පඤ්චාවුධ ජාතකය

බුදුරජාණන් වහන්සේ, ආධ්‍යාත්මික මාර්ගය සඳහා තම ම උත්සාහය අත්හැරිය භික්ෂුවක් ගැන, ජේතවනයේදී මේ කථාව වදාළහ. තම පසුබැසීම ගැන ප්‍රශ්න කරන ලද විට, භික්ෂුව එය එළිපිටම පිළිගත්තේය. ඔහුට සෘජුව හෙළාදකිනවා වෙනුවට, ප්‍රඥාවන්තයෝත් යහපත් අයත් අතහැරීම පහසුම පෙනුන එම ම හෝරාවේදීම, නිර්භීත ඉවසීම තුළින් තම ජයග්‍රහණ ලබාගත් බවත්, ඒ ඉවසීම ප්‍රායෝගිකව කෙබඳුදැයි පෙන්වීම සඳහා තම ම අතීතයක පැරණි කථාවක් බුදුරජාණන් වහන්සේ ඔහුට වදාළහ.

බ්‍රහ්මදත්ත රජු වාරාණසිය පාලනය කළ යුගයේ, බෝධිසත්වයෝ රාජකීය කුමාරයෙකු ලෙස උපත ලබා, බ්‍රාහ්මණයන් අටසීයක්, ඔහුගේ උපතේ ලකුණු කියවා, ඔහු ආයුධ පහක් ප්‍රවීණතාවෙන්, ජම්බුදීපය (ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ පුරාතන නම) පුරාම සමානයෙකු රහිතව ප්‍රසිද්ධ වූ බලවත් රජෙකු බවට පත් වනු ඇතැයි පුරෝකථනය කළහ. මේ අනාවැකියට ස්ථිරව, ඔහුට බාලකල සිටම "කුමාර පඤ්චායුධ" යයි නම් ලබා දුන්හ.

සුදුසු වයසේදී, කුමාරයා ප්‍රසිද්ධ ගුරුවරයෙකු යටතේ අධ්‍යයනය කිරීමට තක්ෂිලාවට ගියේය, එහි යුද හා පාලන ශිල්ප ප්‍රවීණ කරගත්තේය. ඔහුගේ ශික්ෂණය සම්පූර්ණ කිරීමෙන්, ඔහුගේ ගුරුවරයා ඔහුට ආයුධ පහක් තමාගේම ලෙස ලබා දුන්හ: ඊ පනහක් සහිත දුන්නක්, කඩුවක්, හෙල්ලයක්, ගැරුකාවක්, හා පලිහක්, ඔහුගේ උපත පුරෝකථනය කළ හරියටම මේ ආයුධ.

වාරාණසියට ගෙදරට ආපසු ගමන් කරමින්, කුමාරයා ඝණ වනයක දාරයට ළඟා විය. එහි ග්‍රාමවාසීහු, පිවිසීමට විරුද්ධව ප්‍රබල ලෙස ඔහුට අනතුරු ඇඟවූහ, මක්නිසාද තල ගසක් තරම් උස, ගෘහ ශාලාවක් තරම් විශාල හිසක් ඇති, කේස්-අල්ලාගැනීම යයි නම් ලද බිහිසුණු ප්‍රේතයෙකු එහි වාසය කරමින්, ඔහුගේ මාර්ගය තරණ කරන සෑම ගමන්කරුවෙකුම මරා දමයි. කුමාරයා, භයක් රහිතව, ඒ නොතකාම තනිවම වනය ඇතුළට තොරොක්ව ගියේය.

ගස් ගැඹුරේ, ප්‍රේතයා විස්තර කළ හරියටම ලෙසින්, විශාල හා බිහිසුණුව ඔහු ඉදිරියේ නැඟුනි, කුමාරයා තම ආහාරය වනු ඇති බව ප්‍රකාශ කළේය. කුමාර පඤ්චායුධ තම දුන්නෙන් පිළිතුරු දුන්හ, ජීවියාට විෂ ඊ පනහම එකින් එක විදිමින්.

සෑම ඊවම ප්‍රේතයාගේ ඝණ, රළු හමෙහි වදයක්ලී, රෝගියකින් තොරව එහි ඇලී සිටියේය, ඝණ රෝමයෙන් ගිලගෙනනයින. කුමාරයා තම කඩුව ගත්තේය, ප්‍රහාර කළේය; එයද හමෙහි ස්ථිරව ඇලී ගියේය. ඔහු තම හෙල්ලය විසි කළේය; එයද ඇලී ගියේය. ඔහු තම සම්පූර්ණ ශක්තියෙන් ගැරුකාව භ්‍රමණ කළේය; එයද, ප්‍රේතයාගේ හමින්ම ග්‍රහණ කරගත්ව ඇලී සිට, කුමාරයාට අතේ එකම ආයුධයක්වත් රැඳී නොතබමින්.

මෙවිටටත් නොබාධිතව, කුමාරයා තම දකුණු අතින් පහර දුන්නේය, එයත් ඇලී ගියේය. ඔහු තම වම් අතින් පහර දුන්නේය, එයත් ඇලී ගියේය. ඔහු තම දකුණු පාදයෙන් පහර දුන්නේය, පසුව වම් පාදයෙන්, දෙකම එකින් එක ග්‍රහණ වී. මේ ආකාරයෙන් කුමාරයා තමාව පඤ්චවිධ ලෙස උගුලට වැටුනා, සෑම අවයවයක්ම සෑම ආයුධයක්ම ප්‍රේතයාගේ ශරීරයට බලරහිතව ඇලී, සම්පූර්ණයෙන්ම ජීවියාගේ දයාවේ ඉඩ ඇත.

සම්පූර්ණයෙන්ම උගුලට වැටුන මිනිසෙකු බියේ කිසි ලකුණක් නොදක්වනු දැක විමතියට පත්ව, ප්‍රේතයා ඔහුට සෘජුව ඇසීය, දැන් ඔහු ඉදිරියේ ස්ථිර වූ මරණයට ඇයින් සැලෙන්නේ නැද්ද යි. ලෝකයට උපත ලැබූ සෑම ජීවිතයක්ම, වේලාසනින් හෝ පසුබෑවක් නැතිව, ස්ථිර කරගත් මරණය සමඟම ළඟා වනු ඇති බවත්, මේ සත්‍යය, ඔහුගේ මරණයේ ආකාරය ගැන බියට ඉතිරි කිසිවක් තබන්නේ නැති බවත් කුමාරයා පිළිතුරු දුන්හ.

කුමාරයා තවදුරටත් අනතුරු ඇඟවීමක් එකතු කළේය: ඔහුගේ ශරීරය තුළ, ඔහු පැවසීය, ප්‍රේතයා ඔහුව සම්පූර්ණයෙන් ගිලගැනීම තෝරාගත්තද, ඔහුට කිසි විටෙකත් දිරවාගත නොහැකි තරම් දිලි කඩුවක් රැඳී සිටී. මරණය ස්ථිර ඉදිරියේ කුමාරයාගේ සම්පූර්ණ ශාන්තියේ විශාල ප්‍රමාණයෙන් වදයක්ලී, ප්‍රේතයා, ඔහුගේ නිර්භීතභාවය මිනිසුන් අතර සමානයෙකු රහිත බව විනිශ්චය කර, ඔහුව හානියකින් තොරව නිදහස් කළේය.

ප්‍රේතයාගේ ග්‍රහණයෙන් නිදහස් වී, බෝධිසත්වයෝ හුදෙක් පිටවූයේ නැත. ඔහු යටහත් වූ ජීවියාට කර්මයත් එහි ප්‍රතිඵලත් ගැන ඉගැන්වූහ, ඒ දින සිට පඤ්ච ශික්ෂාපද රැකගැනීමේ ප්‍රතිඥාවක් ඔහුගෙන් ලබාගත්හ. ගමන්කරුවන්ගේ ඝාතකයෙකු වූ ප්‍රේතයා, ඒ වනයේම ආරක්ෂක ආත්මයක් බවට හැරී, එහරහා ගමන් කරන අයගේ ගොදුරක් නොව, ඔවුන්ගේ ආරක්ෂකයා විය.

කුමාරයා වාරාණසියට ඉදිරියට ගමන් කළේය, එහි කල් යත්ම ඔහු රාජාසනයට පැමිණ රජු ලෙස පාලනය කළේය, වනයේ ඔහුව බේරාගත් එකම නිර්භීත ශාන්තියෙන් මඟපෙන්වනු ලද දිග, ගුණධර්මික ජීවිතයක් ගත කරමින්, තම ජීවිතයේ අවසානයේ මිය යන තෙක්.

ඉගැන්වීම අවසන් කරමින්, බුදුරජාණන් වහන්සේ එම පුරාතන වනයේ කේස්-අල්ලාගැනීම ප්‍රේතයා, එම ම ජීවිතයේ අංගුලිමාලයෙකු (පසුව බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ම භික්ෂූන්ගෙන් එකෙකු බවට පත් වූ ප්‍රචණ්ඩ කල්ලිකාරයා) ලෙසත්, කුමාර පඤ්චායුධ තමන් වහන්සේම ලෙසත් හඳුන්වා දුන්හ. පසුව ඔහු එවන් ඉවසීමේ ඵලය ගැන ගාථාවක් වදාළහ: හදවතටවත් මනසටවත් ආශක්තියක් බාධා නොකරන විට, හා ශාන්තිය ජය ගැනීමට ධර්මිකව ක්‍රියා කරන විට, මේ මාර්ගයේ ගමන් කරන්නා ජයග්‍රහණය ලබා, ඔහුව බන්ධනයට ලක් කරන සෑම බන්ධනයක්ම සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරයි.

පාලි ත්‍රිපිටකයේ ජාතක එකතුවේ ඒකනිපාතයේ ජාතක අංක 55, පඤ්චායුධ ජාතකය, ජේතවනයේ පසුබැසෙන භික්ෂුව තමාව සොයාගත් හරියටම එම මොහොතට ඉගැන්වීමක් ලෙස පැවතේ: සෑම බාහිර ආයුධයක්ම අසමත් වී, අභ්‍යන්තර අධිෂ්ඨානයම හැරදා වෙනත් කිසිවක් ඉතිරි නොවන මොහොත. දුන්නක් රහිත, කඩුවක් රහිත, නිදහස් අවයවයක් රහිත කුමාරයෙකු තවමත් ජයගත නොහැකි බව සනාථ කළේය, මක්නිසාද ඇලිකරන රෝමයෙන් බන්ධ කළ නොහැකි දේ, ඔහුගේ ආයුධ කිසි විටෙකත් නොවූවේය, එය මරණයට මුහුණ දීමට ඉඩ හැරූ, එයින්ම, ප්‍රේතයෙකුගේ සම්පූර්ණ ජීවිතයම වෙනස් කළ, එහෙත් තම ම ජීවිතය අහිමි නොකළ, නිර්භීත පැහැදිලිකම ම විය.