငါးငယ်များသည် မိမိတို့၏ မင်းကိုယ်တိုင် စားမည်ကို မကြောက်ဘဲ ထိုမင်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ မိုးခေါင်ခြင်း မစမီကပင် မှတ်သားထိုက်သော ထူးခြားမှုဖြစ်ကြောင်း ဇာတ်တော်က တင်ပြထားသည်။

ဤနိုင်ငံကို မကြုံဖူးသော ပြင်းထန်မှုဖြင့် ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ဘေး ကျရောက်ခဲ့သည်။ လများစွာပတ်လုံး ပူပြင်းသော ကောင်းကင်တွင် တိမ်တစ်စမျှ မပေါ်ခဲ့ပေ။ သီးနှံများ ညှိုးနွမ်းကုန်၊ ရေတွင်းများ ခန်းခြောက်ကာ၊ ရေကန်သည် နေ့စဉ် ရေငွေ့ပျံ၍ တောက်ပသော ရေသည် ကွဲအက်နေသော ရွှံ့ဖြစ်သွားသည်အထိ ခန်းခြောက်သွားခဲ့သည်။ ငါးများသည် ပူပြင်းသော ရွှံ့ညှော်၏ ရေတိမ်ကလေးများထဲတွင် ပိတ်မိနေကြသည်။

လင်းယွန်း၊ လင်းတ၊ ဗျိုင်းငှက်နှင့် ကျီးတို့သည် ရွှံ့ကမ်းနားတွင် ထောင်ပေါင်းများစွာ စုဝေးလာကြသည်။ နေ့တိုင်း နံနက်တွင် ငှက်တို့သည် နှုတ်သီးများကို ရွှံ့ထဲသို့ ထိုးသွင်း၍ ငါးများကို ဆွဲထုတ်ကာ အသက်ရှင်နေစဉ်ပင် စားသုံးကြသည်။ နေမင်းသည် သနားစရာမရှိစွာ ပူလောင်စေသဖြင့် ရွှံ့သည် ဆူပွက်ကာ ကျန်ရှိသော ငါးများသည် သေဘေးကို စောင့်ရင်း နာကျင်စွာ အသက်ရှူရှိုက်ကြသည်။ ဘုရားလောင်းကိုယ်တိုင်လည်း မိမိ၏ ပြည်သူငါးများနှင့် တူညီစွာ ပိတ်မိပြီး ဖော်ထုတ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစားနှင့် မင်းဘွဲ့တော်တို့သည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာအရှည်ထက် တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ငါးများကိုပင် ဖြတ်ဖဲ့နေသည့် တူညီသော နှုတ်သီးများမှ အကာအကွယ် မပေးနိုင်ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ သူတို့ကိုသော်လည်းကောင်း ကယ်တင်နိုင်မည့် သာမန်နည်းလမ်း မကျန်တော့ပေ။

ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ ဆွေမျိုးများ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သော ကရုဏာဖြင့် ခံစားရသည်။ ရွှံ့ညှော်သော အညစ်အကြေးထဲမှ ခေါင်းကို ထုတ်ကာ အပူလောင်နေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး သစ္စကိရိယာ၊ တည်ကြည်သော သစ္စာပြုခြင်းတစ်ခု ပြုရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ဝေဒ ဓလေ့နှစ်ခုလုံးတွင် ထိုကြေငြာချက်၏ စွမ်းအားသည် ယဇ်ပူဇော်မှု သို့မဟုတ် ပူဇော်သက္ကာနှင့် မဆိုင်ဘဲ ပြောဆိုသူ၏ ကိုယ်တိုင်ဆည်းပူးထားသော ကျင့်ဝတ်ကောင်းမှုပေါ်တွင် လုံးဝမူတည်ပါသည်။

စိတ်ရှင်းလင်းပြီး မတုန်လှုပ်သော စိတ်ဖြင့် ငါးကြီးက မိုးနှင့် မုန်တိုင်းတို့၏ နတ်ဖြစ်ပြီး ဝေဒကျမ်းတွင် ပရ္ဇနျအဖြစ် လူသိများပြီးဖြစ်သော ပဇ္ဇုန္နကို ပြောဆိုသည်– “အို မိုးစောင့်နတ်မင်း၊ အကျွန်ုပ်နှလုံးသားထဲရှိ သစ္စာကို နားထောင်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ် အသိဉာဏ်ရသည့်နေ့မှစ၍ အကျွန်ုပ်သည် မုန်ညင်းစေ့ထက်ပင် သေးငယ်သော ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကိုပင် ရည်ရွယ်၍ အသက်မသတ်ဖူးပါ။ ဤမပျက်စီးနိုင်သော သစ္စာ၏ စွမ်းအားဖြင့် အကျွန်ုပ်က ခေါ်ဆိုပါသည်။ မိုဃ်းတိမ်များကို ဖောက်ထွင်းပါ၊ မိုးကြိုးများကို လွှတ်ချပါ၊ အကျွန်ုပ်၏ သေဆုံးနေသော ဆွေမျိုးများကို ကယ်တင်ရန် သက်သာစေမည့် ရေများကို ချပေးတော်မူပါ။”

ထိုခဏ၌ပင် အပြာရောင်ကောင်းကင်သည် ခရမ်းရောင်ညိုမှောင်သွားသည်။ မိုးတိမ်မောက်မားသော မိုးတိမ်များသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ အလျင်အမြန် စုဝေးလာကြသည်။ လျှပ်စီးသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ခွဲ၍ နားစွဲစေသော မိုးကြိုးသံသည် တောင်များကို ဆူညံစေသည်။ အေးမြသော မိုးရေပြင်းပြင်းသည် မြေပေါ်သို့ ပြိုကျစီးဆင်းကာ ခြောက်သွေ့သော ကွင်းပြင်များကို ရေလွှမ်းမိုးစေပြီး ကန်ရေကို လျှံကျသည်အထိ ပြည့်စေသည်။ သားစားငှက်များသည် ထိတ်လန့်စွာ ပျံထွက်ကွဲပြားကြပြီး၊ ငါးများမှာ အသက်ပြန်ဝင်လာသော နက်ရှိုင်းသည့် ရေထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ရေကူးကြသည်။

အဌကထာက ဤဇာတ်တော်ကို ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် ဘဝနှင့် ဆက်စပ်ပေးသည်။ ၎င်းမှာ ရဟန်းတော်များက ရပ်စဲစေရန် တောင်းဆိုခဲ့သော ကောသလတိုင်းရှိ အမှန်တကယ် မိုးခေါင်ဘေး ဖြစ်ပြီး၊ မိုးမရွာမီ ဤဇာတ်တော်ကိုပင် ရွတ်ဆိုကာ ဖြေရှင်းတော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဇာတ်တော်ကို ဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေတွင် အမှန်တကယ်ပြတ်ပြတ်သားသား မညှဉ်းဆဲသော အသက်တာမှ ပြောဆိုသော သစ္စာပြုခြင်း၊ သစ္စကိရိယာသည် ဆုတောင်းခြင်း သို့မဟုတ် တောင်းပန်ခြင်းထက် ပိုမိုပြည့်စုံသော စွမ်းအားရှိကြောင်း ပြသသော သမားရိုးကျ ဥပမာအဖြစ် ထားရှိသည်။ ၎င်းမှာ မိုးနတ်မင်းက ပေးရန် သို့မဟုတ် ငြင်းရန် ဖြစ်နိုင်သော တောင်းဆိုချက် မဟုတ်ဘဲ၊ သဘာဝလောကကိုယ်တိုင်က ထိုအမှန်တရားကို ပြန်လည်ဖြေကြားရမည့် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလောက်အောင် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပြသထားသော အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ ဤခွဲခြားချက်သည် ဇာတ်တော်ကို မည်သို့ဖတ်ရမည်ကို အရေးပါစေသည်– ပဇ္ဇုန္နသည် ငါးမင်း၏ ကုသိုလ်ကို ဆုချီးမြှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုးကွယ်သူ ဝတ်ပြုသူတစ်ဦးအား ဘုရားက ကျေးဇူးပြုသကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ထို့အစား အမှန်တရားကိုယ်တိုင်ကို ဆောင်ရွက်သည့် အင်အားအဖြစ် ဓလေ့က တင်ပြသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဥပဒေတစ်ခုက အကျိုးဆက်ကို တွန်းအားပေးသကဲ့သို့ မိုးရွာခြင်းကို အမှန်တရားက တွန်းအားပေးသည်။ နတ်၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ထိုအမှန်တရား၏ သီးခြားတရားသူကြီးမဟုတ်ဘဲ ထိုအမှန်တရား၏ ချန်နယ်တစ်ခုနှင့် ပို၍ နီးစပ်သည်။