မခါဒေဝ ဇာတက

မခါဒေဝဇာတ်သည် ပါဠိ ဇာတကစုဆောင်းမှု၌ အမှတ် ၉ ဖြစ်ပြီး ဇာတကအဋ္ဌကထာ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းရင်းမှာ မဟာတောထွက်တော်မူခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို နိဒါနကထာ၌ ဖော်ပြထားသည်။ ရဟန်းတော်များသည် တရားဆွေးနွေးရာ ခန်းမ၌ ထိုင်ကာ ဘုရားရှင် လောကကို စွန့်ခွာတော်မူသည့် ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းနေကြသည်။

ဘုရားရှင်သည် ခန်းမသို့ ဝင်တော်မူ၍ နေရာယူတော်မူပြီးနောက် ရဟန်းတော်များ ဘာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ၎င်းတို့က တော်မူသော တောထွက်တော်မူခြင်းကို ချီးမွမ်းခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမဟုတ်ကြောင်း လျှောက်ထားကြသည်။ ဆရာတော်က တထာဂတသည် ဤနောက်ဆုံးကာလ၌သာ လောကကို စွန့်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ အတိတ်ကာလ၌လည်း ထိုနည်းတူ ပြုခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ရဟန်းတော်များက ရှင်းပြတော်မူရန် တောင်းဆိုကြသောအခါ၊ ဘဝဆက်ခြင်းက သူတို့မှ ဖုံးကွယ်ထားသော အရာကို ထင်ရှားစေတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဝိဒေဟတိုင်း မိထိလာပြည်၌ မခါဒေဝအမည်ရှိသော မင်းကြီးတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် တရားရှိပြီး တရားသဖြင့် မင်းပြုခဲ့သည်။ သူသည် မင်းသားဘဝဖြင့် ရှစ်သောင်းလေးထောင်နှစ် ပျော်ပါးခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိမ်ရှေ့မင်းဘဝဖြင့် ရှစ်သောင်းလေးထောင်နှစ်၊ ထီးနန်းစိုးစံသော မင်းဘဝဖြင့် ရှစ်သောင်းလေးထောင်နှစ် ထပ်မံ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ထိုမျှ ရှည်လျားသောနှစ်များ ကုန်လွန်ပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် မခါဒေဝသည် မိမိ၏ ဆံညှပ်သမားအား ခေါင်းပေါ်၌ ဆံဖြူများ မြင်ရပါက သိအောင် ပြောကြားရန် မှာကြားခဲ့သည်။ နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် ဆံညှပ်သမားသည် ကျီးမွေးကဲ့သို့ မည်းနက်သော ဆံပင်များကြားတွင် ဆံဖြူတစ်ပင်ကို တွေ့ရှိပြီး မင်းကြီးအား သတင်းပို့သည်။ မင်းကြီးက ၎င်းကို နှုတ်ယူ၍ လက်ဝါးပေါ်တွင် ထားရန် မိန့်တော်မူသည်။ ဆံညှပ်သမားသည် ရွှေညှပ်ဖြင့် ၎င်းကို နှုတ်ယူ၍ မင်းကြီး၏ လက်တော်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

မင်းကြီးတွင် ရှစ်သောင်းလေးထောင် နှစ် အသက်ရှင်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ထိုဆံဖြူတစ်ပင်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံး၌ ပြင်းထန်သော သံဝေဂ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူသည် သေမင်းသည် မိမိ၏ ရှေ့၌ ရပ်နေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် မီးလောင်နေသော အရွက်တဲ၌ ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မိမိ၏ အပြစ်များကို ပယ်ရှားခြင်းမပြုမီ ဆံဖြူများ ရောက်လာသဖြင့် မိမိသည် မိုက်မဲခဲ့သည်ဟု သူက အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ သူ စဉ်းစားလေ၊ အတွင်းစိတ်၌ ပိုမိုပူလောင်လေဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်မှ ချွေးများ စီးကျလေ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင်ပင် ရဟန်းဘဝ ယူရန် လောကကို စွန့်ခွာမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဆံညှပ်သမားအား ဒင်္ဂါးတစ်သိန်းတန် ရနိုင်သော ရွာတစ်ရွာကို ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြီးဆုံးသားကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဆံဖြူများ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ လူ့ပျော်ရွှင်မှုများကို အလုံအလောက် ခံစားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ တောထွက်ရန် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သားတော်အား ပြောကြားခဲ့သည်။ သားတော်အား နိုင်ငံတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ မိမိကမူ မခါဒေဝ သရက်ဥယျာဉ်ဟု သိကြသော ဥယျာဉ်တော်၌ နေထိုင်ပြီး ရသေ့၏ လမ်းကို လျှောက်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

မှူးမတ်များ လာရောက်၍ မင်းကြီးသည် ရဟန်းဘဝကို အဘယ်ကြောင့် ယူသနည်းဟု မေးမြန်းကြသည်။ ဆံဖြူကို လက်ဝါးတွင် ကိုင်ထားလျက် သူသည် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ထိုဂါထာတွင် ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံဖြူများသည် သေမင်း၏ တမန်များ ဖြစ်ပြီး အသက်ကို လုယူရန် ရောက်လာကြောင်း၊ ယခု လောကီအရာများမှ လှည့်ထွက်ကာ ရသေ့၏ လမ်းကြောင်း၌ ကယ်တင်နိုင်သော ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာဖွေရမည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုနေ့၌ပင် သူသည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ရသေ့ဖြစ်လာသည်။

ထိုသရက်ဥယျာဉ်၌ နေထိုင်ရင်း သူသည် ရှစ်သောင်းလေးထောင်နှစ်တိုင်တိုင် မိမိ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗြဟ္မဝိဟာရ လေးပါးကို ပွားများခဲ့သည်။ သူသည် ပြတ်တောက်ခြင်းမရှိသော ဉာဏ်ရှုမြင်မှုဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ဗြဟ္မာ့ပြည်၌ ဖြစ်ဖွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှ ရွှေ့ပြောင်းပြီးနောက် သူသည် မိထိလာပြည်၌ ထပ်မံ မင်းဖြစ်လာခဲ့သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နိမိ ဟူသော အမည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ပျံ့နှံ့နေသော မိသားစုကို စုစည်းပြီးနောက် သူသည် တူညီသော သရက်ဥယျာဉ်၌ နောက်တစ်ကြိမ် ရသေ့ဖြစ်လာပြီး၊ ဗြဟ္မဝိဟာရ လေးပါးကို ထပ်မံ ရရှိခဲ့ကာ၊ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ထပ်မံ သွားခဲ့သည်။

ယခင်ကာလ၌ လောကကို စွန့်ခဲ့ကြောင်း ထပ်မံ မိန့်ကြားပြီးနောက် ဆရာတော်က စတုရာရိယသစ္စာကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ နာကြားသူအချို့သည် ပထမလမ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ အချို့က ဒုတိယလမ်းသို့၊ အချို့က တတိယလမ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဆရာတော်သည် ထိုဘဝ၏ အမှတ်အသားကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အာနန္ဒာသည် ဆံညှပ်သမား၊ ရာဟုလာသည် သားတော်၊ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်က မခါဒေဝမင်းကြီး ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဆရာတော်သည် ဇာတ်တော် နှစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားပြီး ၎င်းတို့ကြား ဆက်စပ်မှုကို ပြတော်မူခဲ့သည်။

မခါဒေဝသည် ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် ဆုံးရှုံးခြင်းကြောင့် တောထွက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဂရုပြုမိသောကြောင့် တောထွက်သည်။ ဆံတစ်မျှင်၊ သေးငယ်ပြီး သာမန်သော လက္ခဏာတစ်ခုသည် သူ မလျစ်လျူရှုနိုင်တော့သော သတင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဤဇာတ်တော်သည် တောထွက်ခြင်းသည် ဆက်ခံလာသော အရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသသည်။ မခါဒေဝသည် ထီးနန်းကို သားတော်အား ပေးအပ်ပြီး၊ ထိုအကျင့်သည် နောက်ပိုင်းတွင် နိမိ၏ ဘဝ၌ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤဇာတကသည် နာကြားသူတိုင်းအား ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခု မေးရန် ဖိတ်ခေါ်သည်- မိမိ၏ ဆံဖြူဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း၊ ထိုအဖြေကို အဘယ်အချိန်တွင် နှောင့်နှေးခြင်း ရပ်ဆိုင်းမည်နည်း။