ရုက္ခဓမ္မဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးနေစဉ် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရောဟိဏီမြစ်ရေကို အကြောင်းပြု၍ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင် သဲကျမျိုး (ဘုရားရှင်၏ မိသားစုဝင်များ) နှင့် ဆက်စပ်သော ကောလိယမျိုးတို့ ပြင်းထန်စွာ ရန်ဖြစ်ကြပြီး၊ နှစ်ဖက်စလုံးအပေါ် မလိုအပ်သော ဒုက္ခကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သွေးသားဆွေမျိုးများ စုစည်းရမည့်အစား ကွဲပြားလာသော အန္တရာယ်ကို မြင်တော်မူသောအခါ၊ ဆရာတော်သည် မြစ်ကမ်းသို့ ကြွတော်မူပြီး၊ ရန်ဖြစ်နေသော မိသားစုများကို ရှေ့တွင် ထိုင်စေကာ၊ မာန်နှင့် ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်မှုကြောင့် ခွဲခွာသူများ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို ပြသရန် သစ်ပင်များအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ကာလရှည်ကြာ အတိတ်ကာလတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်၊ မြောက်ဘက်ဒေသကို စောင့်ရှောက်သော နတ်မင်းကြီး ဝေဿဝဏသည် မိမိ၏ ကုသိုလ်ကံ ကုန်ဆုံးသောအခါ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ နတ်မင်းများ၏ အရှင် သက္ကမင်းသည် ဝေဿဝဏအသစ်ကို နေရာချထားခဲ့သည်။ ဘုရင်ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ ယခင် နေရပ်သတ်မှတ်ချက်များ ပျက်သုန်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝေဿဝဏအသစ်၏ ပထမဆုံး အမိန့်တစ်ခုမှာ ဇမ္ဗူဒ္ဝီပတစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ သစ်ပင်နတ် (ရုက္ခဒေဝတာ) အားလုံးအား ကြေညာခြင်း ဖြစ်သည်– နတ်တစ်ဦးစီသည် သင့်တော်သော သစ်ပင်၊ ချုံ သို့မဟုတ် တောအုပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး အမြဲတမ်း နေရပ်အဖြစ် သိမ်းယူရမည်ဟု ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗောဓိသတ်သည် ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရှိ သာလတောအုပ်ထူထဲတွင် နေထိုင်သော ပညာရှိ သစ်ပင်နတ်အဖြစ် ဖွားမြင်ထားခဲ့သည်။ ဤမွေးဖွားမှုဇာတ်ကြောင်းကို ဧကနိပါတ်တွင် အမှတ် ၇၄ အဖြစ် ရေတွက်ထားသည်၊ ယင်းသည် ဗောဓိသတ်က နေရပ်ရွေးချယ်ရန် မပြန့်ကျဲမီ သူ၏ နတ်ဆွေမျိုးများစွာကို စုစည်းပြီး အကြံပေးခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ဗောဓိသတ်က “ချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးတို့၊ နေရာရှာသောအခါ ကျယ်ပြန့်သော ကိုင်းညွှန့်ရှိသော်လည်း ကွင်းပြင် သို့မဟုတ် ရွာအနီးတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေသော သစ်ကြီးကို မရွေးချယ်ကြနှင့်။ ထို့အစား တောအုပ်နက်ထဲတွင် အခြားသစ်ပင်များနှင့် အတူ စုပေါင်းပေါက်ရောက်နေသော သစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ကြပါ၊ မြေအောက်တွင် အမြစ်နှင့် အမြစ် ထိတွေ့ပြီး အပေါ်တွင် ခက်နှင့် ခက် မှီခိုနေရာ” ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။

ဆင်ခြင်တတ်ပြီး မာနမရှိသော သစ်ပင်နတ်ပေါင်းများစွာက ဤအကြံဉာဏ်ကို နှလုံးသွင်းခဲ့ကြပြီး၊ ဘေးကင်းမှုအတွက် လူ့မျက်စိမှ မမြင်နိုင်ဘဲ နေရန် သဘောတူကာ၊ ထူထပ်သော သာလတောအုပ်ထဲတွင် ဗောဓိသတ်နှင့်အတူ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကြီးမားသော ပူဇော်မှု မျှော်လင့်ခြင်းထက် အရေအတွက်၏ တိတ်ဆိတ်သော အကာအကွယ်ကို တန်ဖိုးထားကြသည်။

သို့သော် မာနကြီးသော သစ်ပင်နတ်အချို့က ဗောဓိသတ်၏ အကြံဉာဏ်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။ “ပန်းနှင့် ရနံ့ မည်သူမျှ မပေးသော နေရာဝေးမှ တောအုပ်ထဲသို့ ဘာကြောင့် ညှပ်ညှပ်ဝင်ရမည်နည်း။ လမ်းမကြီးဘေးနှင့် မြို့အပြင်တွင် အထိမ်းအမှတ်ကဲ့သို့ ရပ်နေသော ကြီးမားသော တစ်ကိုယ်တည်း သစ်ကြီးများတွင် ကျွန်ုပ်တို့ နေကြမည်” ဟု ပြောကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ရွာသားများက ပန်းပွင့်များနှင့် ကြွယ်ဝသော လှူဒါန်းမှုများကို ချပေးမည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကွင်းပြင်ကျယ်များနှင့် မြို့တံခါးဝတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေသော မြင့်မားသော ပေါက်ပင်၊ ဗောဓိပင်နှင့် ဝါဆီပင်များတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ခဏကြာသောအခါ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုင်းပြည်တစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ လေပြင်းများသည် တားဆီးမည့် အရာမရှိသော ကွင်းပြင်များပေါ်တွင် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး၊ ကွင်းထဲ တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေသော ကြီးမားသည့် သစ်ပင်များကို ဝင်တိုက်သောအခါ ဆိုးရွားသော ရလဒ်ဖြစ်ခဲ့သည်– ထူထဲသော ပင်စည်များ ခြောက်သွေ့သော ကောက်ရိုးကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့ခဲ့ပြီး၊ လေးလံသော ခက်ရင်းများ ပြတ်ထွက်ခဲ့ကာ၊ ကြီးမားသော အမြစ်များ မြေမှ အပြည့်အစုံ ဆွဲနုတ်ခံရသဖြင့် ကြီးမားသော သစ်ပင်များ မြေပေါ်သို့ လဲကျခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့တွင် နေထိုင်သော နတ်များသည် အိမ်ခိုလှုံစရာ ကင်းမဲ့ကာ ပျက်စီးနေသော အကြွင်းအကျန်များအကြားတွင် ငိုကြွေးနေခဲ့ကြသည်။

တူညီသော မုန်တိုင်းသည် ထူထပ်သော ဟိမဝန္တာ သာလတောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ၊ မတူညီသော ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သစ်ပင်ရာနှင့်ချီသည် ပခုံးချင်း ကပ်ပြီး ရပ်နေခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကိုင်းညွှန့်များက လေကို တစ်ဦးအတွက် တစ်ဦး ဖြိုခွဲပေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အမြစ်များသည် မြေအောက်တွင် ပြတ်ကွဲခြင်းမရှိသော ကွန်ရက်အဖြစ် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့ကြသည်။ ထိုတောအုပ်ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းမျှ မြေမှ မနုတ်ခံရခဲ့ပေ၊ သေးငယ်သော ခက်ကိုင်းတစ်ခုတောင် မကျိုးခဲ့ပေ။

အိမ်ခိုလှုံရာ ကင်းမဲ့ကာ ရေစိုရွဲကာ ရှက်ကွက်ဖြစ်နေသော၊ နေရပ်ဆုံးရှုံးခဲ့သော မာနကြီးသည့် နတ်များသည် ပျက်စီးနေသော အကြွင်းအကျန်များအကြားတွင် လှည့်လည်နေခဲ့ကြပြီး၊ သာလတောအုပ်သို့ ရောက်သည်အထိ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဗောဓိသတ်နှင့် သူ၏ ဆွေမျိုးများက ဆုံးမခြင်းမပြုဘဲ ကရုဏာဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့ပြီး၊ ရပ်နေသော သစ်ပင်များအကြား ခိုလှုံစရာ မျှဝေခဲ့ကြသည်။

ခိုလှုံစရာ ကင်းမဲ့သော နတ်များရှေ့တွင် ရပ်ကာ၊ ဗောဓိသတ်သည် ဤဇာတ်ကို အမည်ပေးသော တရား၊ သစ်ပင်တရား (ရုက္ခဓမ္မ) ကို ဟောကြားတော်မူသည်– “စုပေါင်းသောအခါ နိမ့်သူပင်လျှင် အပြင်းဆုံး မုန်တိုင်းကို ခံနိုင်ပေသည်၊ တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်သောအခါ ကြီးမားသူပင်လျှင် လဲကျရပေသည်။ တောအုပ်ကဲ့သို့ ပေါင်းစည်းရပ်တည်သော ဆွေမျိုးများကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ၊ မိမိကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်ကို ရှာဖွေ၍ ကွဲကွာခွဲခွာသွားသူများမှာ ပထမစမ်းသပ်မှုတွင် လဲကျရပေမည်။ ကွဲပြားမှုသည် ပျက်စီးခြင်း၏ အစဖြစ်ပြီး၊ စည်းလုံးမှုသည် လုံခြုံမှု၏ အစ ဖြစ်သည်” ဟု ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကြောင်းကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် မြစ်ကမ်းပါးတွင် စုဝေးနေသော သက်ကျ နှင့် ကောလိယ ဆွေမျိုးများအတွက် ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဤဘဝတွင် ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော အလိုက်သိသူများနှင့် တပည့်များဖြစ်ကြသူများသည် ထိုဘဝ၌ သာလတောအုပ်၏ နှိမ့်ချသော သစ်ပင်နတ်များ ဖြစ်ကြကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဆုံးမခဲ့သော ဗောဓိသတ်သည် ယခင်ဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ရန်ဖြစ်နေသော မိသားစုများသည် မြစ်ရေနှင့် ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှုကို ဖယ်ထားကာ၊ အိမ်ထောင်စုများကြား ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် စိတ်ထားကြသည်။

ရုက္ခဓမ္မဇာတ်သည် ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ဧကနိပါတ်တွင် သာမဂ္ဂီ၊ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ သာမညညီညွတ်မှု၏ ဂန္ထဝင်ပုံရိပ်အဖြစ် တည်တံ့နေသည်။ လူအများ၏ ချီးမွမ်းမှုနှင့် တစ်ကိုယ်တည်း ဂုဏ်ထူးအတွက် ဆာလောင်မှုသည် ပေးဆပ်မှုအဖြစ် ဆုံးရှုံးမှုဆီသို့ တွန်းပို့သည်ဟု သတိပေးသည်။ ၎င်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဖြစ်စေ မဟုတ်စေ ဖတ်ရှုသူတိုင်းအား၊ လုံခြုံမှုသည် ကိုယ်ပိုင် ထူးချွန်ခြင်းတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ တူညီသော မြေအောက်တွင် တစ်ဦးကို တစ်ဦး ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ဆွဲကိုင်ထားသော အမြစ်များ၌ ရှိကြောင်း သင်ပြသည်။