සච්චංකිර ජාතකය

බුදුන් වහන්සේ වේළුවනාරාමයේ වාසය කරන අතරතුර, බුදුන් වහන්සේ හරහා පැවිදිකම, ඉගැන්වීම්, හා බොහෝ තෑගි හා ගරුත්වයන් ලැබූ තිබියදීත්, බුදුන් වහන්සේට කිසිවක් ණයගැති නොවන බව ප්‍රතික්ෂේප කළ දේවදත්තගේ වංචාව ගැන භික්ෂූහු කතා කිරීමට වැටුණු පසු මෙම කතාව පැවසූහ. 'දේවදත්ත අගුණගාරකම පෙන්වූයේ මෙය පළමු වතාව නොවේ,' බුදුන් වහන්සේ පැවසූහ, හා මෙම රටාව ජීවිත කාල හරහා පුනරාවර්තනය වනු පෙන්වීම සඳහා, අද ඛුද්දක නිකායේ ජාතක සංග්‍රහයේ ඒකනිපාතයේ ජාතකය අංක 73 ලෙස සංරක්ෂිතව ඇති මෙම කතාව පැවසූහ.

පුරාණ දිනවල, බ්‍රහ්මදත්ත බරණැස පාලනය කළ සමයේ, ඔහුගේ පුත් දුට්ඨකුමාර (සෘජුවම 'දුෂ්ට කුමරු' යනුවෙනි) කුමරු, කෲරත්වයෙන්, අහංකාරකමින්, හා විෂබීජයක් තරම් විරෝධී ස්වභාවයකින් පිරී තිබූයෙන්, ජනයා ඔහු ඉදිරියේ ගෝනුසෙකු ඉදිරියේ මෙන් තැතිගැන්වී සිටියහ. ඔහු සේවකයින්ටත් සාමාන්‍ය ජනයාටත් එකසේ නින්දා කළේය, ඔහුගේ ගෘහය ඔහුට ආදරය කරනවාට වඩා ඔහුව බිය වූයේය.

එක් සවසක, ප්‍රබල කුණාටුවක් තුළ කුමරු ගංගාවේ ස්නානය කරන අතර, ඔහුගේම තැතිගත් හා අමනාප පරිචාරකයෝ, ඔහුගෙන් මිදීමට අවස්ථාව ලබාගත්හ: ඔවුන් ඔහුව ක්‍රෝධකාරී ධාරාවට තල්ලූ කර, රළපාමින් තරග වයින් එකාතනියකට හැරදමා, කටයුත්ත කිසිවකුට දැකගත නොහැකි වීමට පෙරාතුව ගංඟා ඉවුරෙන් පලා ගියහ.

ගංවතුර කුමරුව පහළට රැගෙන යන අතරතුර, සර්පයෙක්, මීයෙක්, හා තරුණ පාරෙකියෙක් ද එම එකම කුණාටුවෙන් තම ම සිදුරුවලින් හා ගස් කුහරවලින් ගසාගෙන ගොස්, ධාරාව ගලවාගත් පාවෙන ලීපෙඩි කැබැල්ලකට අසරණව එල්ලගෙන සිටියහ.

ගංගාව දිගේ තව ඈතට, ඉවුරේ විනීත තවුස් ගෙයක වාසය කළ බෝධිසත්වයන්, කුණාටුව හරහා ඔවුන්ගේ මිශ්‍ර හඬ ඇසුවේය. නැවත නැවතත් ගංවතුරට පැන, ඔහු දිවි ගළවූ සතර දෙනාම එකින් එකා ආරක්ෂාව වෙත ඇදගත්තේය. සර්පයා, මීයා, හා පාරෙකියා සීතලෙන් හා වෙහෙසෙන් ගැඩි ලෙස අඩංගු වී තිබූ නිසා, ඔහු ඔවුන්ව පළමුව තම ගිනිපිහාටුවෙන් උණුසුම් කර ආහාර දුන්නේය, ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාව වඩාත් හදිසි නිසා පමණක්, කුමරුව බැළගැනීමට පෙරාතුව.

මෙම සාමාන්‍ය ප්‍රමුඛතා විධානය, කුමරු තම රාජකීය ලේට සමාව දිය නොහැකි අපහාසයක් ලෙස ගත්තේය. ඔහුගේ හදවතේ අමනාපය රහසිගතව තද වුවද, තම ගැළවුම්කරුට ඉදිරියේ ඔහු කිසි බාහිර සංඥාවක් නොදුන්නේය.

වියෝ වීමේ වේලාව පැමිණි විට, අමුත්තන් සතර දෙනාම තම ම ගැළවූ තවුසාට තම කෘතවේදී බව පොරොන්දු වූහ. සර්පයාත් මීයාත් එක් එක් පොරොන්දු වූයේ, ඔහුට අවශ්‍ය වුවහොත් වළලූ රන් සම්භාරයක් වෙත ඔහුව මග පෙන්වන බවයි. පාරෙකියා පොරොන්දු වූයේ, ඔහුට සුවඳවත් කඳුකර සහල් මලු එකතු කරගැනීමට තම ඥාතීන් කැඳවන බවයි. කුමරු, වඩාත් සීතලව, හුදෙක් මෙසේ පැවසීය: 'මම ඔටුන්න පළඳා ගත් පසු බරණැසට එන්න, මම ඔබට ත්‍යාගයක් දෙමි.'

වසර ගණනාවකට පසු, කුමරු සැබවින්ම ඔටුන්න උරුම කරගත් බව තවුස් ගෙයට පුවත ළඟා විය. තම ගැළවූ අමුත්තන් සතර දෙනා අතර කෘතවේදී බව පැවතීද යන්න පරීක්ෂා කිරීමට බෝධිසත්වයන් තීරණය කළේය. පළමුව සර්පයා, පසුව මීයා, පසුව පාරෙකියා වෙත ගමන් කර, ඔහු සෑම කෙනෙකුම ඔහුව දැකීමට ඉමහත් සතුටට පත්වෙනු දුටුවේය, හා සෑම කෙනෙකුම තම පොරොන්දුව හෘදයාංගම හා ක්ෂණික භක්තියෙන් ඉෂ්ට කළහ.

මෙයින් උනන්දු වූ බෝධිසත්වයන්, බරණැස රාජභවනය වෙත ළඟා වූයේ, සමාන පිළිගැනීමක් බලාපොරොත්තුවෙනි. එහෙත් නව රජු ඔහුව හඳුනාගත් මොහොතම, තුවාල වූ අභිමානයේ පැරණි තුවාලය ක්‍රෝධයක් බවට පුපුරා ගියේය. 'ත්‍යාගයක් සොයන හිඟන්නෙකු මෙහි එයි!' රජු තම තැතිගත් රාජසභාව ඉදිරියේ කෑගැසූහ, හා තවුසාව නගරයේ සෑම වීතියක් හරහාම කසයෙන් ගසා, එහි දොරටු පිටත හිස සිඳින ලෙස අණ කළේය.

භට සෙනඟ ඔහුව ඝාතන භූමිය දෙසට ඇදගෙන යන අතර, බෝධිසත්වයන් තම ජීවිතය ගැන ආයාචනා කළේ නැත. ඔහු හුදෙක්, නොසැලකුණු සංසුන්කමින්, මෙම ජාතකයට නම ලබාදෙන ගාථාව, සච්චංකිර ('සත්‍ය කීම') නැවත කීවේය: 'සැබවින්ම පැවසෙනුයේ: ගංවතුරක පාවෙන දැවකොටසක්, කෘතවේදී නොවන මිනිස් හදවතකට වඩා බේරාගැනීමට වටිනා බවයි.'

එවන් සන්සුන් ගෞරවයකින් කතා කරන වරදකරුවෙකු ඇසූ රැස්වූ ජනකායන්, ඔහුගේ කතාව දැනගැනීමට තල්ලූ කළහ. බේරීමේ සම්පූර්ණ විස්තරයත් රජුගේ ග්‍රහිත ප්‍රතිඵලයත් වීතිවල හරහා පැතිරෙත්ම, වාසීන්ගේ කම්පනය ඉක්මනින්ම ක්‍රෝධයක් බවට හැරුණි.

ක්‍රෝධයෙන් පිරුණු ජනයා නැඟී, ඝාතනය සිදුවීමට පෙරාතුව වංචක රජුව ඔහුගේ රථයෙන් ඇදගෙන, ඔහු තම ගැළවුම්කරුට අදහස් කළ එම එකම ස්ථානයේම ඔහුව මරණයට පත් කළහ. ඔහුගේ ස්ථානයට, ඔවුන් සංසුන් බෝධිසත්වයන් තම ධර්මිෂ්ඨ රාජයා ලෙස ඔටුන්න පළඳවූහ, ඔහුගේ අනුකම්පාසහගත පාලනය යටතේ රාජ්‍යය සාමයේ සරුසාර විය.

කතාව අවසානයේ, බුදුන් වහන්සේ වේළුවනාරාමයේ භික්ෂූන්ට එම ඉපදීම හඳුන්වා දුන්හ: අගුණගාර රජෙකු වූ ක්‍රෝධකාරී කුමරු, එම පෙර ජීවිතයේ දේවදත්ත වූයේය; සර්පයා සාරිපුත්ත මහතෙරුන් වූහ; මීයා මොග්ගල්ලාන මහතෙරුන් වූහ; පාරෙකියා ආනන්ද මහතෙරුන් වූහ; හා තම ද්‍රෝහියාට සමාව දී රජු ලෙස ඔටුන්න පළඳනු ලැබූ වනාන්තර තවුසා, බුදුන් වහන්සේම විය.