सुरतिः
शब्दार्थः
आन्तरं ध्यानम्
व्युत्पत्तिः संस्कृतमूलं च
सन्तपरम्परायाः शब्दः, प्रायः संस्कृतस्य 'स्मृति' (स्मरणम्) इत्यस्मात् अनुमितः; व्युत्पत्तिः विवादास्पदा।
आध्यात्मिकभावार्थः सन्दर्भः च
अन्तर्मुखं कृतं शब्देन संयुक्तं च ध्यानम्। 'चल हंसा वा देश' इत्यत्र कबीरः तत् जलम् आकर्षन्तीं भाग्यवतीं वधूं चित्रयति, 'साधो, सो सद्गुरु' इत्यत्र च ध्यानं शब्दे लीयते।