မဏိစောရ ဇာတက

ရာဇဂြိုဟ်မြို့ ဝေဠုဝန်တော၌ ဘုရားသည် ဒေဝဒတ်ကို အကြောင်းပြု၍ ရဟန်းတို့အား မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ဒေဝဒတ်သည် ထပ်မံ၍ ဘုရား၏ အသက်ကို ယူရန် ကြံစည်ခဲ့ပြန်သည်။ “ရဟန်းတို့၊ ဒေဝဒတ်သည် ငါ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်သာ မဟုတ်။ ယခင်ကလည်း တစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပြီး မအောင်မြင်ခဲ့ပေ” ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ ဝတ္ထု အတိတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် မြို့နားရှိ မြေပိုင်ဆိုင်သော အိမ်ရှင်၏ သားအဖြစ် ဖွားမြင်လာသည်။ သူသည် ရုပ်ဝင်းလင်းလက်သော လူပျိုတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး၊ ငါးပါးသီလကို မြဲမြံစွာ စောင့်ထိန်းကာ အသက်ကြီးရင့်သော မိဘများကို အလွန်ဂရုစိုက်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှုကြောင့် ဒေသတစ်ခုလုံး၌ ရိုသေခြင်းခံရသော်လည်း၊ ဤရှေးဟောင်း ဝတ္ထုများ၌ မကြာခဏ ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ၏ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို မှတ်တမ်းတင်မထားပေ၊ အိမ်ရှင်၊ ဘုရားလောင်း ဟုသာ မှတ်မိကြသည်။ သူသည် သုဇာတာ ဟုခေါ်သော အပျိုတစ်ဦးကို မယားအဖြစ် ယူခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်လှပရုံသာမက၊ ခင်ပွန်းအပေါ် အပြည့်အဝ ဝတ်ပြုသူ၊ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်သော ကျင့်ဝတ်ဖြင့် အဝေးတိုင်အောင် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် အိမ်ရှင်နှင့် သုဇာတာတို့သည် နွားလှည်းဖြင့် ဗာရာဏသီရှိ သူမ၏ မိဘများကို ကြည့်ရှုရန် အတူထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အရောင်ဆိုးထားသော လှည်းသည် နန်းတော်အောက်ကို ဖြတ်သွားစဉ်၊ ဆောင်ပေါ်၌ ရပ်နေသော ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် သုဇာတာကို မြင်လိုက်ပြီး၊ မတရားသော တပ်မက်မှု၏ ဖျားနာခြင်းကို ခံစားရသည်။ သူသည် အမတ်ကို ခေါ်၍ ဤမိန်းမသည် ဘယ်သူ့ဇနီးဖြစ်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ အမတ်က ဖြေသည်။ “မင်းကြီးဘုရား၊ သူမသည် အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်သော ဘဝဖြင့် နေထိုင်သည့် ကျင့်ဝတ်ကောင်းရှိသော အိမ်ရှင်၏ ဥပဒေနှင့်အညီ အိမ်ထောင်ပြုထားသော ဇနီး ဖြစ်ပါသည်။”

တပ်မက်မှုဖြင့် မီးလောင်နေသော မင်းကြီးက ကိုယ်တော်တိုင် ရေရွတ်သည်။ “သူ၏ခင်ပွန်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ မြို့တွင်း ပုန်ကန်မှု မဖြစ်စေဘဲ ငါ သူမကို ရယူနိုင်မည် မဟုတ်။ ထိုသူကို ဖယ်ရှားနိုင်သော နည်းလမ်းကို ငါ ရှာရမည်။” ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်တော်၏ သရဖူမှ ဤဇာတ်၏ အမည်ကို ပေးခဲ့သော ကြီးမြတ်သည့် ကျောက်မျက်၊ “မဏိစောရ” (ခိုးယူခံရသော ကျောက်မျက်) ကို ထုတ်ယူပြီး၊ အမှုထမ်းတစ်ဦးအား လျှို့ဝှက်စွာ ပေးအပ်ကာ၊ မယားနှင့် ခင်ပွန်းတို့ သုဇာတာ၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံနေစဉ် အိမ်ရှင်၏ လှည်းပစ္စည်းများအကြား ဝှက်ထားရန် မှာကြားလိုက်သည်။

ကျောက်မျက်ကို ဝှက်ပြီးသည်နှင့် မင်းကြီးက အော်ဟစ်၍ သတိပေးသည်။ “ငါ့သရဖူကျောက်မျက် ခိုးယူခံရပြီ! မြို့တံခါးများကို ပိတ်လော့၊ ဖြတ်သွားသော လှည်းတိုင်းကို ရှာဖွေကြလော့!” အစောင့်များက ဂရုတစိုက် ရှာဖွေရာ၊ အိမ်ရှင်၏ လှည်းသို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ရှေ့တွင် တောက်ပသော ကျောက်မျက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ စုံစမ်းမှုတစ်စုံတစ်ရာ၊ နားထောင်ခြင်းတစ်စုံတစ်ရာ မပြုဘဲ မင်းကြီးက ကြီးကျယ်စွာ ဒဏ်ချမှတ်သည်။ “ဤခိုးသူကို လမ်းဆုံတိုင်း၌ လမ်းပေါ် ဆွဲလျှောက်ပြီး ကြိမ်ဒဏ်ပေးလော့။ ထို့နောက် တောင်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်၌ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်လော့!”

သတ်ဖြတ်သူများက သူ၏ခင်ပွန်းကို ကွပ်မျက်ရာ နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားစဉ်၊ သုဇာတာသည် ဆံပင်ကို ဖြေချ၊ ဆင်ယင်ထားသော အဆင်တန်ဆာများကို ချွတ်ပစ်ကာ၊ လှောင်ပြောင်သော လူအုပ်ကြားတွင် ငိုကြွေးလျက် သူ့နောက်မှ ပြေးလိုက်သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ မည်သည့် စွမ်းအားမျှ သူ၏ခင်ပွန်းအား တရားမျှတမှုကို မပေးနိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ၊ သူမသည် မြင့်သော ကျောက်တုံးပေါ် တက်ကာ မျက်နှာကို ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်ပြီး၊ လောကကို စောင့်ရှောက်သော နတ်ဘုရားများသည် ဤလောကကို လုံးလုံးလျားလျား စွန့်ပစ်ပြီလော၊ ဖြောင့်မတ်သူ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နေစဉ် ပြစ်မှားသော မင်းကြီးက လွတ်မြောက်နေသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

သူမ၏ ညည်းညူသံသည် တာဝတိံသာ နတ်ပြည်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ သိကြားမင်း၏ ပဏ္ဍုကမ္ဗလာ ကျောက်ဖျာသည် မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပူပြင်းလာသည်။ သိကြားမင်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေသော အမှုကို မြင်ကာ ချက်ချင်း ဗာရာဏသီသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏ တန်ခိုးဖြင့် သတ်ဖြတ်သူများနှင့် စုဝေးနေသော လူအုပ်ကို ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အိမ်ရှင်ကို ကိုယ်ထည်ဖြင့် မြှောက်ယူပြီး မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်ယာဉ်ပေါ် မင်းမျိုးရာဇဝင်ဂုဏ်ဖြင့် တင်ထားကာ၊ သရဖူ ဆုံးရှုံးခဲ့သော ဗြဟ္မဒတ်မင်းကို ထောင်သားအတွက် သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် ထားခဲ့သည်။

ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်မှု ပြေပျောက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်သူ၏ ဓားသည် အမိန့်အတိုင်း ကျရောက်သောအခါ၊ တောင်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်၌ ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ အပြစ်မဲ့ အိမ်ရှင်၏ အသက် မဟုတ်ဘဲ၊ မှားယွင်းသော မင်း၏ အုပ်ချုပ်ခွင့် ဖြစ်သည်။ အံ့ဩသော လူအုပ်က သူတို့၏ ဖိနှိပ်သူ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်ရပြီး၊ မင်းရပ်ခဲ့သည့်နေရာ၌ တောက်ပသော အိမ်ရှင် ဘေးကင်းစွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်ကြသည်။ သိကြားမင်းသည် မြို့အထက်၌ ဘုန်းတန်ခိုးဖြင့် ပေါ်ထွက်လာ၍ အိမ်ရှင်အပေါ် ဘိသိက်ရေ သွန်းလောင်းပြီး၊ သူ့ကို ဗာရာဏသီ မင်းအဖြစ် ထောက်ခံကာ၊ သုဇာတာကို အဓိကမိဖုရား အဖြစ် ကြေညာခဲ့သည်။ သူ၏ တရားမျှတသော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နိုင်ငံသည် သူ၏ဘဝ ကျန်ရှိသမျှ အမှန်တရားနှင့် ဓမ္မ၌ တိုးတက်ကြီးပွားခဲ့သည်။

ဤဝတ္ထုကို ပြောပြပြီးနောက် ဘုရားက ရဟန်းတို့အတွက် ထိုဝတ္ထုထဲရှိ လူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ “ထိုဘဝ၌ ဗာရာဏသီ၏ မကောင်းသော မင်းသည် ဒေဝဒတ် ဖြစ်သည်၊ ယခု ဒေဝဒတ်ပင် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အမြဲတမ်း ဖြောင့်မတ်သူတို့ကို ပြစ်မှား ကြံစည်နေသည်။ သိကြားမင်းသည် အနုရုဒ္ဓ ဖြစ်သည်။ ကွပ်မျက်ရာ ကျောက်ခုံ၏ ခြေရင်းတွင်ပင် မတုန်လှုပ်ဘဲ တည်ခဲ့သော သုဇာတာသည် ဤဘဝ၌ ရာဟုလာ၏ မိခင် ဖြစ်သည်။ မှားယွင်းစွာ အပြစ်တင်ခံရသော ဖြောင့်မတ်သည့် အိမ်ရှင်မှာ ငါ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။”

မဏိစောရ ဇာတက၊ ပါဠိပိဋက၏ အမှတ် ၁၉၄ ဇာတ်သည်၊ အဂတိလိုက်သော စီရင်ချက်ကို ပြန်လှန်သော နတ်ဘုရားတို့၏ တရားမျှတမှုကို အထင်ရှားဆုံး ပြသသော ဇာတကပုံများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခေါင်းစဉ်သည် မှားယွင်းစွပ်စွဲခံရသော အိမ်ရှင်ကို မဟုတ်ဘဲ၊ မင်း၏ကိုယ်ပိုင် သရဖူကျောက်မျက်ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုကျောက်မျက်သည် လိမ်လည်မှု၏ ကိရိယာ ဖြစ်ပြီး၊ ပြစ်မှု၏ အထောက်အထားကို ရှာတွေ့နိုင်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထားခဲ့နိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ သုဇာတာ၏ မတုန်မလှုပ် ဝမ်းနည်းသံသည် တာဝတိံသာ နတ်ပြည်ရှိ သိကြားမင်း၏ ပလ္လင်ကိုပင် ပူနွေးစေနိုင်လောက်သော စွမ်းအားရှိသည်၊ မတရားမှုကို ဆန့်ကျင်သော ရိုးသားသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခုတည်းသည်ပင် ဖြောင့်မတ်သူတို့၏ အာရုံမှ ဘယ်တော့မှ မလွတ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဤဇာတ်သည် ကယ်တင်ခြင်းဖြင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကံကြမ္မာ၏ အပြည့်အဝ လှည့်ပြန်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်၊ အဂတိရှိသော အုပ်ချုပ်သူသည် အပြစ်မဲ့သူအတွက် ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။